Είμαι στη δουλειά, στη τράπεζα, όπου κάνω πρακτική. Ο Θεός να την κάνει πρακτική γιατί πλέον είμαι πολύ χαλαρός και κάνω μόνο τα αναγκαία. Θυμάμαι στην αρχή δούλευα κανονικά. Έκανα τις πρωινές δουλειές σαν ρομποτάκι, και μου άρεσε! Μου άρεσε που ήταν τόσο σίγουρο τι θα πρέπει να γίνει από την αρχή του ωραρίου έως το τέλος του. Αυτός ο τρόπος εργασίας γενικά σε όποιες δουλειές έχω κάνει μου δίνει μια εσωτερική ισορροπία.
Σε λίγο καιρό θα φύγω από δω και θα πάω φαντάρος, κάτι που έχω αργήσει να το κάνω αλλά δε πειράζει! «Η αγάπη ορμάει μπροστά» λέει ο Αγγελάκας, το ίδιο και η ζωή συμπληρώνω. Προς το παρόν περιμένω να περάσουν οι μέρες της πρακτικής και για την ώρα κάνω την πλάκα μου με τους υπαλλήλους, βασικά με τον Νίκο που είμαστε πιο κοντά ηλικιακά και με τον κύριο Μανώλη που μου λέει διάφορα ωραία για τη ζωή(πραγματικά μερικές φορές νομίζω ότι το «κύριος Μανώλης» είναι μια λέξη!). Ξέρω ότι δεν πρόκειται να έχω μέλλον εδώ, είναι η τακτική της τράπεζας να παίρνει άτομα μόνο για πρακτική, ίσως πάλι αυτό να είναι μια δικαιολογία που τεμπελιάζω στη τράπεζα. Έτσι από το πρωί περιμένω να ανοίξει η συνεδρίαση στο χρηματιστήριο και να διαβάσω τα blogs που παρακολουθώ, κάνοντας και καμιά δουλειά ενδιάμεσα.
Κι ενώ διαβάζω κάποιο άρθρο στο blogοκοσμο, βλέπω την εξέλιξη του ΧΑΑ(Χρηματιστήριο Αξιών Αθηνών), και chekάρω τα email μου,ξαφνικά το πρόγραμμα που είναι στο δίκτυο της τράπεζας μου πετάει κάτι ακαταλαβίστικα και δεν ανταποκρίνεται! Αγχώνομαι και ιδρώνουν τα χέρια μου γιατί σκέφτομαι πως αν κάνω επανεκκίνηση θα το δουν από τα κεντρικά, ή ίσως χαθεί κάποια πράξη από το ημερολόγιο. Μιλάω στο Νίκο να με βοηθήσει, και από το ύφος του καταλαβαίνω ότι το ύφος μου πρέπει να είναι πολύ απεγνωσμένο γιατί με το που τον κοίταξα αρχίσει να γελάει. Κάνει κάποιες προσπάθειες και μου λέει να περιμένω. Πώς να περιμένω, ενώ περιμένουν πελάτες κι έχουν αρχίσει τη μουρμούρα, κάποιος μάλιστα σχολιάζει δυνατά. Βλέπω ότι κάτι πάει να γίνει και φωνάζω στο Νίκο «Είσαι χάκερ!» όμως στρέφοντας το βλέμμα μου στην οθόνη εξακολουθεί το πρόβλημα, τζίφος!
Ο «χάκερ» μου δίνει τη λύση: «άλλαξε υπολογιστή και μπες από εκεί». Κάνω έξοδο και πάω στον διπλανό υπολογιστή, ενώ παίρνω μαζί μου και τους πελάτες (μου!). Άιντε κάρβουνο... Θέλει κάμποση ώρα να ανοίξει το πρόγραμμα, ενώ ο κύριος που πριν μουρμούριζε, τώρα με κράζει κανονικά. Του προσφέρω το πιο γλυκό μου χαμόγελο, ενώ από τα μελίγγια μου τρέχει μια χοντρή σταγόνα ιδρώτα, και τον διαβεβαιώνω ότι όλα θα γίνουν στην ώρα τους. Επιτέλους ανοίγει και κάνω είσοδο. Ξεπετάω γρήγορα τους πελάτες (με κλειστά τα πόδια!). Κάνω έξοδο, πάω στον άλλο και μπαίνω. Κοιτάζω γύρω μου με σχετική ηρεμία. Ο κύριος Μανώλης απασχολημένος στα χαρτιά του. Χμ..Δεν τον πιστεύω, είμαι σίγουρος ότι έχει καταλάβει τι έχει συμβεί. Δίπλα μου ο Νίκος χαμογελάει. Ωραία είχε δράση σκέπτομαι και ανοίγω τον ΙΕ (internet explorer).
