Η μοναξιά του αναποφάσιστου

Σε απάντηση του κυρίου ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΟΥΜΟΥΝΙ ο οποίος με το χέρι στη καρδιά εξήγησε του λόγους για τους οποίους μπαλατζάρει ανάμεσα σε ΣΥΝ και ΚΚΕ, μετά από αφορμή που του έδωσα αποκαλώντας τον με το επίθετο “κολλημένος” (με τη πολιτική γενικά).

Κατ ‘αρχάς όπως σωστά καταλάβατε αγαπητέ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΟΥΜΟΥΝΙ δεν ήθελα να σας προσβάλλω. Το είπα απαξιωτικά για του πολιτικούς που κάθεστε και ασχολείστε, οι οποίοι όπως βλέπω από τότε που κατάλαβα τι γίνεται γύρω μου, δεν κάνουν πράγματα για το λαό όπως είναι η υποχρέωση τους, αλλά για τη τσέπη και τα στομάχια τους.

Σε λίγες μέρες μπαίνω στα 26 (να τα εκατοστίσω, ευχαριστώ) και με βάλατε από τώρα στη διαδικασία του να σκέφτομαι τι θέλω να ψηφίσω.

Αλλά θα τα πάρω απ’ την αρχή όπως κάνατε κι εσείς, αν και δεν θυμάμαι τόσο καθαρά και μες στο μυαλό μου είναι συγκεχυμένες οι ημερομηνίες. Από το 1985 είναι αδύνατον να θυμάμαι κάτι γιατί δεν είχα πάει ακόμα στο νήπιο, οπότε καταλαβαίνω ότι με συγχωρείτε. Το 1989 ήμουν στις πρώτες τάξεις του δημοτικού. Αν και τώρα στη προσπάθεια μου να θυμηθώ εικόνες και χρώματα από τα παλιά, θυμάμαι έναν πιτσιρικά με ένα μαύρο ποδήλατο(ονόματι ΧΑΡΟΣ) χωρίς φρένα με μια σημαία της ΝΔ δεξιά στο τιμόνι να πηγαίνω πέρα δώθε στο δρόμο έξω από το σχολείο όπου διεξάγονταν οι εκλογές. Απ’ ότι θυμάμαι ο παππούς μου ήταν δεξιός, ο πατέρας μου ΚΚΕ, ο ένας θείος ΣΥΝ κι ο άλλος θείος ακροδεξιός (Παπαδόπουλος). Φανταστείτε τι γινόταν στις γιορτές όπου συγκεντρωνόμασταν όλες οι οικογένειες στο σπίτι μετά το φαγητό. Αλλά είχε πλάκα, εγώ έκανα πως παρακολουθούσα και καταλάβαινα ότι ο πατέρας μου ήταν ο πιο αδύναμος όσον αφορούσε την ομάδα του (το ΚΚΕ εννοω). Αυτό με έκανε να σκέφτομαι ότι είναι χαζό που υποστηρίζει αυτή την ομάδα, κανονικά θα έπρεπε να είναι με τους δυνατούς (αυτό το σκεφτόμουν για χρόνια μετά).

Στις επόμενες εκλογές γυρνούσα με ένα άλλο ποδήλατο και με μια σημαία του ΠΑΣΟΚ στο τιμόνι. Κάποιος φίλος μου, μου την είχε δώσει και κάναμε σούζες και μαγκιές έξω από το σχολείο όπου γινόντουσαν οι εκλογές. Πάλι δεν καταλάβαινα τι γίνεται γύρω μου επειδή κανείς δεν μου εξηγούσε. Έβλεπα ανθρώπους γύρω μου ανήσυχους και γεμάτους αμφιβολία, οι μόνοι σίγουροι εκεί πέρα ήμαστε εγώ κι ο φίλος μου. Το βράδυ θυμάμαι ότι από το απέναντι σπίτι ακουγόταν πυροβολισμοί (συμπέρασμα ότι είχε νικήσει η ομάδα του γείτονα), εμείς στο σπίτι μας είχαμε την ησυχία μας, αλλά εγώ είχα μια στενοχώρια για την ομάδα του πατέρα μου, μου κακοφαινόταν που δεν κέρδιζε. Και μάλιστα όταν μου έδειξε ότι ήταν ή στην τέταρτη, άντε στην καλύτερη στην τρίτη θέση του πίνακα που έδειχνε πως τα πήγαν οι ομάδες, αποφάσισα ότι δεν θα υποστηρίξω ποτέ αυτή την ομάδα, ε μα τι βλάκας είμαι; Να είμαι συνέχεια με τους χαμένους; ΟΧΙ!

