Γάτα και ποντίκι

Καλοκαιριάτικο πρωινό, με ξυπνάνε τα τζιτζίκια. Νιώθω ιδρωμένο το μαξιλάρι, γαμώ τη ζέστη. Βγαίνω έξω και κάθομαι στα σκαλιά. Η γιαγιά, φτιάχνει τηγανοψώματα(σαν τηγανήτες, στρογγυλά και λεπτά από ζυμαρι), τυράκι φρέσκο υπάρχει, έτσι όπως το θέλω, λίγο μαλακό και αλμυρό. Έχει πλάκα που ιδρώνει η μύτη μου όταν τρώω τυρί.

Γυρνώντας το κεφάλι μου βλέπω τις γάτες να παίζουν. Γέννησε πριν δυο μήνες περίπου, χαμογελάω που τα βλέπω, είναι γλυκιά σκηνή. Ευτυχώς γι’ αυτές η Λούνα (το σκυλί μου) είναι δεμένη. Σκέφτομαι και τον γάτο που κάνει τη δουλειά του και γίνεται λούης. Ενώ η γάτα αναλαμβάνει το μεγάλωμα των μικρών, χωρίς να έχει πρόβλημα που φεύγει ο γάτος, τουλάχιστον έτσι μου φαίνεται, δε τη ρώτησα κιόλας. Η φύση τα έχει κάνει όλα καλά, εμείς οι άνθρωποι που θέλαμε να παριστάνουμε το Θεό, κάναμε έτσι τη ζωή μας. Εννοώ ότι την κάναμε έτσι που να μην μας ευχαριστεί τίποτα.

Αρκετά με τη φιλοσοφία, είναι έτοιμο το πρωινό μου. Αρχίζω να καταβροχθίζω. Παρέα με τη γιαγιά, αυτή δε τρώει, αλλά όπως λέει όταν τρώω εγώ, χορταίνει αυτή! (χαχα πως γίνεται αυτό?) Μετά από λίγα λεπτά παρακολουθούμε τη μαμά - γάτα με ένα ποντίκι στο στόμα να κατευθύνεται στα μικρά. Εδώ είμαστε σκέφτομαι, τρέχω μέσα και παίρνω τη φωτογραφική μηχανή!

Στην αρχή νιώθουν αμηχανία που βλέπουν έναν απρόσκλητο επισκέπτη, ευτυχώς το αντιλαμβάνομαι γρήγορα και απομακρύνομαι ώστε να μπορέσω να αποτυπώσω τη συνέχεια σε φωτογραφίες. Εξάλλου υπάρχει και το ζουμ.

Αφού δεν είναι εδώ ο αχαΐρευτος να σας μάθει πέντε πράγματα για την επιβίωσή σας θα σας τα μάθω εγώ, φαίνεται να λέει η γάτα στο μικρό σταχτί γατάκι. Ορίστε: Αυτό είναι ένα ποντίκι, το βλέπεις? Εκτός από παιχνίδι χρησιμεύει και για φαγητό.

Το γατάκι παίρνει το ποντίκι και παίζει μαζί του. Το ένστικτό του το οδηγεί να κάνει τα υπόλοιπα. Το χτυπάει, πηδάει από πάνω του, το παίρνει στα νύχια του.

Δεν το λυπάμαι καθόλου το ποντίκι, το σιχαίνομαι! Ακόμα και στη φωτογραφία που το βλέπω, μου σηκώνεται η τρίχα κάγκελο! Μπλιαχ! Τα ποντίκια και τα βατράχια είναι οι μεγαλύτεροι φόβοι μου. Όπως ο Batman με τις νυχτερίδες, αλλά φανταστείτε να κρυβόμουν πίσω από τη στολή του Ratman ή του Frogman. Σουπερήρωας! Τα κουδούνια θα μου λείπανε μόνο.

Το γατάκι, μαθαίνει μέσα από το παιχνίδι και μέσα από την εμπειρία. Μετά από λίγο βαριέται και πάει σε μια δροσερή πρασινάδα να φάει το ποντικάκι.

Τέλος του μήνα!