Και μην ξεχνάς

την Αφρική. Ότι και να ακούω πως γίνεται γύρω μου πάντα είναι λιγότερο από την τα βάσανα που έχει ο λαός αυτής της ηπείρου. Και την ξεχνάμε και κλαιγόμαστε για τα δημοσιονομικά, για τα οικονομικά για τα ασφαλιστικά. Τέτοια ζώα που είμαστε αυτά είναι τα λιγότερα που μας αξίζουν. Ε κι όχι μόνο αυτό, το είδος ζώου που είμαστε είναι γουρούνι. The struggling European economics of Portugal, Ireland, Greece and Spain have quickly become know collectively as the Pigs.

Πώς επιβιώνει ο καπιταλισμός

Υπεύθυνος: ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ - ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: ΘΑΝΑΣΗΣ ΓΙΑΛΚΕΤΣΗΣ Του ΖΙΓΚΜΟΥΝΤ ΜΠΑΟΥΜΑΝ Bauman Zygmunt

Οπως το πρόσφατο χρηματοπιστωτικό τσουνάμι κατέδειξε πέρα από κάθε εύλογη αμφιβολία σε εκατομμύρια πρόσωπα, τα οποία οδηγήθηκαν να πιστέψουν στις χρηματοπιστωτικές αγορές και στις τραπεζικές πρακτικές ως έγκυρες μεθόδους για να επιλύουν με επιτυχία τα προβλήματά τους, ο καπιταλισμός στην καλύτερη των υποθέσεων δημιουργεί προβλήματα, δεν τα επιλύει.

Και αυτό για έναν απλό λόγο: ο καπιταλισμός, όπως και το θεώρημα της μη πληρότητας των συστημάτων των φυσικών αριθμών του Κουρτ Γκέντελ, δεν μπορεί να είναι ταυτόχρονα συνεπής και πλήρης. Αν είναι συνεπής με τις ίδιες του τις αρχές, εμφανίζονται προβλήματα με τα οποία αυτός δεν μπορεί να ασχοληθεί. Αρκεί να σκεφτούμε ότι τα στεγαστικά δάνεια, που διαφημίστηκαν σαν ένα εργαλείο για να αντιμετωπιστούν οι δυσκολίες όσων δεν είχαν κατοικία, στην πραγματικότητα πολλαπλασίασαν τον αριθμό εκείνων που ξαναβρέθηκαν χωρίς κατοικία.

Πολύ πριν ο Γκέντελ διατυπώσει το θεώρημά του, η Ρόζα Λούξεμπουργκ είχε γράψει τη μελέτη της για τη συσσώρευση του κεφαλαίου, στην οποία υποστήριζε ότι ο καπιταλισμός δεν είναι σε θέση να επιβιώσει χωρίς μη καπιταλιστικές οικονομίες. Ο καπιταλισμός μπορεί να αναπτύσσεται μόνον όσο θα υπάρχουν «παρθένες περιοχές», έλεγε, ανοιχτές στην επέκταση και στην εκμετάλλευση. Σκεφτόταν τις χώρες που έγιναν αποικίες εκείνη την εποχή. Το πρόβλημα είναι ότι, αφότου κατακτηθούν αυτές οι περιοχές, στερούνται την «παρθενικότητά» τους και έτσι εξαντλείται η πηγή από την οποία τρέφεται ο ίδιος ο καπιταλισμός.

Ο καπιταλισμός, για να το πούμε ειλικρινά, είναι ουσιαστικά ένα παρασιτικό σύστημα. Μπορεί να ευημερεί μόνον όταν βρίσκει έναν οργανισμό, τον οποίο δεν έχει ακόμη εκμεταλλευτεί, και από τον οποίο τροφοδοτείται, αλλά (ιδού το παράδοξο) δεν μπορεί να το κάνει χωρίς με αυτόν τον τρόπο να βλάψει τον οργανισμό που τον φιλοξενεί και, αργά ή γρήγορα, να υπονομεύσει τις ίδιες τις προϋποθέσεις της ευημερίας του ή ακόμη και της επιβίωσής του.

