Τσικλητήρια (Θάλεια)

Τη Δευτέρα 3 Ιουλίου ο ΑΝΤ1 θα μεταδώσει ζωντανά από το Ολυμπιακό Στάδιο της Αθήνας τα IAΑF Athens Super Grand Prix Τσικλητήρια 2006 που διοργανώνονται κάθε χρόνο από τον Πανελλήνιο Γυμναστικό Σύλλογο.

Ύστερα από ερώτηση για τον αν η Θάλεια Φωναζάκη θα πάρει μέρος στους αγώνες, όφείλω να σας ενημερώσω.Με μεγάλη απογοήτευση έμαθα ότι η Θάλεια Φωναζάκη δεν θα παρεβρεθεί στους παραπάνω αγώνες.

Μετά από κάτι καφρίλες που έγραψα σε σχετικό φόρουμ:

εεε?? ναυαγος και αυτη η κοπελά? Δεν εχω παει με γορίλλα φιλε μου,και ουτε θελω να δοκιμασνω.Εαν θελεις παρθενα εχουν και καποια ιδρύματα" μερικες ,σαν παρθενες θα σου φανουνε.Επισης τι εννοεις εδω μεσα? Αφηρημενα το χρησιμποιεις ? μεσα=διαδικτυο?

Υ.Γ Η υπεροχη φιλη σου με τα κοτσιδακια, συμμετεχει στο γκραν πρι στιβου?
Από:drougasx Ημ/νία:29/6/2007 10:30:59 πμ

Η ΘΑΛΕΙΑ........ τι δουλεια εχει αλλου... ???:)) Γιατι δεν την φερνεις απο΄δω ???
Από:MERLIN Ημ/νία:29/6/2007 2:15:20 μμ


Σωστος! πουναι οεο ? ευγε μερλιν,εχεις τις ωρες σου,καθως φαινεται,μονο τα βραδυα μην διαβαζεις τα ποστ.Καλυτερα ολα μαζι το πρωι. (θα σε δωσω να ξερεις) ;)
Από:drougasxΗμ/νία:29/6/2007 2:19:33 μμ

Η Θάλεια τα πρωινά δουλεύει στην σπουδαστική εστία. Εσείς που το παίζετε ότι ενδιαφέρεστε γιατί δεν της στέλενετε ιμέιλ? Το απόγευμα θα βάλω φωτογραφία της.
Από:spirosviiΗμ/νία:29/6/2007 2:29:00 μμ

θα στειλω στην φιλη του Μερλιν χαχαχα με τις αγωνιες του περι θαλειας.
Από:drougasxΗμ/νία:29/6/2007 2:33:39 μμ

Ναι να της στείλεις το έχεις το μέιλ της thaleiag@gmail.com Την έχω ρωτήσει πολλές φορές τι σημαίνει το g, εμένα το μυαλό μου γυρνάει σε διάφορα μέρη του σώματός της.. Αχχχ...

Από:spirosviiΗμ/νία:29/6/2007 2:43:14 μμ

aaaaaaxaxaxaxax KALO !!! :))) Darki, ξερεις.... παλιο το κολπο...κανω οτι το καλαταβα το αστειο,για να δειξω οτι ξερω....χεχεχε

Από:MERLIN Ημ/νία:29/6/2007 3:42:20 μμ

Της έστειλα μήνυμα: 10:52 το πρωί: "Με ρωτάνε αν θα πας στο γκραν πρι στίβου..."

Μου απάντησε 11:22: "Στα Τσικλητήρια δεν πάω, μπορεί να πάω σε κάτι αγώνες στην Σπάρτη (σ.σ.αχα!). Καλημέρα!"

Μέρα κατά των ναρκωτικών...

Ανοίγω τα μάτια μου, μα ακόμα είναι σκοτάδι. Εκκωφαντική μουσική ντάμπα ντούμπα στα αυτιά μου. Σιγά σιγά διακρίνω κάποιες σκιές δίπλα μου. Είμαστε καμιά δεκαριά άτομα σε ένα δωμάτιο, καθισμένοι κάτω, με τα κεφάλια ανάμεσα στα γόνατα. Σηκώνω το κεφάλι μου και αντιλαμβάνομαι ότι υπάρχουν κι άλλοι μέσα στο δωμάτιο, όρθιοι που πηγαινοέρχονται.

Νοιώθω το κεφάλι μου κενό, σαν απέραντο λιβάδι που από πάνω του υπάρχει ένα σύννεφο. Ζαλίζομαι γλυκά.

Στέκομαι όρθιος και αρχίζω να ψάχνω την παρέα μου με το βλέμμα. Πουθενά κανείς. Άγνωστες φάτσες που κουνιούνται στο ρυθμό της μουσικής εκστασιασμένοι. Κατεβαίνω τις σκάλες που υπάρχουν έξω από το δωμάτιο, προσέχοντας να μην πατήσω κάποιον από αυτούς που είναι καθισμένοι δεξιά κι αριστερά. Βλέπω τον dj μπροστά σε έναν υπολογιστή, ακίνητος με τα μάτια γουρλωμένα κι ένα παγωμένο χαμόγελο. Είμαι πάνω στη σκηνή ενώ από κάτω είναι γύρω στα εκατό άτομα που χορεύουν με τον ίδιο ρυθμό, με τις ίδιες κινήσεις, μου θυμίζουν ζόμπι από ταινίες τρόμου. Ο χαμηλός φωτισμός με εμποδίζει να βρω τη παρέα μου.

