The Art of War

Το βιβλίο «Η τέχνη του πολέμου» γράφτηκε από τον Κινέζο στρατιωτικό και φιλόσοφο Σουν Τζου (Sun Tzu) το 500 π.Χ. για στρατιωτική χρήση. Όχι, δεν νομίζω πως είμαι ο Ναπολέων, και αγόρασα αυτό το βιβλίο για να κατατροπώσω τις δυνάμεις της Αυστρορωσικής συμμαχίας.

Το βιβλίο αυτό πραγματεύεται την τέχνη της αντιπαράθεσης, με την ευρεία έννοια, και περιλαμβάνει ορισμένες βασικές αρχές που πρέπει να γνωρίζουμε για να βρεθούμε νικητές σε μια διαμάχη. Έμεινα έκπληκτος όταν διαπίστωσα ότι παρόλο που γράφτηκε πριν τόσα χρόνια, κρύβει μέσα του αλήθειες που ισχύουν ακέραιες έως και σήμερα. Στα δεκατρία κεφάλαια που το αποτελούν συνυπάρχουν σχεδόν όλα όσα έχουν γραφτεί περί πολέμου σε εκατοντάδες άλλα συγγράμματα όλων των εποχών.

“…Όταν περικυκλώνεις έναν εχθρό,
άφησέ του μια διέξοδο ανοικτή.
Αυτό δεν σημαίνει ότι επιτρέπεις
στον εχθρό να διαφύγει.
Ο λόγος είναι ότι πρέπει
να τον κάνεις να πιστέψει
ότι υπάρχει γι’ αυτόν ένας ασφαλής
δρόμος διαφυγής, ώστε όταν τον πολεμήσεις
να μην αντισταθεί με όσο θάρρος
μπορεί να του δώσει η απελπισία…”

Υ.Γ. Ευχαριστώ τον Τόνι που διέθεσε το scanner του για το σκαναρισμα του εξώφυλλου του βιβλίου.

Jenna Jameson ridder

Αυτή η σύνοψη δεν είναι διαθέσιμη. Κάντε κλικ εδώ, για να δείτε την ανάρτηση.

Η ιστορία

Η ιστορία είναι μια πουτάνα. Γι’ αυτό τη σέβομαι βαθύτατα. Μπορεί να σε μαγέψει ή να σε κάνει να αποστρέψεις το πρόσωπό σου με φρίκη. Μπορεί να σε κάνει να την ερωτευτείς ή να τη σιχαθείς. Να σε διδάξει ή να σε καταστρέψει. Να σε κάνει κυνικό ή ονειροπόλο. Φονιά ή ιεραπόστολο. Θύμα ή θύτη. Και λοιπόν; Το ίδιο της κάνει. Δε δίνει δεκάρα.

Η ιστορία δίνει απόλυτη ελευθερία σ’ όσους επιθυμούν να συνουσιαστούν μαζί της. Η ελεύθερη βούληση του ανθρώπου είναι το μοναδικό της αξίωμα. Δεν έχει το παραμικρό πρόβλημα αν ο τυχαίος εραστής τη θεωρήσει αγαπησιάρα ή αιμοσταγή, όμορφη ή άσχημη, τρυφερή ή αδίστακτη, δίκαιη ή άδικη. Αυτοί οι ανθρώπινοι όροι της φέρνουν γέλια. Στο χέρι της δεν κρατά ζυγαριά δικαιοσύνης. Προτιμά ένα ξεσκονόπανο. Οι άνθρωποι είναι μόρια σκόνης πάνω στα έπιπλά της.

Η ιστορία διασκεδάζει με τα έκπληκτα επιφωνήματα όσων χώνονται με νοσηρή περιέργεια στον κόρφο της. Διασκεδάζει διπλά με τη φιλοδοξία των ιστορικών να την εκπορθήσουν και να την προσφέρουν στους αναγνώστες, γεμάτη σοφά συμπεράσματα. Η ιστορία έχει ατέλειωτο χρόνο. Οι άνθρωποι, επειδή δεν έχουν χρόνο, έχουν άγχος. Η ιστορία έχει στιλ. Οι άνθρωποι έχουν μόνο αρχαιολογικά εργαλεία για να την ανασκάπτουν και ματογυάλια για να σκύβουν μίζερα πάνω στους παπύρους της. Η ιστορία έχει χιούμορ. Κάποιοι άνθρωποι ξεχωριστά μπορεί να έχουν χιούμορ, ολόκληρη η ανθρωπότητα όμως είναι γεμάτη σοβαροφάνεια. Η ιστορία αυτοσαρκάζεται, η ανθρωπότητα αυτοδοξάζεται.

