Έγινε το ροκ...

Απήγαγα την φωτογραφία από εδώ http://www.cls.yale.edu/lexis2/PD/content/ashtray.jpg

Θυμάμαι πήγαινα πρώτη Λυκείου σε ένα Τεχνικό Λύκειο, της πλάκας, τη κοροϊδία την βάφτησαν γνώση. Πρίν τρεις-τέσσερις μέρες με πήραν τηλέφωνο για να μάθουν πως τα έχω πάει στη ζωή μου, και πόσο το ΤΕΕ με βοήθησε... Είπα την αλήθεια μήπως και βγάλουν κανένα σωστό συμπέρασμα της προκοπής και τα διορθώσουν λίγο.

Εκεί λοιπόν στη σχολή που πήγαινα έκανα παρέα με ένα παιδί με μακρύ μαλλί, ολόισιο, κι επειδή κάποια θεία μου ήξερε τη μάνα του γνωριστήκαμε. Το σπίτι μου ήταν μακριά από τη σχολή κι έτσι μπορούσα να μένω στο σπίτι του παιδιού. Ήταν πολύ παράξενος κι άκουγε παράξενη μουσική. Φανταστείτε τραβηγμένη από τα μαλλιά μουσική των Pink Floyd, συγκροτήματα όπως Emerson,Lake and Palmer, Caravan, Eloy, Doors, Yes και δε συμμαζεύεται. Δεν άντεχα ούτε μια στιγμή να ακούω τα τελειωμένα τραγούδια του, εντάξει πίναμε τα δικά μας και το παίζαμε μάγκες στην πολή αλλά χαλιόμουν όταν πηγαίναμε σπίτι και έβαζε αυτή τη μουσική.

Μου λέει μια φορά: "Εντάξει είναι δικαιώμα σου να μην σ'αρέσουν αλλά άκου αυτό". Αυτό που ακολούθησε ήταν για μένα ένα μάθημα μουσικής, κοινωνικής ανάλυσης (σχεδόν), με μια ποιητική έκφραση χιλιόμετρα μακριά από τους στίχους των "Τρύπες".

"Ποιός είναι αυτός?" του λέω.
"Ο Γιώργος Τσίγκος και οι Μάυροι Κύκλοι..." μου απάντησε βαριεστημένα.

Στη ζωή μου ποτέ δεν ξανάκουσα το Γιώργο Τσίγκο μέχρι χθες το βράδυ, όμως η φράση "έγινε το ροκ στοίβες αποτσίγαρων" καρφώθηκε μέσα μου, γιατί δεν εννοεί μόνο τη μουσική ροκ, εννοεί ότι η ελευθερία μας σβήνει μέσα στο τασάκι κάποιου πλούσιου, ότι το δικαίωμα για δουλειά είναι η στάχτη στο σβυσμένο πούρο κάποιου εργοστασιάρχη και βασικά πιστεύω ότι έχει ένα πιο βαθύ νόημα.

Λέει λοιπόν στο τραγούδι του ο Γιώργος Τσίγκος στο τραγούδι "τετραγωνισμένα φύλλα":

Τετραγωνισμένα φύλλα, φύλλα πουλημένης έκφρασης
φιγουράρουν αποβλακωτικά, πίσω από πάγκους με χυμένα σκουπίδια
έγινε το ροκ στοίβες αποτσίγαρων, από πελάτες παμπ
που τραβολογιούνται από τα ίδια και τα ίδια
από χιλιοτυπωμένες φάτσες, λόγια και παραγγελιές για κανάλια φυγής
για κανάλια φυγής, μου χαχαχααχαχα!
για κανάλια φυγής...

Ταβέρνα, καφετέρια, παμπ, στρατόπεδο, σπίτι
κόλλησαν όλα στο μυαλό μου σαν χυμένοι καφέδες
ξεραμένοι στα ίδια και τα ίδια
λουστραρισμένα τραπεζάκια
έμποροι μεταπουλούν την ευχαρίστηση
με δόσεις άφιλτρων χειμάρρων κοροϊδίας
σε αντάλλαγμα χρυσάφι και πιοτό για παραλλαγή

Ένα τσιγαράκι ρε φίλε, ένα τσιγαράκι
να το κόψω, να κόψω τον πονοκέφαλο
που τσεκουρώνει ύπουλα το κανάλι των σπερμάτων
φαντάρια με μπλουζάκια, των πανδεοντολογικών μου νοήσεων
μηρυκάζουν χαμένες ανάσες μέσα σε στενά μπλου -τζιν
που ξεβάφουν αίμα και θειάφι...

