C' est la vie Pinochio

Νοιώθω ένα τρέμουλο στο αριστερό μου χέρι, ποιος είμαι; Εννοώ ποιος είμαι στ’ αλήθεια. Πριν από καιρό ήμουν κάποιος άλλος ή ο ίδιος;

Κάποιες φορές νοιώθω υπέροχα, πως τάχα όλοι γύρω μου να θέλουν το καλό μου, κι εγώ επίσης. Κι όλα κυλάνε όμορφα, κι εγώ χαμογελάω. Μα έτσι ξαφνικά(?) κάτι παθαίνω, είμαι ξύλινος, μα τα χέρια μου ιδρώνουν και στο στήθος νιώθω μια καρδιά να χτυπάει, κι οι χτύποι της να ανεβαίνουν. Θέλω να κρυφτώ γιατί ντρέπομαι, νιώθω ξένος με τον εαυτό μου, νιώθω ξένος με τη παρέα μου. Προσπαθώ να προσποιηθώ ότι είμαι μέρος της (παρέας) αλλά μόλις ανοίξω το στόμα μου καταλαβαίνω ότι η φωνή δεν είναι δική μου. Και νομίζω ότι και οι άλλοι αυτό σκέφτονται, καταλαβαίνουν ότι δεν είμαι εγώ εκείνη τη στιγμή. Τα λόγια που λέω εκείνες τις φορές σαν να μην έχουν νόημα, λες και δεν ταιριάζουν με το κλίμα και νιώθω ότι οι γύρω μου με αγνοούν. Τότε πάω στο δωμάτιό μου και ξαπλώνω. Βάζω μουσική και ακουμπάω στο μαξιλάρι. Σκέφτομαι τα λάθος λόγια που είπα και ίσως πλήγωσαν κάποιον ή κάποια. Μετανιώνω χίλιες φορές. Ακουμπάω το χέρι μου αριστερά στο στήθος μου και νιώθω τους χτύπους της καρδιάς μου, χωρίς ρυθμό.

Σηκώνομαι και κοιτάζω στο καθρέφτη. Με κοιτάζω ευθεία στα μάτια και τότε μέσα του βλέπω την καλή νεράιδα μου. Τη ρωτάω, ποια είσαι; Στα μάτια της βλέπω ένα ακαθόριστο βλέμμα.

- Γιατί χάνεσαι μέσα στο πλήθος; Γιατί αφήνεις τον εαυτό σου και γίνεται ένα με τους πολλούς; Η σεμνότητά σου που πήγε; Η αξιοπρέπειά σου; Δεν είσαι πρόβατο, είσαι διαφορετικός, γι’ αυτό τώρα με κοιτάς σα να ‘μαι ξένη.

- Το ξέρω ότι είμαι διαφορετικός. Τι να κάνω;

- Να μην γίνεσαι σαν τους άλλους. Να κάνεις αυτό που θες, όχι αυτό που νομίζεις ότι θες ή αυτό που θα ‘θελες να θες.

- Και τι θέλω;

- Ξέρεις. Αλλά σε βλέπω να αφήνεις τα κίβδηλα συναισθήματα, τα εύκολα λόγια, τη συμφεροντολογική συμπεριφορά σου, να είναι τα λάβαρά σου. Κι εσύ σαν σκυλί ακολουθείς περιμένοντας να σου πετάξουν κανένα κόκκαλο.

- Έχεις δίκιο, παρασύρθηκα πάλι. Ζηλεύω όταν κάποιος είναι καλύτερος από ‘μένα. Συγνώμη, με συγχωρείς; Έχασα πάλι την αξιοπρέπεια μου. Ντρέπομαι.

- Μη ρωτάς εμένα, ρώτα τον εαυτό σου αν σε συγχωρεί, εγώ ήμουν εδώ αλλά με αγνόησες.

- Που ήσουν;

- Εδώ.. στη καρδιά σου! Ναι.. τώρα αρχίζεις και σκέφτεσαι ε; Θυμάσαι αυτούς που σε βλέπουν από τον ουρανό και λυπάσαι που τους ντρόπιασες. Ακούς έξω που άρχισε να ψιχαλίζει; Είναι γιατί στενοχωριούνται με τα καμώματά σου.

Χαμηλώνω τα μάτια και νιώθω αμηχανία. Καταλαβαίνω.
- Τι να κάνω τώρα; Θέλω να είμαι όπως ήμουνα πριν..

- Μη σκέφτεσαι το πριν, γιατί όταν στρέφεις το κεφάλι σου πίσω, ίσως να είναι κάποιος εκεί και να σε ακολουθεί.. Αυτό να σου γίνει μάθημα, κι ας είναι η αρχή για μια ζωή ανθρώπινη. Νιώθεις την καρδιά σου να χτυπά δυνατά; Είναι γιατί την ακούς και διαμαρτύρεται, σου φωνάζει, αλλά δεν έχει άλλο τρόπο να σε κάνει να την ακούσεις. Σκύψε προς το μέρος της και βάλε το αυτί σου να την ακούσεις. Τότε θα ξέρεις τι να κάνεις.

- Συγνώμη, δε θα το ξανακάνω, από δω και πέρα θα ακούω τη καρδιά μου και το πατερούλη μου, το Τσεπέτο…Θα γίνω αληθινός άνθρωπος!


- Μπράβο Πινόκιο, έλα να σου δώσω ένα φιλί. Και πρόσεξε, αν το ξανακάνεις θα πάθεις πάλι τα ίδια, μέχρι να μάθεις. “C' est la vie Pinochio”
Με φιλάει απαλά στο μέτωπο κι εξαφανίζεται.
Η μουσική έρχεται τώρα γλυκιά στ ‘αυτιά μου, κλείνω τα μάτια μου και ο ύπνος έρχεται κι αυτός γλυκός.