Κοίμηση

Κατά τις μία το βράδυ πάω να ξαπλώσω και το μόνο που θέλω είναι να ξεκουραστώ καλά για να είμαι φρέσκος για την αυριανή μέρα.

Ακουμπάω το κεφάλι μου στο μαξιλάρι και κλείνω τα μάτια μου. Προσπαθώ να αποβάλλω όλα τα μικρογεγονότα της μέρας, πρέπει να κοιμηθώ γιατί το πρωί έχω(την υποχρέωση) να σηκωθώ νωρίς, υποσχέθηκα να πάμε στην παραλία. Όμως ο θεός του ύπνου, γερό - Μορφέας γιος της Νύχτας και του Ύπνου δε με αγγίζει με τα άνθη του μήκωνα (παπαρούνα), αλλά παίρνει μορφές που έρχονται σαν ερινύες στο κεφάλι μου και οι λέξεις που έχω ακούσει (ή διαβάσει) έρχονται σαν καρφιά και με τρυπάνε. Στριφογυρίζω, θέλω να μ’ αφήσουν ήσυχο για να κοιμηθώ. Κουκουλώνομαι με το σεντόνι, ιδρώνω, το πετάω από πάνω μου και νιώθω εκτεθειμένος, καλύτερα έτσι σκέφτομαι “Κάνε αυτό που δεν θες”. Κι όμως συνεχίζω να βλέπω αγαπημένα πρόσωπα να με κοιτάζουν με απίστευτη στιλπνότητα στα μεγάλα τρομακτικά τους μάτια. Σε μια σπηλιά σκοτεινή και κρύα στέκομαι φοβισμένος και κοιτάζω, και εκεί μέσα είναι οι αγαπημένοι μου.

Να, σε αυτόν πρέπει να ζητήσω συγνώμη που του μίλησα άσχημα, σε εκείνη να πω τον πιο γλυκό μου λόγο για να νιώσει καλύτερα ή απλά να νιώσει ότι είμαι δίπλα της και στην άλλη ότι την αγαπάω, τρομάζω, βλέπω και αυτούς που “έφυγαν”. Ε, εδώ είμαι, τι; Ντρέπεστε για μένα; Μα προσπαθώ να τα πάω καλύτερα στη ζωή, ναι, το ξέρω πως θα μπορούσα και καλύτερα, συγνώμη, θα προσπαθήσω πιο πολύ, θέλω να ‘στε χαρούμενοι. Ανατριχιάζω. Ρεύμα περνάει από τη ραχοκοκαλιά μου.

Φεύγουν έτσι ξαφνικά όπως ήρθαν. Συνήλθα επιτέλους, κάνω κουμάντο εγώ τώρα. Το ασυνείδητο, η συνείδηση, ποιο είναι ποιο; Ανακατεύτηκαν μαζί και δε μ’ αφήνουν να κοιμηθώ. Ή μήπως συμβαίνει κάτι άλλο;

Δεκαπεντάυγουστος αύριο, η κοίμηση(ο θάνατος) της Θεοτόκου. Ήρθαν οι αγαπημένοι μου να το υπομνήσουν. Μα τι δουλειά έχω μ’ αυτά αφού δεν πάω στην εκκλησία, δεν κάνω τη προσευχή μου και το σταυρό μου. Το ξανασκέφτομαι, τότε γιατί όταν θέλω να γίνει κάτι λέω “Παναγίτσα μου βοήθα με” και κάνω κρυφά το σταυρό μου λες και ντρέπομαι μην με δει κανείς. Και δεν είναι λίγες οι φορές που θυμάμαι να ζητώ βοήθεια από την Παναγία. Θυμάμαι τότε που ήμουν στα δέκα – έντεκα χρονών και γυρνούσα σπίτι μες στο σκοτάδι, μόλις περνούσα από το εικονοστάσι του Άι Δημήτρη στο τετράστρατο έλεγα “Παναγίτσα μου βόηθα να είναι όλοι καλά στο σπίτι, και να ‘χει φως!” Και τις τρομακτικές σκιές που έκαναν οι ελιές στο δρόμο, έτρεμαν τα γόνατά μου από το φόβο.

Α ρε καημένε! Πως πνίγεσαι σε μια κουταλιά νερό! Κοιμήσου ήσυχα τώρα και να μην ξεχνάς να ακούς την καρδιά σου.

Ασυναίσθητα κάνω το σταυρό μου και νιώθω μια γλύκα να με τυλίγει στην αγκαλιά της.
Καληνύχτα.