Ευρηματικότητα

Σήμερα, έναν αιώνα μετά από αυτή τη διάγνωση, γνωρίζουμε με ακόμη μεγαλύτερη βεβαιότητα ότι η δύναμη του καπιταλισμού έγκειται στη σαγηνευτική ευρηματικότητα με την οποία αναζητάει και βρίσκει νέα είδη ξενιστών, κάθε φορά που τα προηγούμενα εκμεταλλευόμενα είδη γίνονται πιο σπάνια ή χάνονται εντελώς. Τώρα γνωρίζουμε και την ταχύτητα με την οποία αναπροσαρμόζεται στις ιδιαιτερότητες των νέων εδαφών στα οποία βόσκει. Στο τεύχος Νοεμβρίου του 2008 της περιοδικής επιθεώρησης New York Review of Books ο Τζορτζ Σόρος, με το άρθρο του «The crisis and what to do about it», εξήγησε τη σειρά των καπιταλιστικών πρωτοβουλιών ως μια διαδοχή από φούσκες που μεγαλώνουν κατά κανόνα πολύ πέρα από τις δυνατότητές τους και που σκάνε αμέσως μόλις φτάνουν το σημείο της μέγιστης αντίστασης. Η τωρινή πιστωτική στενότητα δεν αναγγέλλει επομένως το τέλος του καπιταλισμού, αλλά μόνον την εξάντληση ενός από τα εδάφη στα οποία αυτός έβοσκε. Η αναζήτηση του προσεχούς βοσκοτοπιού άρχισε αμέσως. Και ακριβώς όπως στο παρελθόν το καπιταλιστικό κράτος διαλαλούσε τα κατορθώματά του μέσα από την υποχρεωτική κινητοποίηση δημόσιων πόρων, θα αναζητηθούν νέες παρθένες περιοχές και θα γίνουν προσπάθειες να τις ανοίξουν με το καλό ή με το ζόρι, μέχρις ότου και οι δικές τους δυνατότητες, με τη σειρά τους, θα εξαντληθούν.

Καταστροφή

Οπως πάντα, και όπως μάθαμε στον εικοστό αιώνα από μια μακρά σειρά μαθηματικών ανακαλύψεων, από τον Ανρί Πουανκαρέ ώς τον Εντουαρντ Λόρεντς, η πιο μικρή απόκλιση μπορεί να μας ρίξει στην άβυσσο και να μας οδηγήσει στην καταστροφή, έτσι όπως και το πιο μικρό βήμα προς τα μπρος μπορεί να εξαπολύσει μια καταιγίδα και να καταλήξει να προκαλέσει έναν κατακλυσμό. Και αυτό γιατί οι αναγγελίες της ανακάλυψης νησιών που δεν καταγράφονται ούτε στους γεωγραφικούς χάρτες, προσελκύουν συνήθως πλήθη τυχοδιωκτών μεγαλύτερα και από τις ίδιες τις διαστάσεις των παρθένων περιοχών - πλήθη που μέσα σε μια στιγμή θα χρειαστεί να μπορέσουν να τρέξουν γρήγορα στις βάρκες τους, για να απομακρυνθούν από μιαν επικείμενη καταστροφή, με την ελπίδα ότι αυτές οι βάρκες θα είναι ακόμη άθικτες και ασφαλείς. Το ερώτημα που τίθεται είναι επομένως σε ποιο σημείο θα εξαντληθεί ο κατάλογος των περιοχών που μπορούν να αναγορευτούν, με μια δεύτερη διαδικασία, παρθένες και πότε οι (φρενιτιώδεις και επινοητικές) εξερευνήσεις θα πάψουν να προσφέρουν κάποια προσωρινή ανακωχή.

Η εισαγωγή των πιστωτικών καρτών και του εύκολου δανεισμού για την απόκτηση κατοικίας είχαν προαναγγείλει αυτό που θα συνέβαινε. Το συμβόλαιο του δανείου έπρεπε να μετατραπεί σε ένα παράγωγο, που επέτρεπε σε αυτόν που δάνειζε να αντλεί διαρκώς κέρδος. Δεν μπορείτε να πληρώσετε τις δόσεις του δανείου σας; Μην ανησυχείτε. Διαφορετικά από εκείνα τα λίγο κακά παλιομοδίτικα άτομα, που ανυπομονούσαν να εισπράξουν τις δόσεις μέσα σε προκαθορισμένες προθεσμίες, εμείς οι μοντέρνοι δανειστές δεν θέλουμε πίσω τα λεφτά μας. Αντίθετα μάλιστα προσφερόμαστε να σας δανείσουμε και άλλα λεφτά, για να πληρώσετε τα χρέη σας και όχι μόνον, αλλά ακόμη και για να έχετε περισσότερα μετρητά. Πράγματι, αυτό που κανείς δεν δήλωνε, αφήνοντας στις βαθιές και σκοτεινές προαισθήσεις των οφειλετών το καθήκον να αντιληφθούν την αλήθεια, είναι το ότι οι τράπεζες που δανείζουν στην πραγματικότητα δεν θέλουν οι οφειλέτες τους να εξοφλούν τις υποχρεώσεις τους. Αν οι οφειλέτες πλήρωναν όσα δανείστηκαν δεν θα υπήρχε πλέον χρέος, ενώ είναι ακριβώς τα χρέη τους (τον τόκο που πληρώνεται μηνιαία) εκείνα που οι δανειστές αποφάσισαν να μετατρέψουν σε κύρια πληγή του διαρκούς τους κέρδους.