Αντιγραφή από το βιβλίο: Μια σταγόνα ιστορία, πρώτο μέρος, του Δημήτρη Καμπουράκη.

Πιστεύω ότι ακόμα κι η ιστορία του κάθενός από εμας είναι έτσι. Μας κοροϊδεύει, μας πληγώνει, μας κάνει άνω κάτω τη ζωή, μας πιάνει από τα πόδια και μας φέρνει γύρω γύρω! Κι εμείς άλλοτε γελάμε, κι άλλοτε κλαίμε.

Η οδύσσεια της ψήφου

Υπογράφω το ονοματάκι μου για εισητήριο από τη ΔΑΠ με σκοπό να ψηφίσω το κόμμα που έχω αναφέρει παρακάτω. Αγχωμένος από το πρωί για το ταξίδι (όπως σε όλα μου τα ταξίδια). Έχω ένα σάκο, μια τσάντα ώμου, μια τσάντα από το λιντλ κι ένα μικρό τσαντάκι. Είναι τόσο βαριά που είμαι αναγκασμένος να τα αφήσω έξω από το καράβι και μετά να γυρίσω πίσω με τα πόδια για να παραλάβω το εισητήριό μου (το τσαμπέ). Αφήνω σε μια γωνιά τα πράγματά μου αφού ο κύριος που είναι υπεύθυνος για την φύλαξή μου ζητάει 1 ευρώ για κάθε αποσκευή. Δεν λυπάμαι τα χρήματα, αλλά το θεωρώ γελοίο αυτό που ζητάει αλλά και τη δουλειά που θα κάνει για να του δώσω έστω και 1 ευρώ.

Ιδρωμένος έφτασα στο πολιτικό γραφείο της ΝΔ και ζήτησα το εισητήριό μου. Μια ωραία κοπέλα μου το δίνει κάνοντάς μου πλάκα ότι θέλει 50 ευρώ. Εγώ δεν μπορούσα να ακολουθήσω το πνεύμα της γιατί ήμουν μούσκεμα στον ιδρώτα. Χαμογέλασα με το ζόρι και της το πήρα από τα χέρια.

Γυρνώντας στα πράγματά μου αντιλαμβάνομαι έναν σεκιουριτά κοντά τους. Με εντόπισε αμέσως ότι ήταν τα δικά μου. Και όταν έφτασα κοντά του είπε με αυστηρό ύφος ότι ήταν έτοιμος να φέρει σκύλο(προφανώς με πέρασε για τρομοκράτη).

Έφτασα στο χωριό την άλλη μέρα το βράδυ γιατί πέρασα προηγουμένως από τον φίλο μου τον Στάθη και τρελάθηκα όταν έπαιξα xbox 360. Κατάλαβα ότι τα παιχνίδια για υπολογιστές είναι πλεόν προτόγονα και δεν αξίζει να παίζει παιχνίδια κάποιος στο pc.

Την άλλη μέρα, την Κυριακή των εκλογών πήγα πρωί πρωί στο εκλογικό κέντρο του χωρίού αφού ήμουν εφορευτική επιτροπή. Μια ευχάριστη έκπλξη με περίμενε. Μια ξανθιά κοπέλα με πράσινα μάτια, με στητό στήθος που κοίταζε το Θεούλη με καλημέρισε. Καλημέρα λέω κι εγώ και χαμογελάσα ευχαριστημένος.

-Δε με γνωρίζεις? μου είπε, και τα κάτασπρα δόντια της ξαναπρόβαλαν. Η γειτόνισσά σου...

-Η Κατ...

- Η Κατερίνα!!

Η Κατερίνα ήταν ένα άχρωμο κορίτσι σαν ξυλάγγουρο, εγωϊστικό και σνομπ είχε μεταμορφωθεί σε παιχνιδιάρικο σέξυ θυληκό. Από κει κι ύστερα περάσαμε πολύ ωραία, γελάγαμε όταν αντιλαμβανόμαστε γριούλες με το ψηφοδέλτιο στον κόρφο, ή όταν κάποιος νέος έδινε διπλωμένο χαρτάκι σε γριούλα και να της λέει: Να πάρε αυτό, τα άλλα δεν σου χρειάζονται!

Ο δικαστικός αντιπρόσωπος γύρω στα 30 άνετος και φιλικός μου είπε ότι διαβάζει blogs, μάλιστα μου ζήτησε να του γράψω σε ένα χαρτάκι και το δικό μου.

