Παρασκευή 3 Αυγούστου 2007

Καλοκαίρι [2001-2007]

Πριν δυο τρεις μέρες, ένας φίλος μου έλεγε ότι μεγαλώνουμε. Επειδή λέει δεν βγαίνουμε πολύ έξω, μεγαλώνουν οι υποχρεώσεις, και δεν μπορούμε να κάνουμε ότι γουστάρουμε. Δεν συμμερίζομαι αυτή την άποψη. Κάθε ηλικία έχει τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματά της.

Απ’ την άλλη έχει μπει ο Αύγουστος και δεν έχω πάει ακόμα στο χωριό μου.


[2001] Στο χωριό, δουλεύω με τον θείο μου στην οικοδομή, φτιάχνουμε μια εκκλησία (την Αγία Παρασκευή) πάνω στο βουνό. Πάω για μπάνιο με τα ξαδέρφια μου και διαβάζω τις Πύλες της Φωτιάς. Το βράδυ στο μαγαζί για φαγητό, κάπως σοβαρός μου φαίνομαι. Γνωρίζω το ίντερνετ, μου φαίνεται πολύ ενδιαφέρον και σε μικρό χρονικό διάστημα μαθαίνω πολλά πράγματα γι’ αυτό. Δημιουργώ ιστοσελίδα (www.geocities.com/spirosvii). Κάνω chat κάθε βράδυ!(βλ. #Μικρές_Περιπλανήσεις)

[2002]Τελευταία φορά που θυμάμαι ότι δεν ήμουν στο χωριό ήμουν στη Σητεία στη Κρήτη και έκανα διακοπές. Υπέροχες διακοπές. Πρωινό, σεξ, μπάνιο στη θάλασσα η οποία απείχε 100 μέτρα, παγωμένος καφές το απόγευμα στο μπαλκόνι και το αεράκι που ερχόταν από τη θάλασσα να δροσίζει τα μπούτια μου. Το βράδυ έξοδο στα ρακάδικα και μετά παραλία. Το βράδυ σέξ και ύπνο. Ήμουν κι ερωτευμένος και τα θυμάμαι πολύ γλυκά όλα αυτά.


[2003]Το επόμενο Καλοκαίρι το πέρασα στο χωριό. Ξυπνούσα ότι ώρα ήθελα, έπλενα τα μούτρα μου και έβλεπα την κουκλίτσα μου(όχι την προηγούμενη) παρέα με την γιαγιά μου να μου χαμογελάνε με το που με βλέπανε. Την καλούσα μέσα την κουκλίτσα δήθεν ότι κάτι ήθελα, κάναμε σεξ, τρώγαμε κάτι ελαφρύ, και πηγαίναμε για μπάνιο. Περνούσαμε πολύ ωραία στη θάλασσα, ακόμα τη θυμάμαι με ένα κόκκινο μαγιό… Γυρνούσαμε σπίτι, τρώγαμε κοιμόμαστε, και το βράδυ μπορεί να βγαίναμε έξω, ανάλογα. Στο τέλος της μέρας σεξ και ύπνο. Συνειδητοποιημένα ευτυχισμένος, το ‘ξερα ότι ήμουν πολύ τυχερός.

[2004]Euro 2004. Καλοκαίρι χάλια, δεν πέρασα ωραία. Ήμουν στενοχωρημένος που χώρισα με την προηγούμενη. Πήγαινα για δουλειά σε έναν αλουμινά. Δεν είχα όρεξη να βγω απ ‘το σπίτι. Θυμάμαι το «Πρωταθλήτρια Ευρώπης η [ΑΓ]Ελλάδα», και ότι τράκαρα με το αυτοκίνητο.

[2005] Χωριό, έχοντας πάρει μερικά κιλά και πιο σοβαρός. Δουλειά στην οικοδομή με τον θείο μου. Καραγουστάρω! Γκρεμίζουμε μια εξωτερική τουαλέτα για να φτιάξουμε μια μεγάλη αυλή στο πίσω μέρος ενός σπιτιού. Δούλευα σαν σκυλί και μου άρεσε! Το μεσημέρι για μπάνιο με φιλαράκια, ωραίες συζητήσεις με ενδιαφέροντα άτομα.

[2006] Ωραίο Καλοκαίρι με φίλους στο χωριό. Παρέα με τη Σάρα και τη Μάρα, και κάναμε ότι μαλακία μας ερχόταν στο μυαλό. Βγάλαμε και μια βραδυά στο κρατητήριο επειδή κλέψαμε κάτι χυμούς από ένα ψυγείο. Τότε ήμουν πιο αδύνατος και το χέρι μου χωρούσε σε κάθε σχισμή(χιχι).. Περιστασιακά δουλειά στο θείο μου στην οικοδομή. Τα έχω με μια κουκλάρα! Πιτσιρίκα, άσπρο δέρμα σαν βελούδο. Με αγγίζει και γίνομαι πύραυλος! Γελάει, και στα αυτιά μου ακούω πουλάκια να κελαηδάνε, τα μάτια μου βλέπουν έναν καταρράχτη μέσα στο δάσος, που πέφτει σε μια ήρεμη λιμνούλα. Εγώ κάνω μπάνιο στη λιμνούλα γυμνός.