Ξαφνικά ένας άγνωστος με βλαμμένο βλέμμα και ξυρισμένο κεφάλι μου δίνει ένα τσιγάρο.
- Πάρε φίλε, πιες, μου λέει και φεύγει.
Νοιώθω τυχερός και με χαρά παίρνω το μισό τσιγάρο και το καπνίζω, ενώ το πρόσωπό μου παίρνει μια μορφή σαν να βρίσκομαι σε νιρβάνα. Τουλάχιστον έτσι νοιώθω. Αρχίζω ξανά το ψάξιμο τρεκλίζοντας, αλλά δε με νοιάζει. Θα πάω να βρω τα παιδιά σκέφτομαι και συνεχίζω.

Λίγο παρακάτω, στο μπαρ κάτι παιδιά «τη σπάνε» με μια τηλεκάρτα. Είναι γύρω της χαρούμενοι λες και πρόκειται για κάτι διασκεδαστικό, σαν τα παιδιά που περιμένουν από τη μάνα τους να τους φτιάξει φέτες με ψωμί, μέλι και βιτάμ. Δε μπορώ να καταλάβω αν είναι πρέζα ή κόκα. Πλησιάζω πιο κοντά και με απερίγραπτη χαρά διαπιστώνω ότι είναι η παρέα μου.
-Που ‘στε ρε μαλάκες; Τους λέω σχεδόν με παράπονο.
- Έλα ρε, θα πιούμε freebase!
Πρώτη φορά το άκουγα, μου άρεσε και το όνομά του.
- Πως πίνεται; Ρώτησα με παιδική περιέργεια.
- Μυτιά ή κατευθείαν στο αίμα..
- Α, εγώ δεν κάνω μαλακίες, μόνο μυτιά..
- Ό,τι θες αγόρι μου! Μου λέει ο ψηλός που έφτιαχνε το κοκτέιλ.
Ήταν κιόλας έτοιμο. Περίμενα με αγωνία την σειρά μου, όπως όταν έχω μπροστά μου μια πάστα σοκολάτα και για να δείξω ότι έχω τρόπους περιμένω να αρχίσουν πρώτα οι άλλοι.

Ήταν πάνω σε μια τηλεκάρτα, δεν ξεχώριζα καλά το χρώμα, πήρα από τον διπλανό μου ένα τυλιγμένο πεντάευρο σε σχήμα καλαμάκι. Έκλεισα το ένα μου ρουθούνι και με το άλλο ρούφηξα δυνατά και σταθερά όλη την διαδρομή της γραμμής που είχα μπροστά μου. Το έδωσα δίπλα σαν να κάναμε κάποια ιεροτελεστία. Ένα έντονο και οξύ πόνο ένοιωσα δίπλα στο μάτι μου, δίπλα από τη βάση της μύτης. Μα γρήγορα πέρασε. Το ένοιωθα να γαργαλάει το μυαλό μου. Ένοιωθα το σώμα μου να χαλαρώνει. Ξεκινούσε από τα άκρα κι ερχόταν αργά μπρος το στήθος και την πλάτη μου. Χαμογέλασα ηλίθια.

Σήκωσα τα μάτια μου στο videowall, έδειχνε έναν αετό να κάθεται πάνω σε ένα κλαρί. Όχι κανονικό αετό, κομπιουτερίστικο, γεννημένος όχι από ένα αυγό, αλλά από την οθόνη ενός υπολογιστή. Ο αετός σηκώθηκε μεγαλόπρεπα από το κλαρί και πέταξε αργά προς τα εμπρός. Ένοιωθα ότι ήμουν στη ράχη του, ενώ από κάτω ήταν αχανής έρημος. Έβλεπα τα φτερά του απλωμένα όλο χάρη, κι εγώ πάνω του να σκίζουμε τον αέρα. Μα για κακή μου τύχη κάποιος με έσπρωξε καθώς χόρευε έναν χορό που μου θύμισε τον χορό της βροχής των ινδιάνων. Προσγειώθηκα ξανά στη παρέα.

Τι θα κάνουμε τώρα ρε μαλάκες είπε ο ψηλός, που ποτέ δεν θυμάμαι να ήταν μαστουρωμένος. Όλο στην πρίζα κι έτοιμος για δράση.
-Μαγκίτες, έχω μια ιδέα. Δίπλα στο σπίτι μου είναι μια μηχανή, και ο γείτονας έχει πάει διακοπές με την κοπέλα του. Τι λέτε; Πάμε; Την πουλάμε αμέσως, παίρνουμε το χρήμα και πάμε για «ψώνια». Απλά πράματα και καθαρά! Και μας έδειξε τις παλάμες του. Θεέ μου κάτι μακριά δάχτυλα! Λεπτά και μακριά δάχτυλα. Γι ‘αυτό έστριβε τόσο μεγάλα τσιγάρα!
-Λοιπόν πάμε; Ξαναείπε.
- Πάμε είπε κάποιος, αλλά να την κάνουμε βόλτα πρώτα!
- Ε ναι, ρε, είπε ο ψηλός. Άντε πάμε.

