12ήμερο σχ(κ)ηνάκια

Πωπω πολύ καιρό έχω να γράψω και δεν ξέρω τι να γράψω! Εδώ στο στρατό τα έχω ξεχάσει όλα! Μερικές φορές προσπαθώ να θυμηθώ κάτι και δεν μπορώ! Πάντως είμαι τυχερός που έχω αστεράτους και φλογερούς με ανθρώπινο πρόσωπο και νιώθω πολύ άνετα στο να ζητήσω κάτι ή να κάνω αυτά που μου λένε.

Λοιπόν λουκάνικο σάκους στα άρματα, θέση πυροβολητής και φύγαμε για σκοινάκια. Ταλαιπωρία το άρμα να χτυπάει η κάσκα δεξια-αριστερα διότι ο χώρος εκεί μέσα για τον καοκομοίρη τον πυροβολητή είναι ελάχιστος. Φτάνουμε επιτέλους σε ένα οροπέδιο, καλός καιρος και εγώ θα έχω σκηνή μαζί με έναν δόκιμο αξιωματικό. Στήνουμε, και απο την επόμενη μέρα έχουμε ανεβασμα τα οπλα στο αρμα(mg3, πενηντάρι) και μετα για άσκηση. Ένα μεγάλο ψέμα η άσκηση, για 10 λεπτα που θα ανεβοκατέβει το άρμα κάνουμε τρεις ωρες μετρημένες με το ρολόι για να γίνει αυτό. Έτσι περνάνε οι πρώτες μέρες όπως και οι υπόλοιπες. Το άρμα μου έχανε λάδια από την δεύτερη κιόλας μέρα, κι εγώ να τρέχω από πίσω του με μπιτόνια πενηντάρι λάδι να το γεμίσω, κι αυτό το σαράβαλο να εξακολουθεί να τα χάνει σαν τρελό, και σαν να μην έφτανε αυτό την ώρα της άσκησης έμεινε από ρεύμα με συνέπεια να μην μπορεί να γυρίσει ο πύργος και να τον γυρνάω εγώ χειροκίνητα, δεν ξέρω έχει γυρίσει κανείς πύργο την ώρα που το άρμα κινείται αλλά είναι πολύ κουραστικό και επικίνδυνο έτσι όπως κάνει σαν ζωντανό! Την ίδια στιγμή να έχω τον δόκιμο, σαν αρχηγός του άρματος να μου λέει δεξιά, όχι, αριστερά ρε μαλάκα και να με κλωτσάει στην πλάτη και τη κάσκα, ενώ αυτός τα άκουγε από τον υποδιοικητή της ίλης, έναν ανθυπύλαρχο και να του τα χώνει "τι μαλακίες κάνεις ρε Καραματσούκη!!!" ενώ ο γεμιστής ένας Επ.Οπ να παίζει ατάραχος με το κινητό του!

Ο καιρός μας τα χάλλασε και κάποιοι πλημμύρισαν, έξω λουκάνικα και σάκοι και να τρέχουν να δουν που θα κοιμηθούν το βράδυ! Και στη δική μας μπήκε νεράκι, η αντίδραση του δόκιμου ήταν αυτή που περίμενα, σηκώνεται φοράει αρβύλες, παίρνει το σάκο του και φεύγει! Που πας του λεω, δεν θα κάτσεις να συμμαζέψουμε τη σκηνή? Μόνο μου θα μ'αφήσεις? Δε ξέρω τι θα κάνεις μου λέει, εγώ φεύγω! Ε το μπαγάσα!! Βγαίνω κι εγώ μόνος μου από την σκηνή, και σε όλη την περιοχή φαινόταν μια ανθρώπινη σκιά να φτιάχνει αυλάκια για το νερό και να ψάχνει τρόπο να βγάλει το νερό, μέσα στη βροχή και το τσουχτερό κρύο.

Φωτιές ανέβαμε το βράδυ, ψήναμε ή παραγγέλναμε πίτες τις οποίες πήγαινε και τις έπαιρνε το τζιπάκι. Ο Διοικητής της ίλης πολύ καλός άνθρωπος, ερχόταν και έκανε πλάκα μαζί μας και μας έκανε να νιώθουμε ομάδα. Σκοπιές και περίπολα τίποτα, όποιος είχε καλή καρδιά έκανε...ο μαλάκας ήμουν εγώ που ήθελα να είμαι τύπος και υπογραμμός και έτυχε να κάνω περίπολο μόνος μου 3-6. Δε πειράζει να 'μαστε καλά να το ξανακάνουμε, εεε με τις κοπέλες μας όμως και σε καμμιά παραλία το Καλοκαίρι!