Να θυμηθείς ρε να παραβγούμε στο τρέξιμο
σε μια έρημη αμμουδιά να μην μας βλέπει κανένας...
με πεθαμένα κοχύλια
να ξεφυσήσουμε νικοτίνη και σιχαμάρα στα σπλάχνα τους
να ουρλιάξουμε ματώνοντας το λαιμό μας για όλα τα χαμένα βράδια μας
να ουρλιάξουμε ματώνοντας το λαιμό μας για όλα τα χαμένα βράδια μας
να ουρλιάξουμε ματώνοντας το λαιμό μας για όλα τα χαμένα βράδια μας
να ουρλιάξουμε οοοοοο...

Και εσύ κοριτσάκι να μην έχεις καταλάβει τίποτα...
τίποτα να μην έχεις καταλάβει...
παρά να φεύγεις μακριά, ξεπουλώντας, αυνανίζοντας όλα τα βράδια που σου χάρισα
με το κορμί μου, με τα χείλη μου
σ' όλες τις κοινωνικές τις μασημένες σεμνότητες των ιριδικών σου καταπιέσεων

Λέει κι άλλα αλλά ήδη θα έχω γίνει κουραστικός...

Να πω τέλος ότι ο Γιώργος Τσίγκος και οι Μαύροι Κύκλοι ξεκίνησαν
το 1991: με το δίσκο "τετραγωνισμένα φύλλα"
το 1992 ακολούθησε το "οι χαμένοι ποιητές μας"
τρία χρόνια αργότερα το 1995 "η πόλη των Αθανάτων"
το 1997 χτύπησαν με τις "πάνινες κούκλες"
και ακολούθησε μέχρι στιγμής ο τελευταίος τους δίσκος το 2000 το "Tango Βατράχων".

Ο Γ. Τσίγκος έχει εκδόσει επίσης και τα παρακάτω βιβλία:
1979: Ο ίσκιος του ήλιου
1980: Φώναζαν τα όνειρα
1986: Έλα ρε, κόφτη πλάκα
1992: Οδηγίες πίσω
2001: Η μεγάλη τέλεια αγάπη

Το επίσημο site, που δεν είναι και τόσο επίσημο, αφού οι ίδιοι ανανεώνουν τη σελίδα και δεν πληρώνουν συνδρομή σε κάποιον σέρβερ είναι αυτό http://www.tsigos.20m.com/

Όνειρο

Τσίμπησα τη φωτογραφία από εδώ http://www.mevlanayili.gov.tr/images/mevleviler.jpg

Τράβηξα δειλά-δειλά
της κερκόπορτας το σύρτη
και πήραν φωτιά τα μάτια μου
μάγκα μου απ' όσα είδαν.

Πολιτεία απέραντη
από γυαλί και κεχριμπάρι,
τα χρώματα της ίριδας
της έπλεκαν στεφάνι.

Στα στενά της σέρνονταν
άγιοι σκοτεινοί κι αγύρτες
και στο λιμάνι αθίγγανοι
μυρίζανε παλάμες.

Ο Ανέστος τρυφερά
γέμιζε καρφιά τα χέρια
κι ο Μεβλανά Tζελαλεδίν
γυρνούσε και γυρνούσε.

Κι έτσι όπως χάζευα
ντερβισάδες, μπεκτασήδες,
άλαλοι με κυκλώσανε
μα ακόμα τους ακούω.

Σεμ ολντού ασίκ λαρί
άνθρωπέ μου τι ξεφτίλα
να σου χαλάνε το όνειρο
και συ να τους αφήνεις.

Πίσω ξαναγύρισα
χίλια εννιακόσια ενενήντα,
με τα δίδυμα αγκαλιά
κοιμάται η κυρά μου.