Η γραμματέας, μια κοπέλα γύρω στα 20 με αρχές χωριού, αληθινή, εξωστρεφής αλλά δυστυχώς χωρίς υπομονή μας έκανε να νιώσουμε αμηχανία μερικές φορές,π.χ. όταν τσακώθηκε με κάποιον αντιπρόσωπο της ΝΔ ή με κάποιον ψηφοφόρο. Αδιάκριτη και χωρίς να αφήνει κουβέντα να πέσει κάτω ακόμα και σε κουβέντες που δεν την αφορούσαν πεταγόταν! Πολύ διασκέδαζα όταν φώναζε να κάνουν ησυχία στην είσοδο! Να περιμένουν λίγο! ή ο Σπύρος(εγώ δηλ.) θα σας δώσει ψηφοδέλτια.

Για το γλαστράκι

Το παράξενο μου έστειλε ένα ιμέιλ που μεταξύ άλλων έγραφε το παρακάτω:
"πάρε μαζί σου ένα γλαστράκι κι άφησέ το εκεί κάπου στην αίθουσα που θα ψηφίσεις, αν θες άσε κι ένα μήνυμα μαζί του... αν δεν ξέρεις τι να μηνύσεις σε αυτόν που ψήφισες άστο ίσως καταλάβει... ένα γλαστράκι σαν ψήφο για τη ζωή... ένα λουλούδι ή ενα νιούτσικο δεντράκι εκεί στο σχολείο που θα ψηφίσεις, να χουν να βρουν τη Τρίτη τα παιδιά.... μήπως και εκείνα καταλάβουν καλύτερα από εκείνον που θα ψηφίσεις... τα παιδιά καταλαβαίνουν πολλά, και ίσως πάρουν αυτά τα γλαστράκια και φτιάξουν τον κόσμο τους που μας φιλοξενεί πιο όμορφο, πιο καθαρό, με λιγότερο γκρίζο κι ετσι φύγει η στάχτη που μας κέρασε τούτη η χρονιά..."

Άφησα το γλαστράκι έξω από το σχολείο εκεί δίπλα στη πόρτα του πέτρινου σχολείου σε κάτι σκαλιά. Καθώς ήμουν και παρίστανα μαζί με τους άλλους την εφορευτική επιτροπή είδα ένα πιτσιρίκι, άρχισα να του κάνω νοήματα κι αυτός μπήκε στο κόλπο. Βγήκα και έδωσα το γλαστράκι, του έδωσα και την ψηφιακή μηχανή και του είπα να το φωτογραφήσω όταν το αφήσει κάπου μέσα στην τάξη. Αυτό είναι το γλαστράκι και η φωτογραφία που τράβηξε ο πιτσιρίκος.

Το βράδυ μετρήσαμε τα ψηφοδέλτια, κράτησα σημειώσεις για να τις παραθέσω εδώ.

7 άκυρα μεταξύ των οποίων δύο έγραφαν στο ένα "ΟΧΙ ΔΕΝ ΘΑ ΣΑΣ ΨΗΦΗΣΩ ΟΧΙ" γραμμένο πάνω σε ψηφοδέλτιο της ΝΔ, πιστεύω από γυναικεία χέρια. Κι ένα άλλο με το παρακάτω: ΖΗΤΩ Ο ΚΟΚΚΑΛΗΣ ΖΗΤΩ Ο ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ

ΛΑΟΣ 1
ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ ΠΡΑΣΙΝΟΙ 2
ΣΥΡΙΖΑ 5
ΚΚΕ 25
ΠΑΣΟΚ 99
ΝΔ 202

Εγώ αναγνώρισα το ψηφοδέλτιό μου!!
Τα συμπεράσματα δικά σας.

Υ.Γ. Μόλις σήμερα πήρα υπολογιστή και έβαλα ίντερνετ. Είναι η πρώτη φορά που γράφω κείμενο σε λαπτόπι.
Συγνώμη για τα ορθογραφικά λάθη. Ελπίζω να μην σας έβγαλαν κανένα μάτι.

Αστεράκι μου

Την εικόνα την τσίμπησα από εδώ http://www.albatross1.com/ANIMIMG/MIYAZAKI/pm_c1.jpg

- Τι χρώμα εχει η λύπη? ρώτησε το αστέρι την κερασιά και παραπάτησε στο ξέφτι κάποιου σύννεφου που περνούσε βιαστηκά. Δέν άκουσες? σε ρώτησα, τι χρωμα έχει η λύπη?

- Έχει το χρώμα που παίρνει η θάλασσα την ώρα που γέρνει ο ήλιος στην αγκαλιά της. Ενα βαθύ άγριο μπλέ.