Πάμε…πάμε να κλέψουμε. Πάμε μετά να πιούμε. Κι αφού ήπιαμε με μύτη, ας δοκιμάσουμε απευθείας στη φλέβα. Με προσοχή πάντα, όχι σαν τους άλλους του μαλάκες του πρεζάκηδες. Εμείς είμαστε έξυπνοι, περνάμε καλά αλλά παράλληλα προσέχουμε. Ε μα βέβαια..

Κατεβάστε κι ακούστε:

Θανάσης Παπακωνσταντίνου - Όταν Χαράζει
Μουσική, Στίχοι: Θανάσης Παπακωνσταντίνου
Τραγούδι: Γιάννης Αγγελάκας

Βιβλίο;

Θυμάμαι τότε που είχα ανακαλύψει αυτόν τον υπέροχο κόσμο που περιμένει να τον ανακαλύψουμε, μέσα στις σελίδες των βιβλίων, αυτά τα μαύρα ορνιθοσκαλίσματα που μοιάζουν με κάγκελα που καλύπτουν το λευκό, την ελευθερία…

Το πρώτο βιβλίο που διάβασα ήταν «ο Ταχυδρόμος του Νερούδα» (Πάμπλο Νερούδα είναι Χιλιανός ποιητής). Πήγαινα σε μια σχολή. Είχα βαρεθεί το σχολείο, και τους φίλους μου ακόμα, κι αυτούς τους είχα βαρεθεί. Μια μέρα, μετά από το μάθημα της ιστορίας μου λέει μια καθηγήτρια «Σπύρο κάτσε λίγο να σου πω κάτι σε παρακαλώ». Προσπαθούσα να σκεφτώ τη είχα κάνει πάλι και ποια θα είναι η τιμωρία μου, γιατί, τι άλλο θα μπορούσε να μου πει, αφού δεν είχαμε κανενός είδους σχέση;

Όταν έφυγαν τα παιδιά για να κάνουν διάλειμμα ήρθε στο θρανίο μου και με ρώτησε έτσι ξερά:
«Σπύρο, διαβάζεις βιβλία; εννοώ λογοτεχνικά»
«Όχι, κυρία δε διαβάζω, τα βαριέμαι..»
«Θα ήθελα να σου δώσω ένα βιβλίο και αν έχεις χρόνο θα ήθελα να το διαβάσεις και να μου πεις την γνώμη σου»
Έμεινα να την κοιτάζω με περιέργεια, αλλά δέχτηκα.

Βλέπω τον εαυτό μου να είναι στην κουζίνα μαζί με την οικογένεια και με ένα βιβλίο στα χέρια. Είμαι σίγουρος ότι έκανε στους δικούς μου μεγάλη εντύπωση αλλά δεν μου είπαν τίποτα. Με βλέπω να το διαβάζω και το κορμί μου να παίρνει διάφορες στάσεις, πότε βρίσκομαι με τα πόδια στον τοίχο και το κεφάλι στο καναπέ, πότε μπρούμυτα, πότε ανάσκελα και πότε με το κεφάλι έξω από το κρεβάτι και το βιβλίο στο πάτωμα!

Είχα χαθεί μέσα του, είχα ξεχάσει ότι διάβαζα γραμμές, δεν έβλεπα γράμματα πια. Τα μάτια μου ήταν γεμάτα εικόνες. Μια παραλία, ένα καφενείο με ένα ξύλινο ποδοσφαιράκι μέσα. Μια ανηφόρα, ένα ποδήλατο, ένας ταχυδρόμος, μια κουκλάρα μελαχροινή, ένας γέρος γοητευτικός ποιητής.
Την επόμενη μέρα που που διάβασα το βιβλίο, στο χαζοκούτι, έβλεπα αυτά που είχα διαβάσει. Η ταινία είναι ιταλική και λέγεται “il postino”. Χάρηκα πολύ γιατί η ταινία έμεινε πιστή στο βιβλίο.

Την επόμενη μέρα στο σχολείο συνάντησα την καθηγήτρια, «κυρία, το διάβασα το βιβλίο και μου άρεσε» «Μπράβο Σπύρο, χαίρομαι, είδες την ταινία που είχε χθες;» «Ναι κυρία την είδα!» «Θες να σου δώσω άλλο βιβλίο;» Ναι κυρία, θέλω!» Μου έδωσε του Νίκου Καζαντζάκη «Βίος και πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά». Ήταν η αρχή της γνωριμία μου με τον μπαρμπα-Νίκο τον Καζαντζάκη. Τον λέω έτσι γιατί τον νοιώθω σαν τον δεύτερο παππού μου, που δεν γνώρισα. Τον φανταζόμουν να μου λέει ιστορίες τις οποίες όμως τις είχε γράψει, το μόνο που είχα να κάνω ήταν να τις διαβάσω.