κατεβάστε το τραγούδι (live) πατώντας εδώ

Μουσική, Στίχοι: Θανάσης Παπακωνσταντίνου
Τραγούδι: Θανάσης Παπακωνσταντίνου

sadahzinia

Χίλια καλώς σε βρήκα φίλε, κι αυτή τη φορά
τραγούδα και γέλα, του νου σου σπορά
ζωής ανάσα μυρίζει καπνό
λέξεις αγρίμια κι ότι μπορούσα να βρώ
έφερα εδώ..

Sadahzinia = Sad(λυπημένος) + (j)ah(δημιουργία στα τζαμαϊκανικά) + zinia (λουλούδι) => Ο μύθος λέει ότι η ζίνια είναι ένα λυπημένο λουλούδι που όταν ακούει μουσική ανθίζει και η ζωή του αλλάζει για πάντα.

H Sadahzinia κατά κόσμον Γιολάντα Τσιαμπόκαλου είναι μια διαφορετική τραγουδίστρια, η μουσική της είναι ένα αργό μπαπ(low bap!), που για το μη μυημένο αυτί μπορεί να είναι αρχικά δύσκολη στο άκουσμα της. Η μελωδικότητα όμως σε συνδυασμό με τους όλο νόημα ομοικατάληκτους στίχους και το low bap να κρατάει το ρυθμό συνθέτουν ένα ιδιαίτερο κράμα μουσικής.

Είναι μια πανέμορφη κοπέλα(το βλέπετε κι εσείς;) πτυχιούχος της Αγγλικής Φιλολογίας που εκτός από τη μουσική ασχολείται και με τη συγγραφή παιδικών βιβλίων, τα οποία παρουσιάζει η ίδια σε μια σειρά εκδηλώσεων σε βιβλιοπωλεία και σχολεία. Τα παραμύθια της δεν έχουν διδακτικό χαρακτήρα αλλά έχουν να κάνουν με τη διαφορετικότητα, τη δύναμη τη φύσης και το σεβασμό προς αυτήν, έναν ακροβάτη τον κύριο Αλφάλφα που μιλάει μόνο με λέξεις που αρχίζουν από άλφα, με την αγάπη για τα ζώα και τα κακά όνειρα. Κι όλα αυτά γραμμένα με διασκεδαστικό, πανέξυπνο, ακόμα και σκανδαλιάρικο τρόπο σε σημείο να τα διαβάζω εγώ ο ίδιος και να χαμογελάω ενώ μια έντονη συγκίνηση με κατακλύζει με την τρυφερότητα που αντιμετωπίζει τα παιδιά. Έχει εβδομαδιαία στήλη (κάθε Δευτέρα) στον “Ελεύθερο τύπο” όπου αποτυπώνει την ψυχούλα της στο χαρτί και στην παιδική εφημερίδα “Ερευνητές”. Επίσης γράφει θεατρικές παραστάσεις (για παιδιά) με μεγάλη συμμετοχή των πιτσιρικάδων που όπως φαίνεται κι από φωτογραφίες που υπάρχουν στο site της, το διασκεδάζουν με την ψυχή τους. Συγκεκριμένα, το περιοδικό δίφωνο είχε γραψει οτι το θεατρικό της έργο "ο μαγος της φωτιας" είχε ανέβει σε ενα δημοτικό σχολείο. Όταν η παρασταση τελειωσε, οι καθηγητες την ρώτησαν γιατι ο μαγος στο τελος εκαψε τα παντα, ενω κανενα παιδι δεν την ρώτησε γιατί το έκανε αυτό. "Βλέπουν" λοιπόν τα παιδιά κάτι που οι μεγάλοι δεν μπορούν; Ίσως, γιατί στα παιδιά κυριαρχεί το συναίσθημα και λιγότερο η λογική.

Η παρέα της όπως γράφει στην εφημερίδα είναι οι Active Member.

Η γνωριμία μου μαζί της(για την ακρίβεια με τη μουσική της) έγινε από τον Αλέξανδρο, έναν μικρό καλό μου φίλο. Ήταν πριν πέντε περίπου χρόνια όταν μου είχε δώσει ένα cd της “Στο χρώμα της στάχτης”. Παράξενο που ήταν το εξώφυλλο όταν το κράτησα στα χέρια μου, μου είπε να το ακούσω, κι έτσι το βράδυ καθώς αρμένιζα στο ίντερνετ έβαλα το cd να παίζει. Κάτι μέσα μου άρχισε να γλυκαίνει μετά από την πρώτη κρυάδα, μα τι είναι αυτά που λέει αναρωτιόμουν. Φανταστείτε τώρα ο ροκάς να ακούει low bap! Κι όμως παρά το ότι θεωρούσα τη μουσική χωρίς έμπνευση οι στίχοι μου προκαλούσαν μικρά τσιμπήματα στη καρδιά. Ώσπου να! Να κι ένα δάκρυ κύλισε στο μάγουλό μου όταν έκλεισα τα μάτια. Ναι τα τραγούδια της ήταν θλιβερά αλλά είχαν μια ανεξήγητη γλύκα.

Πέρσι πήγα με τον Στάθη και τον Αλέξανδρο στο club «Στον Αέρα» και περάσαμε πολύ όμορφα. Είχε πολύ κόσμο και η ατμόσφαιρα ήταν πολύ φιλική μεταξύ των ακροατών, χαμόγελα και ενημερωτικά φυλλάδια για την παγκοσμιοποίηση κτλ.(ιδέες του B.D. Foxmoor αυτές!) περνούσαν από χέρι σε χέρι. Φιλικοί με το κοινό και με χιούμορ οι δυο καλλιτέχνες B.D. Foxmoor και η Sadahznia (Του παραπονέθηκε ότι δεν την έχει παντρευτεί ακόμα), δημιούργησαν μια όμορφη παρεΐστικη ατμόσφαιρα και μας προσέφεραν μια εξίσου όμορφη ξεχωριστή βραδιά.
Από εκεί είναι κι η φωτογραφία.

Μόλις προχθές καθώς περίμενα στη στάση το λεωφορείο για το σπίτι κι αφού προηγουμένως είχα περάσει γύρω στις δυο ώρες στη σελίδα της, την σκέφτηκα κι από μέσα μου σιγοτραγούδουσα το “Χνάρια τρελού”, απροειδοποίητα, σαν απρόσκλητος επισκέπτης ήρθε ένα δάκρυ και στρογγυλοκάθησε στην άκρη του ματιού μου, έτοιμο να κάνει βουτιά μέχρι τα χείλια μου. Το έπνιξα μέσα μου γιατί ντράπηκα τους θαμώνες της στάσης.

Δισκογραφία:

• Άλλο ένα ψέμα (1998)
• Ασημένια Άκρη (2000)
• Στο χρώμα της στάχτης (2002)
• Η βουή και τα καμώματα (2003)
• Πετρανάσα (2006)
  

Βιβλία:

• Ο Μάγος της φωτιάς
• Ο Κύριος Αλφάλφα
• Άμα βάψεις το λαγό κόκκινο σαν το λαγό…
• Ντιριγκόου Ντιριμπάι
• Αν χαρίσεις του Άη Βασίλη ένα κόκκινο κοχύλι…
  

Αξίζει να κάνετε κλικ: www.sadahzinia.com και να ανοίξετε τα ηχεία σας!

• 
  

------------------------------------------------------------------------------------------------

Update 24/08: Σαν σήμερα γεννήθηκε και ο spirosvii, αυτός που γράφει σ'αυτό το blog

Το νου σου ε;

Άλλα θέλω, άλλα θα γίνουν πάλι. Δε με χαλάει, μ’ αρέσει που είναι έτσι όλα μαζί τα καλά και τα κακά. Προσπαθώ να μη σκέφτομαι αυτά που θα ‘ρθουν για να μη τα γκαντεμιάσω.

Να με συγχωρήσετε εσείς οι τρεις – τέσσερις που με διαβάζετε γι ‘αυτό που θα γράψω. Δεν είμαι κανένας κακομοίρης, ούτε και μίζερος, απλά τώρα τελευταία είμαι προβληματισμένος. Ο λόγος είναι η Κατερίνα Γώγου.

Πριν από μερικούς μήνες διάβασα τυχαία για την Κατερίνα Γώγου. Τότε θυμήθηκα ότι είχα ακούσει ένα τραγούδι της στο ραδιόφωνο. «Θα ‘ρθει καιρός». Διάβασα μερικά ποιήματά της. Μίζερα και απαισιόδοξα. Μου άρεσαν όμως γιατί σπάνε τα συνηθισμένα μοτίβα. Το νόημα δεν κρύβεται πίσω από τις λέξεις, οι λέξεις δεν σε αφήνουν ξεκρέμαστο. Μπορεί να κάνω και λάθος, γιατί με τα ποιήματα δε τα πάω καλά. Δεν τα καταλαβαίνω.