- Τι χρώμα έχουν τα όνειρα?

- Τα όνειρα? Τα όνειρα έχουν το χρώμα του δειλινού.

- Τι χρώμα έχει η χαρά?

- Το χρώμα του μεσημεριού, αστεράκι μου.

- Και η μοναξιά?

- Έχει χρωμα μενεξελί.

- Τι όμορφα που είναι τα χρωματα! Θα σου χαρίσω το ουράνιο τόξο, να το ρίχνεις επάνω σου όταν κρυώνεις.Το αστέρι έκλεισε τα μάτια του κι ακούμπησε στο φράχτη. Έμεινε κάμποσο εκεί και ξεκουράστηκε.

- Και η αγάπη? Ξέχασα να σε ρωτήσω, τι χρώμα έχει η αγάπη?

- ...Το χρώμα που έχουν τα μάτια του Θεού απάντησε το δέντρο.

- Τι χρωμα έχει ο έρωτας?

- Ο έρωτας έχει το χρώμα του φεγγαριού, όταν ειναι πανσέληνος.

- Έτσι ε? Ο έρωτας έχει το χρώμα του φεγγαριού είπε τ'αστέρι... κοίταξε μακριά στο κενό...και δάκρυσε...

Ή αλλιώς "Το ποίημα της Ειρηνούλας"

To παραπάνω είναι της Αλκυόνης Παπαδάκη όπως μας πληροφόρησε η νεραϊδόνα.

Πιστεύω...

Τη φωτογραφία την πήρα από το geraki.

Πιστεύω εις έναν φραπέ,

αφρώδη, παγοκράτορα,

ρουφηχτόν εκ καλάμου σπαστής,

εις στομάχους πάντων ερριμένον.

Και εις ένα αφρόγαλα, λευκόν, πηχτόν,

του καφέ συνοδό, και λιπογενές

το δια τον καφέ ποιηθέντα προ πάντων καπουτσίνο.

Milk εκ βοδώς,

αφρόν αληθινόν, εκ μιξερός ηλεκτρικού

χτυπηθέντα, ού γεννηθέντα,

ομοχρήσιμου του φραπέ

δι ου το μάτι ορθάνοιξε.

Τον δι' ημάς τους ανθρώπους

και δια την ημετέραν εργασίαν

φυτροθέντα εν καφεοδένδρων

και μαζευθέντα εξ άρρενος εργάτου

και αγοράσθη εξ εταιρείας

και εσυσκευάσθηκε.

Αγορασθέντα τε υπό ημών

εντός μικρής σακουλίτσας

ή κουτιού ή βαζακίου

Και ετοιμάσθη τας πρώτας ώρας

κατά τας πρωινάς.

Και εισέπεσε εντός ποτηριού

και ζαχαρώθηκε εκ κουταλιάς του γλυκού.

Και πάλιν άφρισε μετά δόξης

τσίτα κάνων κοιμητούς

ώστε χουζουρίου έλθη το τέλος.

Και εις το ρεύμα το πάγιον,

το χρήσιμον, το μιξεροκινόν,

το εκ της δεής επαραγόμενον

το συν ψυγείου και θηκών συνεργαζώμενο,

ωστε παρασκευαζώμενο,

παγακίων και υδάτων ψυχρών.

Εις μίαν, καφετερίαν, ομαδικήν και φιλικήν φραπεδοποσίαν.

Ομολογώ εν τσίμπημα εις μπισκότου εκ του μπολ.

Προσδοκώ τασάκι καθαρόν.

Και να είναι η ζάχαρη λιωμένη.

Αμήν.

email του "Ν"

Στο παραβάν

Με βραχνή φωνή: Ελληνίδες Έλληνες! Μετά από τη δραματική προεκλογική εκστρατεία των κομμάτων και μετά από τη σούπα που νοστίμισε με το λεμόνι του ο ξινός Καρατζαφέρης, είμαι στη δυσσάρεστη θέση να σας ανακοινώσω ότι δεν μπορώ να αποφασίσω τι να ψηφίσω। Διαβάζω στις εφημερίδες, βλέπω-ακούω από το χαζοκούτι τις απόψεις και τις ιδέες των πολιτικών μας ηγετών! Απ’ τη μια μου ‘ρχεται να γελάσω κι από την άλλη να κλάψω! Μα δεν ντρέπονται να λένε αυτά που λένε; Στ’ αλήθεια ενδιαφέρονται για την Ελλάδα; Εγώ (αν με ψηφίσετε) το πρώτο που θα προσπαθούσα να κάνω είναι να ενώσω όλα τα κόμματα. Και τη πίτα να τη μοιραστούμε, να τρώμε όλοι, όχι μόνος μου! Βλέπω ότι αν από όλους πάρουμε το σωστό που λένε θα δημιουργήσουμε, θα αναπτυχθούμε ρε παιδιά…

