Μίλα ρε!

Τη φωτογραφία την πήρα από εδώ http://www.allthingsbeautiful.com/all_things_beautiful/images/shut_up_and_put_up.jpg

Το παρακάτω το διάβασα στον ΠΡΕΖΑ TV και στις Παραξενιές(μάνα), που σημαίνει ότι το διάβασα δύο φορές για να το εμπεδώσω! Το κάνω ανάρτηση κι εδώ για να το βλέπω πιο συχνά και να ξυπνάει το μυαλό μου που και που. Όσοι δεν το έχετε διαβάσει, κάντε τον κόπο, νομίζω ότι αξίζει.

Σώπα, μη μιλάς, είναι ντροπή,
κόψ’ τη φωνή σου,σώπασε επιτέλους
κι αν ο λόγος είναι αργυρός,η σιωπή ειναι χρυσός.
Τα πρώτα λόγια που άκουσα από παιδί,
έκλαιγα, γέλαγα, έπαιζα, μου λέγαν:«σώπα!»

Στο σχολείο μου κρύψανε την αλήθεια τη μισή,
μου λέγανε: «εσένα τι σε νοιάζει; Σώπα!»

Με φίλησε το πρώτο κορίτσι που ερωτεύτηκα
και μου λέγανε:
«Κοίτα μην πεις τίποτα, σσσ…σώπα!»
Κόψε τη φωνή σου και μη μιλάς, σώπαινε.
Και αυτό βάσταξε μέχρι τα είκοσί μου χρόνια.

Ο λόγος του μεγάλου, η σιωπή του μικρού.
Έβλεπα αίματα στο πεζοδρόμιο,
«Τι σε νοιάζει εσένα;», μου λέγανε,
«θα βρεις το μπελά σου, σώπα!».

Αργότερα φωνάζανε οι προϊστάμενοι
«Μη χώνεις τη μύτη σου παντού,
κάνε πως δεν καταλαβαίνεις, σώπα!»

Παντρεύτηκα, έκανα παιδιά,
και τα ‘μαθα να σωπαίνουν,
η γυναίκα μου ήταν τίμια κι εργατική
και ήξερε να σωπαίνει.
Είχε μάνα συνετή, που της έλεγε: «Σώπα».

Σε χρόνια δίσεκτα οι γονείς,
οι γείτονες, με συμβουλεύανε:
«Μην ανακατεύεσαι, κάνε πως δεν είδες τίποτα.
Σώπα!»
Μπορεί να μην είχαμε με δαύτους γνωριμία ζηλευτή,
με τους γείτονες, μας ένωνε όμως, το «Σώπα!».

«Σώπα!» ο ένας, «σώπα!» ο άλλος,
«σώπα!» οι επάνω, «σώπα!»
οι κάτω, «σώπα!» όλη η πολυκατοικία
και όλο το τετράγωνο.
«Σώπα!» οι δρόμοι οι κάθετοι
και οι δρόμοι οι παράλληλοι.
Κατάπιαμε τη γλώσσα μας…
Στόμα έχουμε και μιλιά δεν έχουμε.
Φτιάξαμε το σύλλογο του «Σώπα!».
Και μαζευτήκαμε πολλοί,μια πολιτεία ολόκληρη,
μια δύναμη μεγάλη, αλλά μουγκή!

Πετύχαμε πολλά, φτάσαμε ψηλά,
μας δώσανε παράσημα,
τα πάντα κι όλα πολύ εύκολα,
μόνο με το «Σώπα!».
Μεγάλη τέχνη αυτό το «Σώπα»!

Μάθε το στη γυναίκα σου, στο παιδί σου, στην πεθερά σου
κι όταν νιώσεις ανάγκη να μιλήσεις ξερίζωσε τη γλώσσά σου
και κάν’ την να σωπάσει.
Κόψ’την σύρριζα. Πέτα την στα σκυλιά.
Το μόνο άχρηστο όργανο από τη στιγμή
που δεν το μεταχειρίζεσαι σωστά.

Δεν θα έχεις έτσι εφιάλτες, τύψεις κι αμφιβολίες.
Δε θα ντρέπεσαι τα παιδιά σου και θα γλιτώσεις
απ’ το βραχνά να μιλάς,
χωρίς να μιλάς να λες «έχετε δίκιο, είμαι σαν κι εσάς»
Αχ! Πόσο θα ‘θελα να μιλήσω ο κερατάς!

Και δεν θα μιλάς,
θα γίνεις φαφλατάς,
θα σαλιαρίζεις αντί να μιλάς.

Κόψε τη γλώσσα σου, κόψ’ την αμέσως.
Δεν έχεις περιθώρια. Γίνε μουγκός.
Αφού δε θα μιλήσεις, καλύτερα να το τολμήσεις.
Κόψε τη γλώσσά σου.