Πριν μερικές μέρες βρήκα ολόκληρο δίσκο της εδώ. Η ίδια έχει μελοποιήσει ποιήματά της και τραγουδάει, ή μάλλον…απαγγέλει. Ανατριχιάζω όποτε τα ακούω. Η μουσική είναι παράξενη, αργή και μυστηριώδης. Η φωνή που ακούγεται είναι ουρλιαχτό σκύλας που της παίρνουν τα κουτάβια. Η Κατερίνα Γώγου είναι παράφορη, το ίδιο και η φωνή της.

Δε θέλω να πω άλλα. Ντρέπομαι που γράφω γι ‘αυτήν.

Είναι Μαρία, δε θέλω να λέω ψέμματα
δύσκολοι καιροί, και θα ρθουνε κι αλλοι.
Δε ξέρω, μη περιμένεις κι από μένα πολλά
τόσα έζησα, τόσα έμαθα, τόσα λέω
Κι απ’ όσα διάβασα ένα κρατάω καλά
Σημασία έχει να παραμένεις άνθρωπος
παρόλαυτά Μαρία.

Κατεβάστε: Κατερίνα Γώγου - Στο δρόμο

Επίσης: "Με λένε Οδύσσεια", "Απόντες", "Ιδιώνυμο"

Σε μορφή .pdf Τρία βιβλία της Κατερίνας

Θανάσης Παπακωνσταντίνου

Πρωί, ακούω μουσική, (ναι, το Θανάση Παπακωνσταντίνου). Πριν από λίγο άνοιξα τα μάτια μου χάρη(?) στο κινητό. Ευτυχώς ήταν μήνυμα από ένα γλυκό πλασματάκι και ξύπνησα με χαμόγελο. Ο τίτλος του σημερινού post θα έπρεπε να είναι «Πως γνώρισα τον Θανάση» αλλά είναι μεγάλος τίτλος και δεν μου άρεσε.

Ήταν πριν τρία χρόνια περίπου όταν άκουσα για πρώτη φορά το Θανάση, διάβαζα για την εξεταστική. Από το ράδιο άκουγα τον αγαπημένο μου σταθμό ΝΕΤ 105,8. Είχα μάθει απ’ έξω όλο το πρόγραμμα του σταθμού και τώρα ήταν η σειρά των παιδιών του 18 ΑΝΩ (ναι, είναι εκείνα τα παιδιά που προσπαθούν να ξεφύγουν από τα ναρκωτικά).

Κατά τη διάρκεια της εκπομπής κι ενώ είχα συγκεντρωθεί στο διάβασμα ακούω μια μουσική που ήρθε σαν κεραυνός και με χτύπησε στη καρδιά. Καθώς ήμουν προσηλωμένος στο βιβλίο τινάχτηκα πάνω! Μουσική μαγική και ταξιδιάρικη ερχόταν από το ραδιοφωνάκι μου. Τα λόγια; «Μια νύχτα θα ‘ρθει από μακριά, βρ’αμάν αμάν αέρας πεχλιβάνης, να μην μπορείς να κοιμηθείς μόλις τον ανασάνεις..» (Ανατριχιάζω που το θυμάμαι). Με το κινητό μου ηχογράφησα ένα μέρος του τραγουδιού(ακόμα απορώ πως είχα αυτή την φανταστική ιδέα!). Το άκουγα και το ξανάκουγα και ένοιωθα κάθε φορα διαφορετικά συναισθήματα. Πρωτόγνωρα, (ή και πρωτόγονα) που με έκαναν να νοιώθω πιο ανθρώπινος. Δεν ξέρω πώς να το εξηγήσω με λέξεις, είμαι και άγαρμπος γραφιάς και μου είναι ακόμα πιο δύσκολο. Ήθελα οπωσδήποτε να βρω αυτό το τραγούδι. Δυστυχώς από τους φίλους μου ουδείς το γνώριζε.