Οι πελάτες που επιστρέφουν με επιμέλεια τα χρήματα που έχουν δανειστεί είναι ο εφιάλτης αυτών που χορηγούν δάνεια. Και αυτό γιατί τα κέρδη των μετόχων των τραπεζών βασίζονται κυρίως στη συνεχή «εξυπηρέτηση» των χρεών παρά στην έγκαιρη εξόφλησή τους. Σε ό,τι αφορά αυτούς τους μετόχους, ο ιδεώδης υποψήφιος για δανεισμό είναι εκείνος που δεν θα εξοφλήσει ποτέ το ποσό που δανείστηκε. Τα πρόσωπα που έχουν λογαριασμούς με αποταμιεύσεις, αλλά δεν έχουν χρέη, είναι επομένως οι «παρθένες περιοχές» του σήμερα (του χθες), που επιτρέπουν μιαν εκμετάλλευση. Από τη στιγμή που θα οδηγηθούν να αρχίσουν να καλλιεργούνται, δεν θα 'πρεπε ποτέ να τους παραχωρηθεί η δυνατότητα να αρνηθούν και να ξαναγίνουν ακαλλιέργητα εδάφη. Ετσι μια από τις πιο σημαντικές βρετανικές εταιρείες που δίνουν πιστωτικές κάρτες προκάλεσε πρόσφατα την αγανάκτηση της κοινής γνώμης, όταν αρνήθηκε να παραχωρήσει ξανά πιστωτικές κάρτες στους πελάτες που κάθε μήνα εξοφλούσαν τα χρέη τους.

Εκμετάλλευση

Ιδού όμως κάποιο παράδειγμα της καταστροφικής επίπτωσης αυτής της στρατηγικής: σε μια βρετανική εφημερίδα δημοσιεύτηκε η ιστορία ενός πενηντάχρονου, ο οποίος είχε χρεωθεί 58 χιλιάδες λίρες από 14 τράπεζες. Αυτός ο κύριος δεν κατόρθωνε να πληρώνει τους τόκους του χρέους του. Λυπούμενος εκ των υστέρων για τη βλακεία που τον έσπρωξε σε αυτή την απαράδεκτη κατάσταση, αυτός στράφηκε εναντίον εκείνων που του είχαν χορηγήσει τα δάνεια. Σύμφωνα με όσα είπε, όποιος χορηγεί δάνεια είναι «εν μέρει» υπεύθυνος και κατακριτέος, επειδή επιτρέπει στους ανθρώπους να χρεώνονται με απίστευτη ευκολία. Σε μιαν άλλη μακρινή χώρα, στο Κουίνσλαντ της Αυστραλίας, μια νέα που είναι σήμερα 23 ετών και ονομάζεται Σιόμπχαν Χίλεϊ, πριν από μερικά χρόνια απέκτησε την πρώτη πιστωτική της κάρτα. Τελικά -έτσι δήλωσε- ήταν ελεύθερη να διαχειρίζεται μόνη της τα οικονομικά της. Λίγο καιρό μετά, η νεαρή ζήτησε και απέκτησε μια δεύτερη πιστωτική κάρτα, για να αντιμετωπίσει τους τόκους και τα χρέη που είχαν συσσωρευτεί από την πρώτη. Αφού πέρασε λίγος ακόμη χρόνος, ανακάλυψε ότι η δεύτερη πιστωτική κάρτα δεν αρκούσε για να καλύπτει τους τόκους από τα χρέη της πρώτης. Απευθύνθηκε επομένως σε μια τράπεζα, για να αποκτήσει ένα δάνειο αναγκαίο για να εξοφλήσει τα ανοίγματα και από τις δύο κάρτες. Με δυο λόγια, οι τράπεζες κατόρθωσαν να αποκτήσουν αυτό που ήθελαν: μια παρθένα γη, που την κατέκτησαν και την εκμεταλλεύονται.