Σε λίγο καιρό θα φύγω από δω και θα πάω φαντάρος, κάτι που έχω αργήσει να το κάνω αλλά δε πειράζει! «Η αγάπη ορμάει μπροστά» λέει ο Αγγελάκας, το ίδιο και η ζωή συμπληρώνω. Προς το παρόν περιμένω να περάσουν οι μέρες της πρακτικής και για την ώρα κάνω την πλάκα μου με τους υπαλλήλους, βασικά με τον Νίκο που είμαστε πιο κοντά ηλικιακά και με τον κύριο Μανώλη που μου λέει διάφορα ωραία για τη ζωή(πραγματικά μερικές φορές νομίζω ότι το «κύριος Μανώλης» είναι μια λέξη!). Ξέρω ότι δεν πρόκειται να έχω μέλλον εδώ, είναι η τακτική της τράπεζας να παίρνει άτομα μόνο για πρακτική, ίσως πάλι αυτό να είναι μια δικαιολογία που τεμπελιάζω στη τράπεζα. Έτσι από το πρωί περιμένω να ανοίξει η συνεδρίαση στο χρηματιστήριο και να διαβάσω τα blogs που παρακολουθώ, κάνοντας και καμιά δουλειά ενδιάμεσα.
Κι ενώ διαβάζω κάποιο άρθρο στο blogοκοσμο, βλέπω την εξέλιξη του ΧΑΑ(Χρηματιστήριο Αξιών Αθηνών), και chekάρω τα email μου,ξαφνικά το πρόγραμμα που είναι στο δίκτυο της τράπεζας μου πετάει κάτι ακαταλαβίστικα και δεν ανταποκρίνεται! Αγχώνομαι και ιδρώνουν τα χέρια μου γιατί σκέφτομαι πως αν κάνω επανεκκίνηση θα το δουν από τα κεντρικά, ή ίσως χαθεί κάποια πράξη από το ημερολόγιο. Μιλάω στο Νίκο να με βοηθήσει, και από το ύφος του καταλαβαίνω ότι το ύφος μου πρέπει να είναι πολύ απεγνωσμένο γιατί με το που τον κοίταξα αρχίσει να γελάει. Κάνει κάποιες προσπάθειες και μου λέει να περιμένω. Πώς να περιμένω, ενώ περιμένουν πελάτες κι έχουν αρχίσει τη μουρμούρα, κάποιος μάλιστα σχολιάζει δυνατά. Βλέπω ότι κάτι πάει να γίνει και φωνάζω στο Νίκο «Είσαι χάκερ!» όμως στρέφοντας το βλέμμα μου στην οθόνη εξακολουθεί το πρόβλημα, τζίφος!
Ο «χάκερ» μου δίνει τη λύση: «άλλαξε υπολογιστή και μπες από εκεί». Κάνω έξοδο και πάω στον διπλανό υπολογιστή, ενώ παίρνω μαζί μου και τους πελάτες (μου!). Άιντε κάρβουνο... Θέλει κάμποση ώρα να ανοίξει το πρόγραμμα, ενώ ο κύριος που πριν μουρμούριζε, τώρα με κράζει κανονικά. Του προσφέρω το πιο γλυκό μου χαμόγελο, ενώ από τα μελίγγια μου τρέχει μια χοντρή σταγόνα ιδρώτα, και τον διαβεβαιώνω ότι όλα θα γίνουν στην ώρα τους. Επιτέλους ανοίγει και κάνω είσοδο. Ξεπετάω γρήγορα τους πελάτες (με κλειστά τα πόδια!). Κάνω έξοδο, πάω στον άλλο και μπαίνω. Κοιτάζω γύρω μου με σχετική ηρεμία. Ο κύριος Μανώλης απασχολημένος στα χαρτιά του. Χμ..Δεν τον πιστεύω, είμαι σίγουρος ότι έχει καταλάβει τι έχει συμβεί. Δίπλα μου ο Νίκος χαμογελάει. Ωραία είχε δράση σκέπτομαι και ανοίγω τον ΙΕ (internet explorer).
Συμπέρασμα: Φροντίστε πάντα να έχετε δίπλα σας έναν Νίκο, για να σας ξελασπώνει!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου