Όνειρο 0,2

Τη σκεφτόμουν σε όλη τη διαδρομή. Στα αυτιά μου άκουγα το όνομά της. Τη γλυκιά φωνή της και την παιχνιδιάρικη διάθεση που είχε όταν μιλούσαμε. Έφτασα μετά από λίγες ακόμα σκέψεις έξω από το σπίτι της. Μεγάλο σπίτι, όχι σαν τα χαμόσπιτα ολόγυρα στη περιοχή, από πέτρα που την είχαν πελεκίσει οι καλύτεροι μάστορες της Αλυζίας.

Στα παράθυρα υπήρχαν αναπαραστάσεις από παλιές ιστορίες. Στο ένα ο Δίας μεταμορφωμένος σε λευκό ταύρο αρπάζει την Ευρώπη την κόρη του Αγήνορα και της Τηλέφασσας. Στο άλλο η Αράχνη υφαίνει ενώ με αλαζονεία κοιτά τη θεά Αθηνά, η οποία για αυτή ακριβώς την αλαζονεία της προς στους θεούς, την μεταμόρφωσε στο ομώνυμο έντομο. Η Μαρώνεια δεν φαίνεται πουθενά, όμως η μάνα της είναι έξω και μαγειρεύει σε ένα τσουκάλι.

Μια σκιά κινείται, ναι αυτή είναι! Τη βλέπω από το παράθυρο του Δία, μου κάνει νόημα αλλά δεν καταλαβαίνω τι θέλει να πει, μετά από λίγο αντιλαμβάνομαι ότι δεν θέλει να βρεθούμε.

Κεραυνός χτυπάει τη καρδιά μου και βαριά μαύρη συννεφιά τη σκεπάζει. Συννεφιά που τη νοιώθω τόσο βαριά που δεν μπορώ να ανασάνω. Μαρώνεια, Μαρώνεια σκέφτομαι, γιατί; Δε με θες; Θέλω να ανοίξει η γη και να με καταπιεί. Στο μεταξύ προσπαθώ να βάλω τις σκέψεις μου στη σειρά αλλά μου είναι αδύνατον. Γιατί μου έκοψε έτσι απότομα τη φόρα; Γιατί; Νοιώθω τη καρδιά μου να πονάει, θέλω να την ξεριζώσω. Υπομονή, υπομονή, θα περάσει, μπορεί να μην είναι έτσι, μπορεί κάτι να έτυχε, μην την αποπαίρνεις λέω στον εαυτό μου. Δεν αντέχω αυτό το συναίσθημα, μου είναι πολύ δύσκολο.

Προχωρώ με τη Λευκή κατά το παζάρι να πάρω τρόφιμα για το πατέρα. Το μυαλό μου είναι ζαλισμένο και τα μάτια μου έχουν θολώσει. Παίρνω από την πόλη ψωμί, λίγο κρέας και κατευθύνομαι στο χωράφι που με περιμένει ο πατέρας. Προσπαθώ να τη βγάλω απ’ το μυαλό μου και να σκεφτώ ότι αυτό που νοιώθω είναι κίβδηλα συναισθήματα της καρδιάς μου.

-Ήρθα πατέρα…του λέω, και είμαι έτοιμος να πέσω κάτω.
-Τι έχεις Λυκάωνα; Δε φαίνεσαι καλά παιδί μου
-Καλά είμαι. Κάτσε να σκάψω κι εγώ λίγο, εσύ να φας και να ξεκουραστείς.
-Καλά παιδί μου.

Πήρα το τσαπί και άρχισα να χτυπάω με μανία τη γη. Με μίσος ανεβοκατέβαινε στα χέρια μου και με δύναμη το έμπηγα στη γη. Ήμουν λυσσασμένος και αυτό με εκτόνωνε φοβερά. Σε λίγο όμως άρχισα να ιδρώνω και να κουράζομαι αλλά δεν ήθελα να σταματήσω. Στο τέλος τα παράτησα και πήγα και έκατσα μαζί με το πατέρα, κάτω από μια ελιά.

-Τι έχεις Λυκάωνα; Με ξαναρώτησε.
-Τίποτα πατέρα… να, γυναικεία θέματα…
-Α, και γι’ αυτό χολοσκάς; Θα ‘ρθουν άλλες! Είπε, και χαμογέλασε γλυκά..

Μεμιάς ξαναβρήκα τον εαυτό μου, και σκέφτηκα πόσο δίκιο είχε, όμως στο βάθος ήξερα ότι ήθελα την Μαρώνεια. Δεν πειράζει, «ουδείς αναντικατάστατος» σκεφτόμουν, αλλά μέσα μου καιγόμουν.
Σε λίγο ακούσαμε από μακριά κραυγές και ουρλιαχτά. Ερχόταν από το μέρος του σπιτιού μας. Σηκώσαμε τα κεφάλια μας και αφουγκραστήκαμε τον αέρα.