Η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω τι γίνεται στις άλλες χώρες, πάντως εδώ βλέπω απολυταρχία. Ή ψηφίζετε εμάς ή το χάος. Όλοι εμείς που θα ψηφίσουμε τι ψυχολογία θα έχουμε; Ότι πάμε να υπογράψουμε την καταδίκη μας, ότι κάνουμε κάτι σαν αγγαρεία ενώ έχουμε και την ευκαιρία να δούμε και τους δικούς μας ή ότι θα πάμε να ψηφίσουμε συνειδητοποιημένα τον αντιπρόσωπο του κόμματος που μας εκφράζει; Προσωπικά ανήκω στη δεύτερη κατηγορία και τελικά με ενδιαφέρει πιο πολύ να δω αγαπημένα πρόσωπα αγαπημένα μάτια, που ‘ρχονται σαν τα κύματα κι αφήνουν κατακάθια…(συγνώμη παρασύρθηκα)

Τι άλλο μένει να ακούσουμε μέχρι τις εκλογές? Κάτι που θα μας συνταράξει και θα αλλάξουμε άποψη για τα συμπεράσματά μας και την άποψη που είχαμε ή που διαμορφώσαμε μέσα από τόσες συζητήσεις και κείμενα? Γράφοντας αυτές τις γραμμές και τώρα πια ψύχραιμα θα πάω να ψηφίσω το ΣΥΡΙΖΑ, και αν με ρωτήσει κανένας το γιατί θα απαντήσω: Αποκλείω τα δύο μεγάλα κόμματα γιατί ήδη έχουν πολλούς οπαδούς, οπότε δεν έχουν ανάγκη από περαιτέρω στήριξη, άσχετα που αυτό δεν συμβαδίζει με το ότι είμαι Ολυμπιακός, αυτό το τελευταίο έτυχε. Άλλωστε ακούω τον Γιωργάκη(50+ ετών άνθρωπος και τον λένε Γιωργάκη! χαχα!) να λέει τη ΝΔ κλέφτες. Τώρα μάλιστα! Είπε ο γάιδαρος το πετεινό κεφάλα! Κι όταν τελειώνουν μια πρόταση από κάτω η μάζα των αγράμματων, των συμφεροντολόγων και της ατομικής εξαθλίωσης αλαλάζουν σαν να βρίσκονται σε ρωμαϊκή αρένα. Κι η κάμερα κάνει μια κίνηση για να δείξει ότι υπάρχει πολύς κόσμος στην συγκέντρωση και δείχνει σημαίες και καπνογόνα! Μα είναι δυνατόν να συμπεριφέρεται κάποιος έτσι σε μια ομιλία? Έλεος! Θα ψηφίσω το ΣΥΡΙΖΑ γιατί είναι αριστεροί αλλά με κάποιον τρόπο Ευρωπαϊκό, δε μπορώ το απόλυτο μυαλό των ΚΚΕ’δων, δεν μπορώ να τους ακούω να κατηγορούν το ΣΥΡΙΖΑ αντί να ασχολούνται με τους δυο μεγάλους. Πώς να το πω; Μου σπάνε τα νεύρα με αυτή τη καραμέλα που έχουν στο στόμα και μπαμπαλίζουν τα ίδια και τα ίδια. Καλά ο Καρατζαφέρης παρόλο που μου είναι πολύ συμπαθείς με τις ατάκες του, όταν αναλογίζομαι τι αντιπροσωπεύει θέλω να του βάλω το κεφάλι σε ένα βαρέλι με ασβέστη. Όχι πως περιμένω τίποτα από το κόμμα που θα ψηφίσω, απλά θεωρώ ότι είναι το λιγότερο κακό. Κι αν όπως λέει το ΚΚΕ συνεργαστούν με το ΠΑΣΟΚ, αν και δεν θα το ‘θελα, ας το κάνουν δε θα νιώσω προδομένος, πολιτική είναι κι αυτό, όλα γίνονται από τους ποΛΥτιΚΟΥΣ κι όλα από συμφέρον. Δυστυχώς εγώ δεν έχω κανένα συμφέρον γιατί ο πατέρας μου είναι ΚΚΕ ενώ ο πατέρας του πατέρα μου δεξιός. Άντε βγάλε άκρη… Αυτοί είναι οι βασικοί λόγοι που θα ψηφίσω τον Αλαμάνο, εμμμ.. τον Αλαβάνο! Ίσως να επηρεάστηκα και από μερικούς φίλους που διαβάζω τα μπλόγγια τους, από την τηλεόραση, από τον ήρεμο λόγο που έχει ο αντιπρόσωπος του κόμματος ή τέλος από την πολύ ωραία αφίσα που δείχνει δάχτυλα ενωμένα να σχηματίζουν ένα αστέρι!