Στεγαστικά

Οπως και σε όλες τις προηγούμενες μεταβολές του καπιταλισμού, έτσι και αυτή τη φορά το κράτος βοήθησε στη δημιουργία αυτών των νέων εδαφών. Με βάση μια πρωτοβουλία του προέδρου Κλίντον, έγινε η εισαγωγή στις Ηνωμένες Πολιτείες των στεγαστικών δανείων, που προωθούσε η κυβέρνηση για να προσφέρει εύκολες πιστώσεις για την απόκτηση κατοικίας σε πρόσωπα που δεν είχαν τα μέσα για να εξοφλούν τα δάνειά τους και συνεπώς για να μετατρέψει σε οφειλέτες εκείνα τα τμήματα του πληθυσμού που μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν είχαν ενταχθεί στο κύκλωμα της εκμετάλλευσης μέσω του πιστωτικού συστήματος. Ακριβώς όμως όπως η εξαφάνιση ανθρώπων που περιφέρονται ξυπόλητοι προκαλεί ανησυχία στην υποδηματοβιομηχανία, έτσι και η εξαφάνιση προσώπων που δεν είναι χρεωμένα επιτρέπει να προβλέψουμε την καταστροφή για τη βιομηχανία των δανείων.

Για άλλη μια φορά ο καπιταλισμός πλησιάζει σε μια μη ηθελημένη αυτοκτονία, δρώντας έτσι ώστε να εξαντλεί τους πόρους των νέων παρθένων περιοχών που εκμεταλλεύεται. Με δυο λόγια, ο καπιταλισμός τέλειωσε; Δεν τον νομίζω. Η είδηση του θανάτου του καπιταλισμού, όπως θα έλεγε ο Μαρκ Τουέιν, είναι τρομερά υπερβολική. Το κράτος έσπευσε να βοηθήσει. Αρκεί να σκεφτούμε τα γιγάντια σχέδια σωτηρίας των τραπεζών που κατάρτισαν οι κυβερνήσεις όλου του κόσμου. Αλλά έχει εισαχθεί και ένα είδος κράτους πρόνοιας για τους πλουσιότερους. Για να αναφέρουμε ένα μόνο παράδειγμα από την πρόσφατη ειδησεογραφία: τη στιγμή που σταμάτησε ακριβώς στο χείλος της καταστροφής, χάρη στην άφθονη ροή του χρήματος των φορολογουμένων, η τράπεζα TSB Lloyds άρχισε να ασκεί πιέσεις στο δημόσιο ταμείο, για να κατευθύνει μέρος του πακέτου σωτηρίας στους λογαριασμούς των μερισμάτων των μετόχων της. Και παρά την επίσημη αγανάκτηση των εκπροσώπων του κράτους, προχώρησε ατάραχη στην καταβολή μπόνους, εκδηλώνοντας μια τέτοια πλεονεξία και απληστία σαν αυτές που οδήγησαν τις τράπεζες και τους πελάτες τους στην απόλυτη καταστροφή. Δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει αυτό. Σύμφωνα με τον Στίβεν Σλιβίνσκι του Ινστιτούτου Cato, ήδη το 2006 η αμερικανική κυβέρνηση ξόδεψε 92 δισ. δολάρια για να στηρίξει με οικονομική βοήθεια κολοσσούς της βιομηχανίας όπως η Boeing, η Ibm και η General Motors.

Συναλλαγή

Πριν από χρόνια, ο Γιούργκεν Χάμπερμας υποστήριζε ότι το κράτος είναι καπιταλιστικό και υπενθύμιζε ότι η ουσία του καπιταλισμού είναι η ένωση κεφαλαίου και εργατικής δύναμης. Σκοπός αυτής της ένωσης είναι να πραγματοποιεί μιαν εμπορική συναλλαγή: το κράτος αγοράζει την εργατική δύναμη.

Για να γίνει ωστόσο η συναλλαγή πρέπει να ικανοποιούνται δύο προϋποθέσεις: το κεφάλαιο πρέπει να είναι σε θέση να αγοράζει και η εργατική δύναμη πρέπει να μπορεί να αγοραστεί, δηλαδή να γίνεται αρκετά ενδιαφέρουσα και δελεαστική για να αγοραστεί από το κεφάλαιο. Κύριο καθήκον του κράτους είναι επομένως να δράσει έτσι ώστε και οι δυο αυτές προϋποθέσεις να υλοποιηθούν. Γι' αυτόν τον λόγο το κράτος πρέπει να κάνει δύο πράγματα: πρώτον, να χρηματοδοτήσει το κεφάλαιο στην περίπτωση που δεν διαθέτει την αναγκαία ρευστότητα για την αγορά μιας παραγωγικής και επικερδούς εργατικής δύναμης.