Ποτέ δεν έχω αγοράσει βιβλίο διαβάζοντας μια κριτική, πολλές φορές μάλιστα δεν διαβάζω ούτε την περίληψη που έχει στο πίσω μέρος. Παίρνω βιβλία από ένστικτο, διαβάζω την πρώτη σελίδα, το ξεφυλλίζω ή αν μου συστήσει κάποιος φίλος κάποιο. Καταλαβαίνω από μακριά αν θα μου αρέσει κάποιο ή όχι. Σε μια – δυο αγορές μου έχω ξεγελαστεί βέβαια, πράγμα που έχει συμβεί από τον μερικές φορές υπέρμετρο ενθουσιασμό μου.

Τα δώρα που κάνω είναι κυρίως βιβλία, και το αγαπημένο μου να δωρίζω είναι «ο κόσμος της Σοφίας» του Νορβηγού φιλόλογου Jostein Gaarder. Είναι λίγο ακριβούτσικο (περίπου 25 ευρώ) αλλά αξίζει τα λεφτά του. Ο αναγνώστης μαθαίνει την ιστορία της φιλοσοφίας από τους φυσικούς φιλόσοφους έως και τον Δαρβίνο. Ο τρόπος που είναι γραμμένο το βιβλίο είναι καταπληκτικός! Είναι το ποιο έξυπνο βιβλίο που ξέρω. Σκέφτηκα ότι θα ήταν υπέροχο τα βιβλία του σχολείου να είναι γραμμένο κατά παρόμοιο τρόπο. Το συστήνω ανεπιφύλακτα σε όλους.

Κατεβάστε κι ακούστε:
Απόγονοι του Ομήρου - Μυρωδιά καινούργιας μέρας

Ατομικό ρεκόρ (Θάλεια)

Είμαι στην πολύ ευχάριστη θέση να σας ενημερώσω ότι η Θάλεια Φωναζάκη έκανε νέο ατομικό ρεκόρ. 6.10μ Σε αγώνες που έγιναν στα Χανιά στις 9 και 10 Ιουνίου.
Για δωράκι σας έχω δυο βιντεάκια πριν από δυο χρόνια σε αγώνες στην Αθήνα. Η Θάλεια εικοσιενός ετών τότε με ρεκόρ 5.61μ.

Όσο για το βίντεο που σας χρωστάω ακόμα περίμένω την γραμματεά του Αντώνη Κατσαρού! Τι να κάνω!



βίντεο 1

βίντεο 2

Στο φαράγγι της Σαμαριάς

Ανοίγω τα μάτια μου. 5:00 το πρωί, ντύνομαι για μπάνιο στη θάλασσα. 6:00 ξεκινάμε για το φαράγγι της Σαμαριάς. Μαθαίνω ότι είναι 12 χλμ. και θα το περάσουμε. Μου φαίνεται ότι θα αφήσω τα κοκκαλάκια μου μέσα στο φαράγγι.. Φτάνουμε.

Κατάβαση στην αρχή, πέτρινα σκαλιά κάπως απότομα. Νοιώθω τους κραδασμούς στα γόνατά μου, τα οποία μετά από λίγο τα νοιώθω να τρέμουν κιόλας! Έλατα τριγύρω, και διάφορα άλλα δέντρα. Κατεβαίνουμε κάπως καλύτερα τώρα, η ομάδα μας είναι δεμένη. Λέμε αστεία και συζητάμε για το φαράγγι. Είναι το μεγαλύτερο (σε μήκος) στην Ευρώπη! Κατεβαίνοντας, μερικοί μένουν πίσω κι άλλοι προηγούνται πιο μπροστά, με αποτέλεσμα η να παρέα αρχίζει και σπάει. Συναντάμε την πρώτη πηγή με νερό η οποία διαθέτει και wc. Το έχω ανάγκη σκέφτομαι και τα πόδια μου με οδηγούν στο πέτρινο σπιτάκι… Το πρωτόγονο ένστικτό μου, μου λέει πως οι άνθρωποι έκαναν την ανάγκη τους στην φύση πριν μερικά χρόνια. Έτσι πάω από πίσω και κάνω το ψιλό μου. Ανακούφιση…Και συνεχίζουμε την κάθοδο πιο άνετα τώρα γιατί έχουμε αρχίσει και συνηθίζουμε την αίσθηση.


Επιτέλους φτάνουμε στον πυθμένα του φαραγγιού. Περνάμε κάθετα το ποτάμι και στη συνέχεια περπατάμε κατά μήκος του. Στο δρόμο πετυχαίνουμε τουρίστες που κάνουν την διαδρομή ανάποδα. Βγάζουμε φωτογραφίες στους μικρούς καταρράκτες του ποταμού. Στο ποτάμι βρίσκουμε μια γυναικεία μπλούζα, κάνω πρόστυχα σχόλια για το τι μπορεί να έχει προηγηθεί στο σημείο αυτό. Γελάμε και συνεχίζουμε.



Περιστασιακά κάνουμε στάσεις για νερό από τις πηγές που έχει κάθε τόσο στη διαδρομή. Αρχίζουμε και «νοιώθουμε» το φαράγγι της Σαμαριάς. Έχουμε σταματήσει την κουβέντα και ο καθένας μας βρίσκεται στον κόσμο του, στην επαφή του δηλαδή με το φαράγγι. Νοιώθουμε πόσοι μικροί και ανήμποροι είμαστε μπροστά στη φύση. Την θαυμάζουμε και γινόμαστε κομματάκια από το πανέμορφο παζλ, του οποίου νοιώθουμε να έχουμε τη θέση μας σ’ αυτό. Πέτρα και ήλιος στα μάτια μας, πλέον περπατάμε μηχανικά χωρίς να βλέπουμε γύρω μας. Τα κλείνω για μια στιγμή και μυρίζω την ατμόσφαιρα. Αίσθηση ελευθερίας με κατακλύζει παρόλο που βρισκόμαστε μέσα σε φαράγγι.