Θυμάμαι κι άλλες εκλογές! Ουουου τώρα που άνοιξε το πηγάδι φέρνει νερό-νεράκι δροσερό! Λοιπόν θυμάμαι ότι μου άρεσε η γειτόνισσά μου η Άννα, η οποία τώρα είναι δασκάλα. Κουκλάρα η Άννα, κι ήταν σαν δαχτυλίδια τα μαλλιά της, ωραίο λυγερό κορμί, πρόσωπο καθαρό άσπρο σαν φωτισμένο, αλλά και κάτι μάτια, τι μάτια ήταν αυτά αγαπητέ κύριε ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΟΥΜΟΥΝΙ! Γατίσια ε? Μεγάλα, σε σχήμα σαν της γάτας και καταπράσινα! Αχ! Τι με βάλατε και θυμήθηκα, κι εγώ πήγαινα στο σπίτι της.. Με ρωτούσε τι κόμμα είμαι, κι απαντούσα ό,τι να ‘ναι, γιατί η καρδιά μου, όποτε έβλεπα την Άννα χοροπηδούσε σαν τρελή. Μετά την ρωτούσα εγώ, τι κόμμα είναι και μου έλεγε “Το ίδιο που είναι κι ο πατέρας σου, αλλά δεν θα ψηφήσω αυτό, γιατί αν ψηφήσω το άλλο(προφανώς εννοούσε το ΠΑΣΟΚ ε; χεχε), μετά τις πανελλήνιες θα διοριστώ αμέσως”. Α! Να, σκεφτόμουν από μέσα μου, είναι και όμορφη και έξυπνη! Της χαμογέλασα σαν ηλίθιος και έφυγα από το σπίτι της για να την περιμένω έξω από το σχολείο που γίνονταν οι εκλογές. Έκανα σούζες μπροστά της με το ποδήλατο, αλλά δεν θυμάμαι να έχω καμιάς ομάδας τη σημαία στο τιμόνι. Είχα αρχίσει να ψιλιάζομαι ότι ήταν σοβαρό αυτό που γινόταν κάθε τέσσερα χρόνια γιατί όποια ομάδα κέρδιζε, οι υποστηρικτές της είχαν οφέλη! Να τώρα θυμάμαι μια οικογένεια που κάθε δυο χρόνια άλλαζαν αυτοκίνητο. Ωραία αυτοκίνητα ε; Κι όλοι στο χωριό αναρωτιόνταν πως τα αγοράζουν αφού χρωστάνε σ’ όλο τον κόσμο! Ήταν κι ένας άλλος κύριος που δεν είχε δουλέψει ποτέ (μέχρι σήμερα δεν έχει δουλέψει) κι όλο ταξίδια έκανε στην Αθήνα και περνούσε ζωή ωραία με όλα τα κομφόρ που λένε. Κι εμείς δεν είχαμε καν ούτε αυτοκίνητο, ένα μηχανάκι θυμάμαι town made που το είχα διαλύσει! Ευτυχώς που ο ένας ο θείος(ο Παπαδόπουλος) έχασε τη ζωή του στα καράβια για όλους μας και τώρα μπορούμε να θεωρούμαστε μεσαία τάξη.