Ούτε κανένας συγγενής μας πολιτεύεται. Ένας οικογενειακός φίλος ασχολείται αλλά δεν τον γουστάρω γιατί τόσα χρόνια που τον γνωρίζω έχω καταλήξει ότι η κρυψίνοια είναι το χαρακτηριστικό του γι’ αυτό πάει μπροστά. Κι ας μην έχει φίλους, έχει μόνο συνεργάτες. Πάντως αν τον χρειαστώ ποτέ στη ζωή μου θα ζητήσω τη βοήθειά του κι ας ντρέπομαι που θα το κάνω. Γιατί αυτός θα έπρεπε να ντρέπεται με τόσα δωράκια που έχει μαζί του κάθε φορά που φεύγει για την Αθήνα και δεν έχει δώσει ποτέ ούτε ένα ευρώ για τα ποιοτικά βιολογικά μου προϊόντα (συγνώμη για την αναίσχυντη προσωπική διαφήμιση).

Δεν ήθελα να παραπονεθώ, ήθελα απλά να εκφράσω την επιλογή μου για το κόμμα που θα ψηφίσω και γιατί. Εύχομαι σε όλους να έχετε καθαρή την συνείδησή σας όταν ρίχνετε το φακελάκι στην κάλπη ότι κόμμα κι αν ψηφίσετε και επιπλέον να ανταμωθείτε με όλους τους αγαπημένους σας ανθρώπους.

Υ.Γ. Τα κτήρια στη φωτογραφία ήταν το σχολείο μου, εγώ πήγαινα στο πέτρινο βεβαίως βεβαίως! Κάποτε έκανα μάθημα εκεί μέσα, και τώρα θα το δω γεμάτο χέλια! Μπλιάχ! Και σ’ αυτή τη μπασκέτα έχω περάσει πολλές ώρες παιχνιδιού με τους φίλους μου.

Κοιλιά - Πολιτικός

Τη φωτογραφία τη τσίμπησα από κάποιο κουτσομπολίστικο περιοδικό.

Κοιλιά ουσ. Ο ναός του θεού Στομάχου, τον οποίο υποχρεούται να λατρεύει – προσφέροντας τις ανάλογες θυσίες – κάθε σωστός άντρας. Η αρχαία αυτή λατρεία δεν απαιτεί απ’ τις γυναίκες παρά μόνο κάτι μισόλογα. Κάπου-κάπου διακονούν το βωμό με μισή καρδιά και χωρίς ιδιαίτερα αποτελέσματα, αλλά δεν ένοιωσαν ποτέ πραγματικό σεβασμό για τη μοναδική θεότητα που λατρεύουν οι άντρες. Αν οι γυναίκες είχαν το πάνω χέρι στην παγκόσμια αγορά, θα βοσκούσαμε χορτάρι.

Πολιτικός ουσ. Ένα χέλι χωμένο στον πρωτογενή βούρκο, πάνω στο οποίο υψώθηκε το οικοδόμημα της οργανωμένης κοινωνίας. Όταν κολυμπάει, βλέπει την ουρά του να κουνιέται και νομίζει πως τρέμει το κτήριο. Απέναντι στον κυβερνητικό αξιωματούχο, έχει ένα ανυπόφορο μειονέκτημα: είναι ζωντανός.

Σκλάβος

Τη φωτογραφία τη τσίμπησα από εδώ http://www.i-claudius.com/gallery/romans/romanroom01/images/slave.jpg

