Εεε, Κυριακή πρωί στο καράβι επιστροφή από άδεια στην Κω. Βλέπω τη παρέα μου, χαίρονται που με βλέπουν. Λυσσάνε λίγο που δεν πήραν ακόμα αυτοί, χεχε.. "-Γάμησες;" Είναι η κύρια ερώτηση που κάνουν. ΄
Χαλιέμαι που επέστρεψά. Ψάχνω τις αρβύλες μου, πουθενά!! Έν τω μεταξύ είμαι ακούρευτος, χμ..τι επιστροφή είναι αυτή? "Πάμε να φύγουμε!" "Που πάμε ρε παιδιά?" Αλεξανδρούπολη ρε ψάρι!" Χαχα καλά πάμε!
Στο αεροδρόμιο περιμένουμε το c130, λέμε μαλακίες αλλά κάτι εξακολουθεί να με χαλάει..Μου λείπει η κοπέλα μου.. Μπαίνουμε στο "ιπτάμενο στάγιερ" και ξεκινάμε, κάνουμε μια ενδιάμεση στάση στη Μυτιλίνη όπου βρισκόμαστε με παιδιά της σειράς μας. Χάχανα και γελάκια στο αεροπλάνο.
Με το που φτάνουμε με πιάνει κάτι που μου συμβαίνει όταν έχω τις μαύρες μου, τότε που ο εαυτός μου βρίσκεται σε "ανασυγκρότηση". Δε μ'αρέσει καθόλου αυτό το υγρό ξένο μέρος! Μιλάω με τη κοπέλα μου στο τηλ και εξακολουθώ να μην μπορώ να ανέβω ψυχολογικά. Εν τω μεταξύ η παρέα έχει ψυχρανθεί λίγο, δεν ξέρω γιατί, αλλά απ' ότι κατάλαβα συνέβησαν κάποια γεγονότα στην άδειά μου. "Θα καταλάβεις" μου είπαν με νόημα.
Δεν χρειάζεται να πω πως ήταν ο θάλαμος που κοιμηθήκαμε, πάντως έβαλα το χέρι μου πάνω σε μια κουβέρτα και άφησε στάμπα από τη σκόνη. Τέλοσπάντων συνήθεια είναι όλα. Κοιμήθηκα με το κεφάλι μου γεμάτο σκέψεις...
Το πρωί, σήμερα δηλαδή, σηκώθηκαμε με χαμογελάκια. Ωραία είπα μέσα μου, σήμερα είναι μια άλλη μέρα. Μας πήγαν για να μας εξηγήσουν πως θα είναι η άσκηση στον εξομοιωτή. Καλλιτέρα είναι η παρέα σήμερα, μάλλον η ιδέα μου ήταν, ή ίσως να μην είχα εγκλιματιστεί πλήρως. Κάναμε μια βόλτα στη πόλη, ωραία μου φάνηκε με μια ματιά, τα κτήρια είναι επιβλητικά και όμορφα. Δεν πήγαμε ακόμα στη παραλία, αλλά όπως μου είπε η κοπέλα μου είναι λίγο κολλημένοι με τους στρατιώτες και ίσως να μην μας αφήσουν να μπούμε σε μερικά μαγαζιά.
Για να κλείσω τοζήτημα με τις αρβύλες και το κούρεμα, την ίδια κιόλας μέρα που επέστρεψα από την άδεια ένας από την παρέα πρόσφερε τις αρβύλες του, βρήκα από ένα παιδί μια μηχανή κουρέματος και έβαλα έναν πιτσιρικά που δεν είχε κουρέψει ποτέ στη ζωή του να με κουρέψει!
*Για να μην μπερδευόμαστε η παρέα μου θα είναι ο Τσακας(αυτός που με κούρεψε), ο Μποφι, ο Μήτσος και ο Αμόρ(έδωσε αρβύλες), είναι τα πρώτα γράμματα των επωνύμων τους.
7 σχόλια:
το θέμα δεν είναι οι τρίχες... ούτε οι αρβύλες..
Η Αλεξανδρούπολη είναι πόλη μαγική..
Στη γενιά μου πηγαίναμε Λιτόχωρο ή Ξάνθη..
Πάντως βγήκες...
Μη μου πεις ότι στο κέντρο διερχομένων έχει ίντερνετ;
Αλήθεια είναι ότι είναι όμορφη πόλη και οι άνθρωποι είναι διαφορετικοί. ντύνονται ωραία και φαίνονται ανοιχτοί και κεφάτοι. Ίσως να μην κατάλαβα καλά τι εννοείς μαγική φίλε ΚΑΠ ΚΟΥΜ.
Ποιο είναι το κέντρο διερχωμένων? 10 λεπτά απ' το στρατόπεδο είναι η πόλη και 5 λεπτά να πας εκεί που είναι γεμάτο με ίντερνετ καφέ. Μα τι είναι το κέντρο διερχωμένων το έχω ξανακούσει κάπου.
μάλλον έχει καταργηθεί φίλε μου..
Στο Πεδίο Βολής Λιτοχώρου, όταν υπηρετούσα εγώ ήταν ένας θάλαμος σχεδόν χωρίς θέρμανση, με τρύπες κυριολεκτικά στους τοίχους, όπου έμεναν για λίγες μέρες οι διερχόμενοι φαντάροι που πήγαιναν για βολές..
Ακόμα πετάνε τα Χέρκουλες;;
Τελικά "γάμησες"; χαχα
@ΚΑΠ ΚΟΥΜ μου θύμισες σκηνές από ταινίες για την δικτατορία!
@Ασκαδαμυκτί ΣΤΡ(ΤΘ) "Μάλιστά!" Κι όμως πετάνε ακόμα!
Άντε, τελειώνουν τα βάσανα. Σύντομα πολίτης.
Hello. This post is likeable, and your blog is very interesting, congratulations :-). I will add in my blogroll =). If possible gives a last there on my blog, it is about the Celular, I hope you enjoy. The address is http://telefone-celular-brasil.blogspot.com. A hug.
Δημοσίευση σχολίου