Τα Χριστούγεννα πήγα στο χωριό. Καθόμουν με έναν πολύ καλό μου φίλο (Θανάσης κι αυτός! Ειρωνεία ε;)στο μαγαζί και του είπα για το σχετικό τραγούδι, του το έβαλα να το ακούσει περιμένοντας με αγωνία. Τον είδα να χαμογελάει σαρδόνια και να μου λέει: «Ρε Σπύρο αυτός είναι ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου.» «Χαχα! Ποιος; Εγώ μόνο τον Βασίλη ξέρω!» (καλά, κλασσική απάντηση απ ‘ότι διαπίστωσα αργότερα). Συνέχισε: «Σπύρο, ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου είναι ένας πολύ καλός τραγουδιστής και πιστεύω ότι θα σου άρεσε αν τον άκουγες». Σοβαρεύτηκα επιτέλους, και άκουσα όσα είχε να μου πει για το Θανάση. (ο Θανάσης!). Επέστρεψα στη βάση μου και συνέχισα να ψάχνω. Μέχρι, που τελείως απρόσμενα ένας φίλος είχε 2-3 δίσκους του Θανάση Παπακωνσταντίνου καταχωνιαμένους στον υπολογιστή του. Δεν χρειάζεται να περιγράψω τη χαρά μου! J

Από εκείνη τη στιγμή κι έπειτα δεν έχει περάσει ούτε μια μέρα χωρίς να ακούσω έστω κι ένα τραγούδι του Θανάση. Στη γιορτή μου, η Θάλεια (η Φωναζάκη) με το Μιχάλη μου πήραν τον καινούργιο δίσκο του Θανάση «Διάφανος»!

Να πω τέλος ότι πριν τη γνωριμία μου με το Θανάση δεν είχα ακούσει ποτέ άλλοτε ελληνική μουσική. Μεγάλωσα με αυτό που λέμε σήμερα classic rock, judas priest, deep purple, metallica, Helloween κ.α. Τα ακούσματά μου από ελληνικά είναι low bap και βέβαια όταν πάω (αναγκαστικά) σε σκυλάδικα, ή σε πανηγύρια στο χωριό. Αν και για να πω την αλήθεια, τώρα τελευταία μου φαίνεται ότι όταν ακούω κλαρίνο νοιώθω κάτι μικρά τσιμπήματα στη καρδιά.
Στην αξιέπαινη σελίδα που είναι αφιερωμένη στον Θανάση Παπακωνσταντίνου http://www.koiladatwntempwn.gr/ θα βρείτε απίστευτες πληροφορίες για τον Θανάση, και στα forum ίσως με πάρει το μάτι σας!

Κατεβάστε κι ακούστε τον Πεχλιβάνη:
Download Θανάσης Παπακωνσταντίνου - Πεχλιβάνης
Μουσική, Στίχοι: Θανάσης Παπακωνσταντίνου
Τραγούδι: Θανάσης Παπακωνσταντίνου

Τρία Ρουμπαγιάτ

Σήκω και δώσε μου κρασί τα λόγια είναι καμένα
απόψε το χειλάκι σου είναι το παν για μένα.
Κι όσο για τα ταξίματα και για τα κρίματά μου
τα βλέπω σαν τα κατσαρά μαλλιά σου μπερδεμένα.

Για εκείνα που δεν έκανα και που 'χω καμωμένα
αν έχω τη ζωή σωστά είτε στραβά παρμένα
αυτό θα 'ν' το μαράζι μου κρασί λοιπόν ποιος ξέρει
μην βγαίνει τούτη η αναπνοή στερνή φορά από 'μένα.

Όταν θελήσει η μοίρα μου τον κόσμο αυτό ν' αφήσω
και κάθε ελπίδα για ζωή απ' την καρδιά μου σβήσω
μια κούπα από τη στάχτη μου να φτιάξετε συντρόφοι
σαν θα γεμίζει με κρασί μπορεί να ξαναζήσω.

μουσική: Θανάσης Παπακωνσταντίνου

στίχοι: Ομάρ Καγιάμ

τραγούδι: Γιώργος Μιχαήλ

Κατεβάστε και ακούστε το.

http://rapidshare.com/files/30539074/09___932___961___943___945____929___959___965___956___960___945___947___953___940___964_.mp3.html