Στη ζωή μου έχω πάντα αυτό το άγχος: Αν θα είμαι ισάξιος με τις προηγούμενες φορές. Όταν κάνω μια νέα αρχή σε κάθε στάδιο της ζωής σε οποιοδήποτε τομέα συνήθως είμαι (πολύ) καλός. Χαίρομαι, και απολαμβάνω την επιβράβευση των άλλων σαν σουλτάνος στο χαρέμι του. Στη συνέχεια γίνεται η “εκκαθάριση”, κάποιοι μένουν, κάποιοι φεύγουν, αλλά τι οξύμωρο, όσοι μείνουν και συνεχίζουν να πιστεύουν σε μένα γίνονται το άγχος μου. Σκέφτομαι ότι αφού είναι τόσο πιστοί σε μένα, πρέπει να ανταπεξέλθω στις προσδοκίες τους, κάτι που θέλω πραγματικά, αλλά από την προσπάθεια που κάνω για να παραμείνουν πιστοί σε μένα γίνομαι σκλάβος τους. Νιώθω ότι με πνίγουν, κι όχι μόνο περιμένουν να παραμείνω το ίδιο καλός, αλλά αν είναι δυνατόν να φτάσω ψηλότερα.

Με πιάνει ταραχή και δεν λειτουργώ όπως όταν είμαι φυσιολογικός, νιώθω ότι μια πέτρα είναι στο στήθος μου και δε λέει να φύγει. Δε μπορώ να συγκεντρωθώ σε τίποτα και συνεχώς άσχημες σκέψεις περνάνε από το μυαλό μου. Το χειρότερο είναι ότι δεν μπορώ να ξεσπάσω σε τίποτα, ούτε σε δάκρυα, πουθενά. Παρά τις προσπάθειές μου δεν μπορώ να φέρω εις πέρας το παραμικρό που θα σκεφτώ. Αυτό με κάνει μελαγχολικό, κάτι που ευτυχώς απ’ ότι έχω καταλάβει οι άλλοι δεν το αντιλαμβάνονται, και νιώθω αδύναμος για το οτιδήποτε. Στο κεφάλι μου νιώθω έναν ελαφρύ γλυκό πονοκέφαλο που όταν πάω να συγκεντρωθώ σε κάτι αυτός μεταμορφώνεται σε ένα γενικευμένο πόνο σε όλο το κεφάλι μου. Όταν πάρω από εκεί το βλέμμα και τη σκέψη μου καταλαγιάζει, κι έρχεται ο γλυκός πονοκέφαλος.

άγχος(το) ουσ. αγωνία, παθολογική ψυχική κατάσταση που κλιμακώνεται από την έντονη δυσφορία ως τον πανικό, και της οποίας προηγούνται συνθήκες πραγματικής ή συμβολικής απειλής

Όταν χάσω τελείως τον εαυτό μου στην προσπάθεια, έρχεται η νεράιδα στον καθρέφτη μου και με επαναφέρει στα ίσια μου(βλ. [C' est la vie Pinochio]. Έχω χάσει πλέον τον στόχο που είχα όταν ξεκίνησα, που σημαίνει ότι έχω χάσει χρόνο άσκοπα αρμενίζοντας μέσα στις λεπτομέρειες, και είμαι αναγκασμένος να συνεχίσω από εκεί που ήμουν πριν αρχίσω να ανησυχώ για τους πιστούς μου. Όμως τότε καταλαβαίνω ότι αυτοί θα είναι εκεί αν είναι αληθινά πιστοί σε μένα, ξεδιαλύνει το τοπίο και επιτέλους σπάω τα δεσμά που εγώ ο ίδιος δημιούργησα για τον εαυτό μου. Αλλά γιατί συμβαίνει αυτό κάθε φορά που προσπαθώ να κάνω ένα βήμα στη ζωή; Ενώ έχω φάει το γάιδαρο, στην ουρά λιγοψυχώ. Πνίγομαι σε μια μικρή κουταλιά νερό, ενώ έχω κολυμπήσει σε ολόκληρο ωκεανό.

Το ένστικτο όμως της επιβίωσης με κάνει να εξοπλίζομαι με υπομονή, ισιώνω το κεφάλι και βάζω πλώρη για εκεί που είχα ξεκινήσει.

Υ.Γ. Χθες στην εκπομπή της Έλλης Στάη σιγουρεύτηκα ότι ο κύριος Καραχάλιος (Ν.Δ.) είναι ένας ξύλινος, ηλίθιος άνθρωπος, χωρίς άποψη και κρύοκωλος. Ο Ανδρουλάκης (ΠΑΣΟΚ) πολύ ευχάριστος και με ωραίες ιδέες ανέβασε το ενδιαφέρον της εκπομπής. Ο πιτσιρικάς του (ΣΥΡΙΖΑ) καλός και έδινε μια νεανική εικόνα στη συζήτηση. Ο Κ.Καζάκος απλός, σταθερός και ρομαντικός έδινε βάρος στο ΚΚΕ μόνο με την παρουσία του. Ο Ρουμελιώτης (τηλεκανίβαλος) έκανε τη πλάκα του με όλους. Κύρτσος ένας μαλακοπίτουρας δημοσιογράφος, παπαγαλάκι του κερατά.

