Αλλαγή ειδικότητας!

Καθώς προσφέραμε φαγητό, περνάει ο Μποφι και μας λέει: "Τυφεκιφόροι...γιοτόμπαλα! χαχαχαχαχα (γελάει με κακία) αλλά δεν δώσαμε σημασία. Την επόμενη μέρα πάλι τα ίδια...μα τι γίνεται αρχίσαμε να σκεφτόμαστε, το ίδιο και ο Αμορ και ο Μήτσος.

Μέχρι που ο Μήτσος λέει:
- καλά ρε Μπόφι δεν είπες τίποτα στα παιδιά?
- τι να τους πω ρε?
- ότι αλλάξαν ειδικότητα, μας είπε ο πρώην επιλοχίας της ίλης. (ένας γλύφτης 300 σειρά, εμείς είμαστε 301) Που είπε ότι πλέον δεν θα λένε ΠΑΜΑ αλλά σκέτο Τυφεκιοφόρος στην αναφορά..

Η καρδιά μου χτυπούσε πολύ δυνατά, και είχα ζαλιστεί με αυτά που άκουγα. Οι σκέψεις έπεφταν βροχή: καλά ρε τι με έφεραν εδω πάνω τότε? γιατί επέστρεψα μια μέρα νωρίτερα από την άδειά μου? και το κυριότερο δεν θα ρίξω ρε μαλάκες? πλάκα μου κάνετε?

Τελικά δεν ήταν πλάκα, γιατί πήρα τηλέφωνο το διοικητή της ίλης μας και μου είπε ότι είναι αλήθεια ότι αλλάξαμε ειδικότητα και επίσης ότι θα αλλάξουμε ίλη! Σκοτείνιασα και δεν μπορούσα να το πιστεψω! Θα πάμε στους γραφιάδες και θα έχουμε ένα καφέ όλημέρα και θα κωλοβαράμε μέχρι να βγούμε εξοδούχοι, θα κάνουμε σκοπιές και θα είμαστε με τους γιοτάδες. Δεν θα ξαναπάμε να σκουπίσουμε τον όρχο και να ανεβοκατεβάζουμε τα πολυβόλα, εκεί που είχαμε κανόνι(πυροβόλο) τώρα θα έχουμε το G3...Το κυριότερο είναι ότι θα σπάσει η παρέα μας...

Η αιτία: Η αιτία είναι ότι τώρα είδαν από το ΓΕΣ ότι κάνουμε εννιάμηνο, και προβλέπεται ότι δεν μπορούν να γίνονται πλήρωμα άρματος όσοι κάνουν εννιάμηνο! Πως μας φάνηκε!!!

Είμαι πολύ στενοχωρημένος για τη μαλάκία που έκαναν

Ξάνθη

τη φωτογραφία τη βούτηξα από εδώ http://whatgeekwants.wordpress.com/2007/07/11/10-%CF%87%CF%81%CF%8C%CE%BD%CE%B9%CE%B1-%CE%BC%CE%B5%CF%84%CE%AC/

Αφού καθήσαμε 2 εβδομάδες στην Αλεξανδρούπολη, έφτασε η μέρα να πάμε στην Ξάνθη για αληθινές βολές με το άρμα. Εμένα και τον Τσακα μας είπε ο σιτιστής να μπούμε στα εστιατόρια και θα πάρουμε γύρω στις 5 μέρες τιμητική αν κάτσουμε όλη τη βδομάδα. Δεχτήκαμε με χαρά.

Το Σ/Κ πέρασε, με το Σαββάτο να είμαστε εξοδούχοι στην Ξάνθη. Ωραία πολή γραφική με πλακόστρωτο και αρκετό κόσμο φοιτητές και στρατιωτικοί οι πιο πολλοί. Κάτι γραφικά μαγαζάκια που πουλάνε κιουτζούκ λουκούμ ή κάπως έτσι, μου θύμισαν λίγο πως δεν έχουμε να χωρίσουμε τίποτα με τους γείτονές μας. Μου άρεσε που όταν κοιτούσα ψηλά έβλεπα πράσινο, σε αντίθεση με το χωριό μουπου όταν κοιτάω ψηλά βλέπω πέτρα! (Α ρε χωριό...)

Από Δευτέρα άρχισαν οι βολές και κάτι ακούστηκε για μας τους δυο (εμένα και το Τσάκα) ότι μάλλον δεν θα κάνουμε βολές.. "Απαγορεύεται" είπε ο Υπίλαρχος. Νομίσαμε ότι κάνει πλάκα...