Για να είσαι τουλάχιστον σωστός στα σχέδια
και στα όνειρά μου
ανάμεσα σε λυγμούς και παροξυσμούς
κρατώ τη γλώσσά μου,
γιατί νομίζω πως θα ‘ρθει η στιγμή
που δεν θα αντέξω
και θα ξεσπάσω και δεν θα φοβηθώ
και θα ελπίζω
και κάθε στιγμή το λαρύγγι μου
θα γεμίζω με ένα φθόγγο,
με έναν ψίθυρο, με ένα τραύλισμα,
με μια κραυγή που θα μου λέει:
"ΜΙΛΑ"!

Αζίζ Νεσίν

Μετά το στρατό

Σε δυο μέρες φεύγω πάλι, πάω να ντυθώ στο χακί. Εδώ έξω που βρέθηκα μου φαίνεται ότι είναι η αληθινή ζούγκλα. "Μέσα" δεν έχω κάτι που να με απασχολεί, έχω αποδεχθεί κάποια πράγματα (για το καλό μου) και ζω απλά και με πρόγραμμα. Δεν έχω σκοτούρες και διάφορα να με ζαλίζουν και να με αγχώνουν. Άραγε αυτό σκέφτηκαν και τόσοι καραβανάδες που είναι εκεί μέσα; Καλή επιλογή αλλά ταυτόχρονα και μια παραίτηση από τη αληθινή ζωή. Ή όχι;


Σκέφτομαι ότι μετά από το στρατό, 8 Αυγούστου με το καλό, έχω να κάνω πολλά πράγματα:
1) να δώσω τα δυο μαθήματα που χρωστάω
2)να παραδώσω πτυχιακή (την έχω έτοιμη)

Αυτά θα πρέπει να έχουν τελείωσει μέχρι τις 15 Σεπτεμβρίου.

1)Να πάμε(?) στην Αθήνα με τη Κική.
2)Να επιπλώσουμε το σπίτι.
3)Να αρχίσω να ψάχνω για καμμιά δουλίτσα (θα βρώ γρήγορα;)

Αυτά θα πρέπει να έχουν τελείωσει μέχρι τα μέσα Οκτωμβρίου


Υπόλοιπα:
Να βγάλω δίπλωμα αυτοκινήτου, βλέπεις στο χωριό δεν μου χρειάστηκε ποτέ.

* Αν θυμηθώ κάτι άλλο να το προσθέσω εδώ


Αγχώνομαι λίγο...

macedonia

Φαντάρος είμαι, δεν ασχολούμε γιατί μέσα στο στρατό δεν μιλάει κανείς για το τι γίνεται έξω από αυτόν. Εδώ και λίγες μέρες που είμαι έξω με άδεια βλέπω κάτι γουρούνια χοντρούς ανθρώπους να τσακώνονται και να αντιμιλάει ο ένας στον άλλον, να διακόπτουν και να προσπαθούν να αγορεύσουν σαν τους αρχαίους ημών προγόνους.

Για το όνομα ο λόγος όπως καταλάβατε και από τον τίτλο. Προχθές λοιπόν που έψαχνα να κατεβάσω διάφορα καλούδια από το greek-tracker έπεσε το μάτι μου πάνω στο World Antique.jpg το οποίο όπως δείχνει και η φωτογραφία είναι ο κόσμος μας, σε έναν από τους πολλούς χάρτες του national geographic. Αυτός είναι ένας παγκόσμιος χάρτης του National Geographic σε ανάλυση 6000 * 3981 pixels!!! Πολύ ενδιαφέρον σκέφτηκα, και πάτησα πάνω του. Είδα την περιγραφή και από κάτω σχόλια που αναφέρονταν στο ότι το εν λόγω αρχείο που υπάρχει για να το κατεβάζουν οι χρήστες πρέπει να διαγραφή! Ο λόγος? Επειδή γράφει macedonia με πρωτεύουσα τα Σκόπια! Δηλαδή μας φταίει το national geographic που δεν μπορεί να εισακουστεί η γνώμη μας ως Έλληνες στην γείτονα χώρα...

Είδα και για τη μεγάλη Αλβανία και όλες αυτές τις παπαριές που προσπαθούν να μας μπουκώσουν στο κεφάλι τα ΜΜΕ για να μην έχουμε περιθώριο να σκεφτόμαστε, να αγοράσουμε μια εφημερίδα, ένα βιβλίο ή να παίξουμε ένα βιντεοπαιχνίδι! Γιατί όλα αυτά είναι επιλογές μας για να ασχοληθούμε, κι όχι κάποιου διθεσίτη μεγαλοκαναλάρχη μαλακοπίτουρα!

Για να κατεβάσετε το χάρτη πατήστε εδώ είναι 9246 KB, δηλαδή 9ΜΒ περίπου λογικό ε?

12ήμερο σχ(κ)ηνάκια

Πωπω πολύ καιρό έχω να γράψω και δεν ξέρω τι να γράψω! Εδώ στο στρατό τα έχω ξεχάσει όλα! Μερικές φορές προσπαθώ να θυμηθώ κάτι και δεν μπορώ! Πάντως είμαι τυχερός που έχω αστεράτους και φλογερούς με ανθρώπινο πρόσωπο και νιώθω πολύ άνετα στο να ζητήσω κάτι ή να κάνω αυτά που μου λένε.

Λοιπόν λουκάνικο σάκους στα άρματα, θέση πυροβολητής και φύγαμε για σκοινάκια. Ταλαιπωρία το άρμα να χτυπάει η κάσκα δεξια-αριστερα διότι ο χώρος εκεί μέσα για τον καοκομοίρη τον πυροβολητή είναι ελάχιστος. Φτάνουμε επιτέλους σε ένα οροπέδιο, καλός καιρος και εγώ θα έχω σκηνή μαζί με έναν δόκιμο αξιωματικό. Στήνουμε, και απο την επόμενη μέρα έχουμε ανεβασμα τα οπλα στο αρμα(mg3, πενηντάρι) και μετα για άσκηση. Ένα μεγάλο ψέμα η άσκηση, για 10 λεπτα που θα ανεβοκατέβει το άρμα κάνουμε τρεις ωρες μετρημένες με το ρολόι για να γίνει αυτό. Έτσι περνάνε οι πρώτες μέρες όπως και οι υπόλοιπες. Το άρμα μου έχανε λάδια από την δεύτερη κιόλας μέρα, κι εγώ να τρέχω από πίσω του με μπιτόνια πενηντάρι λάδι να το γεμίσω, κι αυτό το σαράβαλο να εξακολουθεί να τα χάνει σαν τρελό, και σαν να μην έφτανε αυτό την ώρα της άσκησης έμεινε από ρεύμα με συνέπεια να μην μπορεί να γυρίσει ο πύργος και να τον γυρνάω εγώ χειροκίνητα, δεν ξέρω έχει γυρίσει κανείς πύργο την ώρα που το άρμα κινείται αλλά είναι πολύ κουραστικό και επικίνδυνο έτσι όπως κάνει σαν ζωντανό! Την ίδια στιγμή να έχω τον δόκιμο, σαν αρχηγός του άρματος να μου λέει δεξιά, όχι, αριστερά ρε μαλάκα και να με κλωτσάει στην πλάτη και τη κάσκα, ενώ αυτός τα άκουγε από τον υποδιοικητή της ίλης, έναν ανθυπύλαρχο και να του τα χώνει "τι μαλακίες κάνεις ρε Καραματσούκη!!!" ενώ ο γεμιστής ένας Επ.Οπ να παίζει ατάραχος με το κινητό του!

Ο καιρός μας τα χάλλασε και κάποιοι πλημμύρισαν, έξω λουκάνικα και σάκοι και να τρέχουν να δουν που θα κοιμηθούν το βράδυ! Και στη δική μας μπήκε νεράκι, η αντίδραση του δόκιμου ήταν αυτή που περίμενα, σηκώνεται φοράει αρβύλες, παίρνει το σάκο του και φεύγει! Που πας του λεω, δεν θα κάτσεις να συμμαζέψουμε τη σκηνή? Μόνο μου θα μ'αφήσεις? Δε ξέρω τι θα κάνεις μου λέει, εγώ φεύγω! Ε το μπαγάσα!! Βγαίνω κι εγώ μόνος μου από την σκηνή, και σε όλη την περιοχή φαινόταν μια ανθρώπινη σκιά να φτιάχνει αυλάκια για το νερό και να ψάχνει τρόπο να βγάλει το νερό, μέσα στη βροχή και το τσουχτερό κρύο.

Φωτιές ανέβαμε το βράδυ, ψήναμε ή παραγγέλναμε πίτες τις οποίες πήγαινε και τις έπαιρνε το τζιπάκι. Ο Διοικητής της ίλης πολύ καλός άνθρωπος, ερχόταν και έκανε πλάκα μαζί μας και μας έκανε να νιώθουμε ομάδα. Σκοπιές και περίπολα τίποτα, όποιος είχε καλή καρδιά έκανε...ο μαλάκας ήμουν εγώ που ήθελα να είμαι τύπος και υπογραμμός και έτυχε να κάνω περίπολο μόνος μου 3-6. Δε πειράζει να 'μαστε καλά να το ξανακάνουμε, εεε με τις κοπέλες μας όμως και σε καμμιά παραλία το Καλοκαίρι!

Πρωινό στο ΚΨΜ

Κάθε μέρα πριν πάμε στα άρματα για να τα καθαρίσουμε, να κάνουμε μάθημα και να σκουπίσουμε περνάμε από το ΚΨΜ για καφέ και κρουασάν. Βλέπουμε λίγο το κανάλι των τρελιάρηδων (MAD) και μετά πάμε για δουλειά. Μου αρέσει πάρα πολύ ένα τραγούδι μαζί και το βίντεοκλίπ και θα ήθελα να το μοιραστώ. Αν δεν το δω δεν ξεκινάω για δουλειά. Μου φτιάχνει τη διάθεση!

Girlfriend