Κάνουμε στάση, τρώμε τα τοστάκια που έχουμε προμηθευτεί από το πρωί, πίνουμε νερό και περιμένουμε τους άλλους. Κάπου εκεί βλέπουμε και τα ξακουστά κρικρι, το είδος κατσικάς που υπάρχει μόνο στη Κρήτη. Πράγματι είναι διαφορετικά από τις συνηθισμένες κατσίκες, αν και απ ‘ότι κατάλαβα δεν τα τάραξε η παρουσία μας. Βλέπουμε και έναν έγχρωμο μαζί με μια Αγγλίδα και κάνουμε σεξιστικά αστεία… Ξεκινάμε πάλι, έχουμε διανύσει γύρω στα 7 χιλιόμετρα. Με κέφι συνεχίζουμε και χαζεύουμε παλιά γκρεμισμένα σπίτια που είναι παράλληλα με το κακοτράχαλο δρόμο που έχουμε πάρει. Συνεχίζουμε μέσα από το ποτάμι, ενώ ο ήλιος καίει τα ακάλυπτα μέρη μας. Σηκώνω το κεφάλι μου και συνειδητοποιώ ένα απίστευτο θέαμα. Σαν ζωγραφιά, μια χαράδρα πανύψηλη που μέσα της φαινόμαστε σαν χρωματιστά λουλούδια διαφόρων χρωμάτων, βαλμένα ανακατεμένα ανάμεσα στις πέτρες. Αρχίζουμε και φωνάζουμε για να ακούσουμε την ηχώ μας. Καταλαβαίνουμε ότι πετύχαμε το στόχο μας και παίρνουμε κουράγιο για το υπόλοιπο της διαδρομής. Μου έρχεται συνειρμικά ότι έτσι όπως είναι το βουνό χωρισμένο στη μέση, θα μπορούσαν να είναι σαν γυναικεία μπούτια…Αλλά δεν βγάζω λέξη γιατί θα ακολουθήσει δούλεμα… Συνεχίζουμε με πειραχτικά αστεία ο ένας στον άλλο. Είμαστε πλέον στην καρδιά του φαραγγιού. Σε λίγο περνάμε πάνω από μικρές γέφυρες κάθετα με το ποτάμι και πατάμε σε πέτρες για να περάσουμε κατά μήκος του, ενώ από κάτω τρέχει κρύο, πεντακάθαρο νερό. Λίγο πιο μετά συναντάμε έναν φύλακα ο οποίος μας προσβάλλει σχεδόν με τους κακούς τρόπους του, επειδή φωνάζαμε στη χαράδρα πιο πίσω. Είναι τόσο αγενής που λίγο έλλειψε να του φορέσω καμιά πέτρα στο κεφάλι, γιατί ενώ πιο πριν έχω ομολογήσει ότι εγώ φώναζα και ζητάω συγνώμη γιατί καταλαβαίνω ότι είναι επικίνδυνο επειδή μπορεί να δημιουργηθεί κατολίσθηση ή να νομίσει ότι κάτι σοβαρό έχει συμβεί, αυτός συνεχίζει να μιλάει όπως μιλάει στη μαμά του… Γρήγορα όμως τον ξεχνάμε και προχωρούμε αποφασιστικά προς την έξοδο. Μετά από λίγο, τουλάχιστον έτσι μου φάνηκε, φτάσαμε στην έξοδο! Περπατήσαμε πάνω σε ένα άθλιο πετρόχτιστο δρόμο που έκανε τα πόδια μας να υποφέρουν, σκέφτηκα αν αυτός που είχε την ιδέα έχει περπατήσει ποτέ πάνω σ ’αυτόν τον δρόμο.

Τέρμα τα παράπονα, βγήκαμε στο δρόμο! Φτάσαμε στην Αγία Ρουμέλη, όπου κάναμε μπάνιο και ήταν απολαυστικά. Ήταν λίγο κρύα στην αρχή αλλά τα πόδια μας ξανάνοιωσαν από το νερό και την αίσθηση από το βότσαλο της θάλασσας, κάτι σαν φυσικό μασάζ. Αυτό ήταν!