Δεύτερον, να βεβαιωθεί ότι η εργατική δύναμη αξίζει πραγματικά να αγοραστεί, δηλαδή ότι είναι σε θέση να αντέξει τον κόπο της βιομηχανικής παραγωγής, ότι είναι δυνατή και υγιής και ότι είναι κατάλληλα προετοιμασμένη και διαθέτει εκείνες τις εργασιακές γνώσεις και ιδιότητες που είναι αναγκαίες ώστε να απασχοληθεί στον βιομηχανικό τομέα. Ο Χάμπερμας έγραφε αυτά τα πράγματα στον καιρό της μοντέρνας «στέρεης» κοινωνίας των παραγωγών. Σήμερα, στη «ρευστή» κοινωνία, το κράτος είναι καπιταλιστικό στο μέτρο που εγγυάται μια συνεχή πιστωτική διαθεσιμότητα. Εξάλλου, η συνεργασία κράτους και αγοράς είναι κανόνας στον καπιταλισμό. Η σύγκρουση μεταξύ τους, αν ποτέ παρουσιαστεί, είναι αντίθετα η εξαίρεση. Απομένει να δούμε το μέλλον, δηλαδή τις μελλοντικές παρθένες περιοχές.

ΖΙΓΚΜΟΥΝΤ ΜΠΑΟΥΜΑΝ

Ενας από τους κορυφαίους σύγχρονους κοινωνιολόγους

Ο 85χρονος σήμερα Ζίγκμουντ Μπάουμαν είναι ένας από τους κορυφαίους σύγχρονους κοινωνιολόγους και έχει γράψει πολλά και σημαντικά έργα, μερικά από τα οποία μεταφράστηκαν τα τελευταία χρόνια και στη γλώσσα μας. Μέχρι το 1968, ο Πολωνός Μπάουμαν δίδασκε στο Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας. Επειτα υποχρεώθηκε να μεταναστεύσει και συνέχισε τη διδακτική του δραστηριότητα στο Πανεπιστήμιο του Λιντς στη Μεγάλη Βρετανία. Το κείμενό του αυτό είναι η εισήγησή του σε θεωρητικό συμπόσιο με θέμα «Ανησυχίες στη νεωτερικότητα», που έγινε με πρωτοβουλία της οργάνωσης Arci στη Φλωρεντία, τον Δεκέμβριο του 2008.

Πηγή: http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=129283

Ο δωδεκάλογος του ξενύχτη

Ήρθε η ώρα να προστατεύσουμε και εμείς το τομάρι μας. Το εγχειρίδιο που ακολουθεί σίγουρα δεν απευθύνεται σε γερόλυκους (ανεξαρτήτου ηλικίας) που έχουν φάει τα στριπτιτζάδικα με το κουτάλι, καθώς δεν είμαι εγώ ο αυτός που θα τους δώσω συμβουλές. Απευθύνεται κυρίως σε νέους (και πάλι ανεξαρτήτου ηλικίας) οι οποίοι είναι έτοιμοι να ξεκινήσουν τα μακρύ δρόμο τους -χωρίς γυρισμό- στα μαγαζιά των αισθήσεων και των παραισθήσεων. Σίγουρα στόχος δεν είναι να σας πω έγω πιο μαγαζί θα επιλέξετε, πια κοπέλα θα επικεντρώσει το ενδιαφέρον σας και το τι ''υπηρεσίες'' θα επιλέξετε να σας προσφέρει. Στόχος είναι καθαρά η προστασία του ''καταναλωτή από τα κακώς κείμενα''. Καλό ταξίδι λοιπόν (η σειρά είναι απολύτως τυχαία):
1. Πρέπει πάντα να φοράτε άνετο και φαρδύ παντελόνι έτσι ώστε η επαφή να είναι όσο πιο real γίνεται. Δεν είναι μέρος για να φοράτε το καινούργιο παντελόνι σας που δεν έχει ανοίξει ακόμα ή το φρεσκοπλυμένο παντελόνι που έχει μπει στο πλύσιμο. ΝΟΜΟΣ: Αποφεύγουμε τα στενά jean διότι είτε πάρετε χορό είτε όχι ένα και το αυτό, ενώ επιβάλλεται σαν το ιδανικότερο ένδυμα η αθλητική φόρμα ή τα λινά παντελόνια λόγω υφής, ελαστικότητας και πιο άμεσης επαφής.