[2007] Να ‘μαστε! Μ’αρέσει που κάνω πρακτική στη τράπεζα. Έχω κάνει μόλις δυο μπάνια. Διαβάζω blogs, πίνω καφέ, έρχομαι σπίτι κουρασμένος. Κοιμάμαι, πάω δίπλα σε κάτι φίλους πίνουμε καφέ, βλέπουμε ταινίες και παραγγέλνουμε φαγητό και συζητάμε. Το καλό είναι ότι νιώθω σίγουρος για τον εαυτό μου. Απομένει ένας μήνας ακόμη! Για να δούμε!

Τελικά μεγαλώνω; Μάλλον ναι! Ναι αλλά τώρα που διαβάζω αυτά που έγραψα, είναι σπουδαία! Φαντάζομαι να μην μεγάλωνα, το κάθε Καλοκαίρι θα ήταν ίδιο και θα το βαριόμουνα κάποτε. Eίναι πολύ ενδιαφέρον το ότι αποκτώ διαφορετικά ενδιαφέροντα. Μ’ αρέσει που γίνομαι πιο υπεύθυνος για τον εαυτό μου, άλλωστε είχα την τύχη να ανατραφώ σε ελεύθερο περιβάλλον και να πληρώνω εγώ ο ίδιος τα λάθη μου. Το λέει κι ο μπαρμπα-Νίκος ο Καζαντζάκης «Να αγαπάς την ευθύνη…».


Κατεβάστε κι ακούστε:
Από το δίσκο “Χειμωνανθός”
Γιάννης Χαρούλης – Σύννεφα του γυαλού

8 σχόλια:

Aντώνης είπε...

Φεύγει όμως ο χρόνος σαν το νερό και μολονότι τα ζεις όλα έχεις την αίσθηση ότι δεν τα έχεις ζήσει αρκετά και πάντα θες κι άλλο και πιο πολύ και αυτός είναι ο λόγος που δεν θες να μεγαλώσεις και που μάλλον δεν μεγαλώνεις ουσιαστικά.

spirosvii είπε...

Σα νερό φεύγει Αντώνη, και σίγουρα πιστεύω ότι δεν τα έχω ζήσει αρκετά.
Πάντως έχω καταλάβει ότι όλα έρχονται στην ώρα τους. Το θέμα είναι πότε? Είμαι και βιαστικός.

Ανώνυμος είπε...

:) einai wraies oi anamniseis.. k as pernaei o xronos aytes menun ekei!
ReNia_

spirosvii είπε...

Ναι, αρκεί να κρατάμε τις ωραίες στιγμές, αυτές που μας γλυκαίνουν.

Niemandsrose είπε...

Τι ωραία και περιεκτικά που παρουσίασες τα καλοκαίρια 7 χρόνων! Αυτό θα πει πως είσαι πολύ-πολύ νέος ακόμα! α! Και μία φιλική συμβουλή "μη νιώθεις σίγουρος για τον εαυτό σου". Άγονο είναι και μάταιο.
Καλά επόμενα καλοκαίρια...μικρέ! ;)

spirosvii είπε...

Ήταν η σιγουριά της στιγμής. Θα την έχω υπόψην μου τη συμβουλή γιαγιούλα.. :Ρ

Ευχαριστώ επίσης!

Mr Nik είπε...

Καλα τα λες αγορι μου, κλεινω τα ματια και θυμαμαι. Θυμαμαι εμας να παιζουμε μπασκετ, θυμαμαι εμας να τσακωνομασστε, θυμαμαι εμας να λεμε τα καλαντα, θυμαμαι εμας να μεθαμε να γελαμε, να κανουμε το πρωτο ταξιδι στην Κρητη, να πηγαινουμε μαζι σχολειο , να πηγαινουμε μαζι πανεπιστημιο, να μεγαλωνουμε μαζι! Να ξερεις φιλε οτι δεν ξεχναω! Και ημουν τυχερος που περασαμε ολα αυτα μαζι! Και ξερεις μερικες θελω να γυρισω στα παλια , να παιξω ενα TEKKEN να δω μια ταινια , να πιω τσιπουρο και εσυ να εισαι διπλα και να γελαμε!
Α ρε αδερφε με συγκινισες πρωι πρωι!

spirosvii είπε...

Κι εσύ με συγκίνησες ρε φίλε! Εδώ αφήνω κάτι από μένα. Έτσι μετά από χρόνια μπορεί να μπω εδώ μέσα με ένα μπουκάλι τσίπουρο να τα διαβάζω και να λιώνω!

Να σαι καλά αδερφέ.

Είμαι απίστευτος!