Ο επόμενος σταθμός ήταν η Παλαιόχωρα αλλά είχε κυματάκι και το καράβι που επιβιβαστήκαμε δεν ήταν για θάλασσα, γιατί πολύ απλά ήταν ποταμόπλοιο, που σημαίνει ότι δεν είχε καρίνα. Έτσι με το παραμικρό κυματάκι κουνιόταν σαν καρυδότσουφλο. Στην παραλία παρατήρησα μια παραλία και δήλωσα ότι πολύ θα ‘θελα να βρισκόμουν εκεί. Στην αμέσως επόμενη παραλία έκανα ξανά σχόλιο ότι είναι πολύ ωραία παραλία, και ότι να! υπάρχει κι άνθρωπος εκεί και μας χαιρετάει.. Σε λίγο είδαμε το καράβι μας να πλησιάζει προς την παραλία και καταλάβαμε ότι ο κύριος δεν μας χαιρετούσε, αλλά μας έκανε νόημα για βοήθεια! Η βάρκα του είχε μισοβουλιάξει και στην προσπάθεια του καραβιού να την βγάλει έξω πήγε στον πάτο. Εν τω μεταξύ όλοι είχαμε βγει στα κάγκελα και διασκεδάζαμε με τις απεγνωσμένες προσπάθειες του καπετάνιου μας. Εν τέλει ήρθε ένα φουσκωτό και τον μάζεψε. Εμείς συνεχίσαμε την πορεία μας παλεύοντας με τα κύματα. Κάποιοι άρχισαν να ξερνάνε ενώ εμείς συζητούσαμε τι θα κάνουμε σε περίπτωση που βυθιζόταν το καράβι. Δήλωσα ευθαρσώς ότι θα βγάλω όλα μου τα ρούχα για να μην έχω βάρος και πέσω στη θάλασσα Στο δρόμο μας ανακοινώθηκε ότι δεν είναι δυνατόν να προσαράξουμε στο λιμάνι της Παλαιόχωρας και ότι θα πάμε στα Σφακια. Από την αντίθετη κατεύθυνση δηλαδή! Ξαναπεράσαμε απ’ τα ανοιχτά βέβαια, έξω από την Αγία Ρουμέλη και σε κάμποση ώρα ήμασταν στα Σφακια. Εκεί βρήκαμε ξενοδοχείο και περάσαμε τη νύχτα.

Την άλλη μέρα, πήγαμε για μπάνιο στο Φραγκοκάστελλο (εκεί που υπάρχει ο μύθος για τους Δροσουλίτες και λένε ότι κάθε χρόνο, κάποιο βράδυ του Αυγούστου οι άνθρωποι βλέπουν σκιές πολεμιστών να πολεμούν στην παραλία), και φύγαμε το απόγευμα. post scriptum: Σβήστηκε…

Θα ‘θελα να ‘μουν

Απόγευμα, μόλις ξύπνησα και το στομάχι μου γουργουρίζει. Παίρνω ένα σάντουιτς από το ψυγείο και αρχίζω να μασάω. Σκέφτομαι τη μέρα.
Στο λεωφορείο, γυρνώντας από τη δουλειά άκουσα ένα πιτσιρίκι να λέει στη μάνα του: «Κοίτα μαμά, είμαι ο superman! Μπορώ και πετάω». Η κυρία δίπλα του, ξερά του είπε «καλά, καλά, κάτσε φρόνημα τώρα.»
Θυμάμαι κι εγώ μικρός ήθελα να είμαι ο batman, ποτέ δεν κατάλαβα το γιατί. Τώρα που το σκέφτομαι ίσως γιατί είναι σκοτεινός ήρωας, επειδή βγαίνει έξω τη νύχτα. Οι καλές του πράξεις και οι φωτογραφίες του δεν δημοσιεύονται στην τηλεόραση και τις εφημερίδες σαν κάποιους άλλους(βλέπε spiderman,superman). Είναι άνθρωπος κανονικός, δεν έχει μεταλλαχθεί (βλέπε όλους τους σούπερ-ήρωες, ο σούπερμαν είναι εξωγήινος δεν πιάνεται). Μου άρεσε που υπήρχε γι’ αυτόν η catwoman σκοτεινή κι αυτή, η σχέση τους είναι γεμάτη από μυστήριο αφού ποτέ δεν αποκαλύπτονται ο ένας στον άλλο.
Μεγαλώνοντας γνώρισα ανθρώπους που θα ήθελα να είμαι σαν αυτούς. Που τους θαύμαζα και τους θαυμάζω. Άνθρωποι μορφωμένοι, ευγενικοί, με την καρδιά τους ανοιχτή και το χαμόγελο όπλο τους σε όλα τα στραβά. Κι όχι μόνο αυτοί, αλλά και άνθρωποι βασανισμένοι που όμως δεν το έβαλαν κάτω, παλέψανε τη ζωή με υπομονή και πίστη. Και στο τέλος, το είδα με τα ίδια μου τα μάτια, τη νικήσανε τη ζωή, και αυτή τους χαμογέλασε!
Κάποιοι, πέθαναν κατά τη διάρκεια του αγώνα τους, όχι για προσωπικό τους όφελος και των οικογενειών τους, όπως οι προηγούμενοι αλλά για ιδανικά, όπως η ελευθερία του λόγου, η δουλεία και το οχτάωρο και τα ονόματά τους έμειναν στην ιστορία, ενώ άλλοι πέθαναν παντελώς άγνωστοι.
Γράφω το ρήμα «είμαι» στο λεξικό και η ερμηνεία της λέξης είναι 343 λέξεις! (Μείζον Ελληνικό Λεξικό). Ως υπαρκτικό έχει τις σημασίες: υπάρχω, βρίσκομαι στη ζωή, έχω υπόσταση: μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας βασιλιάς (Φτωχός ο ορισμός ε;)
Πόσοι υπάρχουν ή βρίσκονται στη ζωή και η ζωή τους κυλάει δίχως νόημα; Πόσοι εμφανίζονται στην τηλεόραση και άλλοι τόσοι τους βλέπουν; Τραγουδούν, μιλάνε για όλα τα θέματα, τσακώνονται… Οι ίδιοι κι οι ίδιοι. Κι όμως, στο χαζοκούτι δεν εμφανίζονται μόνο οι τελευταίοι της κοινωνίας, υπάρχουν εκπομπές που δίνουν αξία στην ανθρώπινη ύπαρξη, γιατί δεν πρέπει να τα τσουβαλιάζουμε όλα όπως κάνουμε συνήθως.
Ίσως θα ‘θελα να ήμουν κάποιος από αυτούς.. Ή ο φοιτητής του Ντοστογιέφσκι στο «Έγκλημα και τιμωρία», ακόμα κι ο Μανώλης στο «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται» ή η Σοφία του Jostein Gaarder στον «Κόσμο της Σοφίας». Καταλήγω να θέλω να είμαι κάποιος από τους ήρωες των βιβλίων που έχω διαβάσει. Με πόσους έχω ταυτιστεί.. Αλλά δεν μπορώ να διαλέξω. Ίσως είμαι όλα αυτά που έχω διαβάσει, ζήσει, και έχω ονειρευτεί.
Αλήθεια, δεν ξέρω, όταν έχω κλειστά τα μάτια μου, στον ύπνο μου, παίρνω πολλές μορφές, σκλάβος, φονιάς, ιππότης, κυνηγημένος, στο ξύπνιο προσπαθώ να είμαι εγώ.
Κι ύστερα ακούω το «Ξέρεις ποιος είμαι εγώ;»
Πόσο αστείο ακούγεται. Όποιος κι αν είσαι θέλω να είσαι ο εαυτός σου!