Αλεξανδρουπολη (εξωμειωτής)

Τα αποτελέσματά μου ήταν: 100% με το άρμα ακίνητο και εν κινήση 75%. Οι υπόλοιπες μέρες κύλισαν στις εξόδους όπου χάλασα τα τελευτα'ια χρήματα που είχαν απομείνει στη τράπεζα. Αλλά περάσαμε πολύ καλά!! :)

Αλεξανδρούπολη

Εεε, Κυριακή πρωί στο καράβι επιστροφή από άδεια στην Κω. Βλέπω τη παρέα μου, χαίρονται που με βλέπουν. Λυσσάνε λίγο που δεν πήραν ακόμα αυτοί, χεχε.. "-Γάμησες;" Είναι η κύρια ερώτηση που κάνουν. ΄

Χαλιέμαι που επέστρεψά. Ψάχνω τις αρβύλες μου, πουθενά!! Έν τω μεταξύ είμαι ακούρευτος, χμ..τι επιστροφή είναι αυτή? "Πάμε να φύγουμε!" "Που πάμε ρε παιδιά?" Αλεξανδρούπολη ρε ψάρι!" Χαχα καλά πάμε!

Στο αεροδρόμιο περιμένουμε το c130, λέμε μαλακίες αλλά κάτι εξακολουθεί να με χαλάει..Μου λείπει η κοπέλα μου.. Μπαίνουμε στο "ιπτάμενο στάγιερ" και ξεκινάμε, κάνουμε μια ενδιάμεση στάση στη Μυτιλίνη όπου βρισκόμαστε με παιδιά της σειράς μας. Χάχανα και γελάκια στο αεροπλάνο.

Με το που φτάνουμε με πιάνει κάτι που μου συμβαίνει όταν έχω τις μαύρες μου, τότε που ο εαυτός μου βρίσκεται σε "ανασυγκρότηση". Δε μ'αρέσει καθόλου αυτό το υγρό ξένο μέρος! Μιλάω με τη κοπέλα μου στο τηλ και εξακολουθώ να μην μπορώ να ανέβω ψυχολογικά. Εν τω μεταξύ η παρέα έχει ψυχρανθεί λίγο, δεν ξέρω γιατί, αλλά απ' ότι κατάλαβα συνέβησαν κάποια γεγονότα στην άδειά μου. "Θα καταλάβεις" μου είπαν με νόημα.

Δεν χρειάζεται να πω πως ήταν ο θάλαμος που κοιμηθήκαμε, πάντως έβαλα το χέρι μου πάνω σε μια κουβέρτα και άφησε στάμπα από τη σκόνη. Τέλοσπάντων συνήθεια είναι όλα. Κοιμήθηκα με το κεφάλι μου γεμάτο σκέψεις...

Το πρωί, σήμερα δηλαδή, σηκώθηκαμε με χαμογελάκια. Ωραία είπα μέσα μου, σήμερα είναι μια άλλη μέρα. Μας πήγαν για να μας εξηγήσουν πως θα είναι η άσκηση στον εξομοιωτή. Καλλιτέρα είναι η παρέα σήμερα, μάλλον η ιδέα μου ήταν, ή ίσως να μην είχα εγκλιματιστεί πλήρως. Κάναμε μια βόλτα στη πόλη, ωραία μου φάνηκε με μια ματιά, τα κτήρια είναι επιβλητικά και όμορφα. Δεν πήγαμε ακόμα στη παραλία, αλλά όπως μου είπε η κοπέλα μου είναι λίγο κολλημένοι με τους στρατιώτες και ίσως να μην μας αφήσουν να μπούμε σε μερικά μαγαζιά.

Για να κλείσω τοζήτημα με τις αρβύλες και το κούρεμα, την ίδια κιόλας μέρα που επέστρεψα από την άδεια ένας από την παρέα πρόσφερε τις αρβύλες του, βρήκα από ένα παιδί μια μηχανή κουρέματος και έβαλα έναν πιτσιρικά που δεν είχε κουρέψει ποτέ στη ζωή του να με κουρέψει!

*Για να μην μπερδευόμαστε η παρέα μου θα είναι ο Τσακας(αυτός που με κούρεψε), ο Μποφι, ο Μήτσος και ο Αμόρ(έδωσε αρβύλες), είναι τα πρώτα γράμματα των επωνύμων τους.