Πρόγραμμα ΔΑΚ

Τη φωτογραφία την πήρα από εδώ http://www.xanthi.ilsp.gr/dictionaries/images/turkish_images/1498a.jpg

Μετά από συμβούλιο με τον εαυτό μου και την υπόλοιπη γενική γραμματεία η οποία δυστυχώς δεν ήταν παρόν (τον Νονό της παράταξης, και τον κύριο που έχει αναλάβει το γραφείο τύπου) κατέληξα στο παρακάτω PROσχέδιο.

Θα κάνουμε αναδάσωση στην Πάρνηθα και στον Υμηττό. Με τη βοήθεια των αγαπημένων μας εθελοντών φυσικά.

Θα αυξήσουμε τις συντάξεις στα1.200 ευρώ, αρκεί βέβαια να έχουν ξεπεράσει το 75 έτος της ηλικίας τους.

Θα βάλουμε πίνακες ζωγραφικής σε όλους τους σταθμούς λεωφορείων και σιδηροδρομικούς σταθμούς, συμπεριλαμβανομένου και του ΜΕΤΡΟ, με τη βοήθεια των γκραφιτάδων.

Θα δώσουμε καταναλωτικά δάνεια με 0% επιτόκιο, και σε περίπτωση που δεν το ξεχρεώσουν σε 6 μήνες, οι οφειλέτες θα υποχρεούνται να πλένουν πιάτα για την υπόλοιπη ζωή τους σε εστιατόρια της επιλογής μας.

Θα μειώσουμε την κατανάλωση ρεύματος με τακτές διακοπές του, ανά μήνα στα διαμερίσματα της χώρας. (π.χ. Κρήτη, Πελλοπόνησο, Στερεά κτλ.) Καιρός να ανακαλύψετε το μαγικό σας λυχνάρι!

Θα μειώσουμε το ΦΠΑ στο 10% και θα ισχύει το ίδιο σε όλα τα μέρη της Ελλάδας. Πάνω απ’ όλα η ισότητα!

Θα κάνουμε τα όνειρά σας πραγματικότητα για ταξίδια! με τακτικούς διαγωνισμούς σε διάφορα μέρη της Ελλάδας, με την προϋπόθεση να δουλεύετε στα κατά τόπους εργοστάσια ή άλλες μικρομεσαίες επιχειρήσεις.

Θα δημιουργήσουμε εταιρία παροχής δωρεάν ίντερνετ υψηλής ταχύτητας με την προϋπόθεση να μας στέλνετε τα προσωπικά σας βίντεο(πορνό), τα οποία θα μεταπωλούνται στο εξωτερικό εκτός Ε.Ε.

Θα κλείσουμε τις φυλακές, οι οποίες θα γίνουν σχολεία. Οι έγκλειστοι θα δουλεύουν στις υπηρεσίες του κράτους (π.χ. Στρατό)

Θα αλλάξουμε τη Παιδεία. Οι φοιτητές θα παίρνουν το πτυχίο τους μόνο με μέσο όρο άνω του 8,5. Σε αντίθετη περίπτωση θα υποχρεούνται να δουλεύουν σε υπηρεσίες του κράτους.

Θα δημιουργήσουμε κριτική επιτροπή που θα αναλάβει τους δημοσίους υπάλληλους όσον αφορά την ευγένεια και την προθυμία που δείχνουν για την εξυπηρέτηση του κοινού. Οξύθυμοι, τεμπέληδες και με υφάκι ειρωνικό να δηλώσουν απόσυρση! Θα σκαλίζετε τις ντομάτες των αγροτών. Επίσης οι αγρότες θα έχουν το δικαίωμα να σας βάζουν στο χωράφι για να κάνετε τα σκιάχτρα ώστε να απομακρύνονται οι καλιακούδες.

Τέλος θα δημιουργηθούν εργαστήρια ανά την Ελλάδα όπου θα σας γίνεται “συμμόρφωση” από Γερμανούς οικολόγους.

Ευχαριστούμε για την κατανόηση!

Δίκτυο Απελευθέρωσης Κοινωνίας "(με σήμα τη Δαγκάνα του Λαού) τρέμε Μπουρζουαζία ερχόμαστεεεε!!!!

Δεχόμαστε ερωτήσεις και είμαστε ανοιχτόμυαλοι σε τυχόν παρατηρήσεις, προτάσεις, ενδείξεις κτλ.