Κατεβάστε κι ακούστε:
Active Member – Θα ‘θελα να ‘μουν

CASHFLOW The E-Game

Παιχνίδια παίζετε; Φαντάζομαι πως όλοι μας παίζουμε παιχνίδια λίγο – πολύ στον υπολογιστή ή στις κονσόλες. Αλλά τι παιχνίδια παίζουμε; Ευτυχώς ο θεός των ηλεκτρονικών παιχνιδιών έχει δημιουργήσει παιχνίδια για όλα τα γούστα. Παιχνίδια sex, shoot em’ up, beat ‘em up, strategy, role playing και δε συμμαζεύεται!

Το cashflow είναι παιχνίδι που προσπαθεί να προσομοιώσει την πραγματική ζωή (καμιά σχέση με το Sims). Σκοπός του παίχτη είναι τα έσοδα να είναι περισσότερα από τα έξοδα, κι όχι μόνον αυτό, αλλά τα παθητικά έσοδα να καλύπτουν τα έξοδα, έτσι ώστε σε περίπτωση που χρειαστεί κάποιος να μη δουλέψει για κάποιο διάστημα δηλ. να μην έχει έσοδα από μισθό να καλύπτει τα έξοδά του. Είναι σε στυλ monopoly αλλά λίγο πιο πολύπλοκο γιατί ο παίχτης μπορεί να αγοράσει μετοχές, σπίτια, επιχειρήσεις ή και γη, και να πουλήσει όταν ανέβει η τιμή τους, μπορεί να πάρει δάνειο κτλ. Όταν γίνει αυτό (παθητικά έσοδα > έξοδα) τότε ο παίχτης βγαίνει από το ‘’μαγγανοπήγαδο’’, όπως λέει και ο κ.Παξινός και παίζει στον μεγάλο κύκλο της ζωής, όπου εκεί υπάρχουν μεγαλύτερες επιχειρήσεις – ευκαιρίες. Επίσης υπάρχουν και τα όνειρα τα οποία μπορεί να αγοράσει κάποιος. Αρχικά επιλέγεις ένα όνειρο (το όνειρο σου, που αντιστοιχεί στο στόχο της ζωής).

Πρόσφατα στο ΤΕΙ Ηρακλείου έγινε τουρνουά CASHFLOW με διοργανωτή τον Μανόλη Σανδαλάκη, που κάνει πρακτική στο γραφείο του κ. Παξινού.και με έπαθλο μια μετοχή αξίας 135 ευρώ! Το παιχνίδι είχε μεγάλη επιτυχία και απέκτησε πολλούς φίλους.

Δοκιμάστε το!

Αύριο θα έχω τα download του παιχνιδιού. Υπομονή..

Θανάσης Παπακωνσταντίνου

Πρωί, ακούω μουσική, (ναι, το Θανάση Παπακωνσταντίνου). Πριν από λίγο άνοιξα τα μάτια μου χάρη(?) στο κινητό. Ευτυχώς ήταν μήνυμα από ένα γλυκό πλασματάκι και ξύπνησα με χαμόγελο. Ο τίτλος του σημερινού post θα έπρεπε να είναι «Πως γνώρισα τον Θανάση» αλλά είναι μεγάλος τίτλος και δεν μου άρεσε.