Τι άλλο να θυμηθώ κύριε ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΟΥΜΟΥΝΙ μου; Α την προηγούμενη φορά που ψήφησα για πρώτη φορά. Θυμάμαι ότι όλοι γύρω μου έλεγαν ότι θα ψηφήσουν ΠΑΣΟΚ, εκτός βέβαια από τους δικούς μου που παρέμειναν σταθεροί, εκτός από τον θείο που ψήφιζε ΣΥΝ τώρα λέει θα ψήφιζε ΝΔ γιατί είχε υποχρέωση. Οκ ρε μπάρμπα! Εγώ λοιπόν συζήτησα με τον πατέρα μου που είναι ένα από τα καλύτερα κι ευγενικά άτομα που έχω γνωρίσει, θα έλεγα άγιος, αλλά μου έχει πει ότι δεν πιστεύει στο Θεό των Χριστιανών οπότε άστο καλύτερα μην παρεξηγηθεί! (λες και πρόκειται να διαβάσει ποτέ αυτά που γράφω! Χαχα!) Θυμάμαι ότι μου είπε “Αν μπορείς και θες μην ψηφήσεις τους δυο μεγάλους”
“Μπα, όχι ρε πατέρα αυτό αποκλείεται! Αλλά ούτε και ΚΚΕ πρόκειται να ψηφήσω να το ξέρεις!”
”Κάνε ότι καταλαβαίνεις”
Είχα σκοπό να ψηφήσω ΚΚΕ αλήθεια λέω! Αλλά μόλις μπήκα πίσω από το παραβάν σκέφτηκα πόσο κακομοίρηδες μου φαίνονται όταν τους βλέπω στη τηλεόραση να μιλάνε, και οι άλλοι μοιάζουν με καρχαρίες έτοιμους να του κάνουν μια μπουκιά, και χράπ! Να τους εξαφανίσουν! Το ΣΥΝ δεν το πολυκαταλάβαινω τι θέλει να πει κι έτσι είχα το είχα βγάλει από το μυαλό μου. Ο μόνος που απέμεινε ήταν ο “Τσοβόλα δώς τα όλα!” γιατί ψηφοδέλτιο του Λεβέντη δεν υπήρχε! Τον έφερα στο μυαλό μου, θυμάμαι που κάτι έλεγε να ενωθούν τα αριστερά κόμματα, μου άρεσε αυτό, αλλά η Παπαρήγα έλεγε ότι μετά θα τους έκανε κουμάντο το ΠΑΣΟΚ! Μου φαινόταν αληθινός, αν και ήξερα ότι σαν πολιτικός κι αυτός θα μπορούσε να ξεπουληθεί στη στιγμή κι αυτός. Τελικά ψήφησα το ΔΙΚΚΗ, το οποίο μετά από λίγο καιρό έβαλε λουκέτο. Πάντως, μου άρεσε που τα χρήματα από τη διάλυση του κόμματος πήγαν σε κοινωφελής σκοπούς! Χάρηκα αλήθεια που δεν τα έβαλε στη τσέπη, ή δεν τα έδωσε αλλού και τελικά φχαριστήθηκα με τον εαυτό μου που τον ψήφησα, ευτυχώς δεν το μετάνιωσα.

Διαχείριση τίνος κύριε ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΟΥΜΟΥΝΙ μου; Του κράτους που δεν ξέρει που παν τα τέσσερα; Το μόνο που μας νοιάζει είναι οι εκπομπές ταλέντων, οι τσόντες, το μάτι, ο κρύος φραπές, το ξενύχτι και το γαμήσι. Δε λέω, ωραία και καλά είναι αυτά, κι αν βγάλω το κεφάλι μου απ’ έξω θα ‘μαι ένας ψεύτης και υποκριτής. Αλλά ενδιαφέρομαι και για άλλα πράγματα, για πράγματα που πραγματικά ενδιαφέρουν εμένα! Δεν μιμούμαι κανέναν, δεν μου τα πετάνε στη μούρη και μου λένε άκουσέ τα ή φάτα, προσπαθώ να ακούω αυτό που έχω και μέσα μου εκτός από το να κάνω πράγματα που κάνει κι η μαζα. Και σας πληροφορώ ότι τα καταφέρνω, ναι, αλήθεια! Στην αρχή είναι δύσκολο να καταλάβεις τι πραγματικά θες, αλλά σιγά σιγά το σώμα, το μυαλό, ακόμα κι η ψυχή αρχίζουν και σου ψιθυρίζουν. Αυτό κάνω κι εγώ, να είμαι αντικομφορμιστής που λέει κι ο κύριος δείμος, κι όχι μόνο αυτό, αλλά να σκέφτομαι αυτά που διαβάζω κι ακούω, να τα κρίνω ε; Να ρωτάω τον εαυτό μου αν μ ’αρέσουν ή όχι! Αμφισβήτηση! που είσαι κρυμμένη;(!)

Αυτή ήταν η ιστορία μου. Είμαι ένα ΑΝΑΡΧΟΚΟΥΜΜΟΥΝΙ και δεν το γνωρίζω ακόμα; Ή μήπως θα γίνω κι εγώ ένα με τη μάζα και θα μπω στο ψευτοδίλημμα των δυο μεγάλων; Θα το συζητήσουμε ε;
Αυτή τη στιγμή πραγματικά δεν ξέρω τι θα ψηφήσω, μπορεί κάποιον από τους δυο μεγάλους..

:ρΡρ Αστειεύομαι!

Ή μήπως όχι;

Υ.Γ. Ο πληθυντικός κρατήθηκε από σεβασμό κι όχι επειδή θέλω να κρατήσω απόσταση.