Ήταν πριν τρία χρόνια περίπου όταν άκουσα για πρώτη φορά το Θανάση, διάβαζα για την εξεταστική. Από το ράδιο άκουγα τον αγαπημένο μου σταθμό ΝΕΤ 105,8. Είχα μάθει απ’ έξω όλο το πρόγραμμα του σταθμού και τώρα ήταν η σειρά των παιδιών του 18 ΑΝΩ (ναι, είναι εκείνα τα παιδιά που προσπαθούν να ξεφύγουν από τα ναρκωτικά).

Κατά τη διάρκεια της εκπομπής κι ενώ είχα συγκεντρωθεί στο διάβασμα ακούω μια μουσική που ήρθε σαν κεραυνός και με χτύπησε στη καρδιά. Καθώς ήμουν προσηλωμένος στο βιβλίο τινάχτηκα πάνω! Μουσική μαγική και ταξιδιάρικη ερχόταν από το ραδιοφωνάκι μου. Τα λόγια; «Μια νύχτα θα ‘ρθει από μακριά, βρ’αμάν αμάν αέρας πεχλιβάνης, να μην μπορείς να κοιμηθείς μόλις τον ανασάνεις..» (Ανατριχιάζω που το θυμάμαι). Με το κινητό μου ηχογράφησα ένα μέρος του τραγουδιού(ακόμα απορώ πως είχα αυτή την φανταστική ιδέα!). Το άκουγα και το ξανάκουγα και ένοιωθα κάθε φορα διαφορετικά συναισθήματα. Πρωτόγνωρα, (ή και πρωτόγονα) που με έκαναν να νοιώθω πιο ανθρώπινος. Δεν ξέρω πώς να το εξηγήσω με λέξεις, είμαι και άγαρμπος γραφιάς και μου είναι ακόμα πιο δύσκολο. Ήθελα οπωσδήποτε να βρω αυτό το τραγούδι. Δυστυχώς από τους φίλους μου ουδείς το γνώριζε.

Τα Χριστούγεννα πήγα στο χωριό. Καθόμουν με έναν πολύ καλό μου φίλο (Θανάσης κι αυτός! Ειρωνεία ε;)στο μαγαζί και του είπα για το σχετικό τραγούδι, του το έβαλα να το ακούσει περιμένοντας με αγωνία. Τον είδα να χαμογελάει σαρδόνια και να μου λέει: «Ρε Σπύρο αυτός είναι ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου.» «Χαχα! Ποιος; Εγώ μόνο τον Βασίλη ξέρω!» (καλά, κλασσική απάντηση απ ‘ότι διαπίστωσα αργότερα). Συνέχισε: «Σπύρο, ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου είναι ένας πολύ καλός τραγουδιστής και πιστεύω ότι θα σου άρεσε αν τον άκουγες». Σοβαρεύτηκα επιτέλους, και άκουσα όσα είχε να μου πει για το Θανάση. (ο Θανάσης!). Επέστρεψα στη βάση μου και συνέχισα να ψάχνω. Μέχρι, που τελείως απρόσμενα ένας φίλος είχε 2-3 δίσκους του Θανάση Παπακωνσταντίνου καταχωνιαμένους στον υπολογιστή του. Δεν χρειάζεται να περιγράψω τη χαρά μου! J

Από εκείνη τη στιγμή κι έπειτα δεν έχει περάσει ούτε μια μέρα χωρίς να ακούσω έστω κι ένα τραγούδι του Θανάση. Στη γιορτή μου, η Θάλεια (η Φωναζάκη) με το Μιχάλη μου πήραν τον καινούργιο δίσκο του Θανάση «Διάφανος»!

Να πω τέλος ότι πριν τη γνωριμία μου με το Θανάση δεν είχα ακούσει ποτέ άλλοτε ελληνική μουσική. Μεγάλωσα με αυτό που λέμε σήμερα classic rock, judas priest, deep purple, metallica, Helloween κ.α. Τα ακούσματά μου από ελληνικά είναι low bap και βέβαια όταν πάω (αναγκαστικά) σε σκυλάδικα, ή σε πανηγύρια στο χωριό. Αν και για να πω την αλήθεια, τώρα τελευταία μου φαίνεται ότι όταν ακούω κλαρίνο νοιώθω κάτι μικρά τσιμπήματα στη καρδιά.
Στην αξιέπαινη σελίδα που είναι αφιερωμένη στον Θανάση Παπακωνσταντίνου http://www.koiladatwntempwn.gr/ θα βρείτε απίστευτες πληροφορίες για τον Θανάση, και στα forum ίσως με πάρει το μάτι σας!

Κατεβάστε κι ακούστε τον Πεχλιβάνη:
Download Θανάσης Παπακωνσταντίνου - Πεχλιβάνης
Μουσική, Στίχοι: Θανάσης Παπακωνσταντίνου
Τραγούδι: Θανάσης Παπακωνσταντίνου

Για την Αμαλία

"Κείμενο:

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του.»(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...» (Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007) Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα. Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια κι επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Εκτός από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com/, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον Ορκο του Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος. «Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας.»Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:

* ΝΑ ΛΗΦΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ

* ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ

* ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ

* ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.

* ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

* ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ

* ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ

* ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ.ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων (Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι "για την Αμαλία").

ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