2. Τα strip shows δεν είναι το ιδανικότερο μέρος να βγείτε και να τα πιείτε. Σύμφωνα με συζητήσεις στην πλειοψηφία των forum στα περισσότερα στριπτιτζάδικα σερβίρουν υγρό για εντριβή ή πετρέλαιο για εμπρησμούς και όχι ποτά. Στα στριπτιτζάδικα λοιπόν θα πρέπει να πηγαίνετε για το καθεαυτό σκοπό και όχι για σούρες. Θα πρέπει εάν έχέτε ανάγκη να πιείτε είτε να ξεκινήσετε από αλλού είτε να έχετε προμηθευτεί το σπιτικό φλασκί σας.

3. Αντίθετα τα κορίτσια στα strip-shows επιβάλλεται να είναι λιώμα. Θα πρέπει λοιπόν να φροντίσετε γι' αυτό είτε ακόμα καλύτερα για τη τσέπη σας να έχει φροντίσει άλλος άσχετος. Όταν δείτε στριπτιζέζ μεθυσμένη ή έστω ζαλισμένη, -αλλού να πατάει και αλλού να βρίσκεται- είναι η ευκαιρία σας. Μπορείτε στις ιδιωτικές σας στιγμές του prive, να τις κάνετε διάφορες τρελίτσες, extra από τα προβλεπόμενα του χορου/prive, χωρίς να πει απολύτως τίποτα. Θα είναι σε νιρβάνα.

4. Παίρνετε χορό, κέρασμα κ.τ.λ. μόνο όταν γουστάρετε τρελά κάποια- όταν σας κάνει κλικ. Πότε δε θα πρέπει πέρνετε χορό τη κάθε πικραμένη μόνο και μόνο διότι τη λυπόσαστε ή διότι ντρεπόσαστε να πείτε όχι. Η τσέπη σας δεν είναι το φιλόπτωχο ταμείο της κάθε τυχάρπαστης που ήρθε στη πατρίδα μας να μαζέψει ένσημα για τη σύνταξη της.

5. Όταν κερνάτε ποτό μια κοπέλα πρέπει απαραιτήτως να διευκρινίσετε για τι ποτό πρόκειται. Πρόκειται για σφηνάκι, απλό ποτό ή σπέσιαλ; ΠΡΟΣΟΧΗ, υπάρχει τρελή διαφορά στη διακύμανση των τιμών. Ξεκινάνε από 20 με 24€ το πιο φτηνό και μπορούν να φτάσουνε έως 75-80 τα σπέσιαλ. Πρέπει να προσέχετε μη βρεθείτε προ εκπλήξεων και σας πιάσουν κότσο.

6. Το στριπτιτζάδικο δεν είναι μέρος συνάντησης χαμένων φίλων - παλαιών συμμαθητών. Μπορεί από τη πολυλογία σας για παλιές ιστορίες της κρύπτης από την εποχή του Ναβουχοδονόσορ να εκνευρίσουν είτε κάποιο από τη παρέα σας, είτε κανένα περίοικο πελάτη. Ότι νέα έχετε να πείτε φροντίστε να τα πείτε σε καμιά καφετέρια, σε κανένα σπίτι. Στα στριπτιτζάδικα επιτρέπονται μόνο σχόλια και μορφασμοί για τις κοπέλες και το show.

7. Στο στριπτιτζάδικο πρέπει πάντα να έχετε πάνω σας τα χρήματα που είσαστε διατεθειμένοι να χαλάσετε εκείνο το βράδυ, έτσι ώστε να μη πέσετε έξω από το μηνιαίο προϋπολογισμό σας. Άμα κουβαλάτε περισσότερα χρήματα από αυτά που σκοπεύετε να χαλάσετε το μόνο σίγουρο είναι ότι θα τα φάτε και αυτά.

8. Προσοχή στα ρέστα που δίνουν τα γκαρσόνια. Εκμεταλλεύονται πάντα τη κάψα σας για χορό και τα ρέστα είναι τις περισσότερες φορές λειψά. Και βέβαια με το που σας φύγει η κάψα και καταλάβατε ότι κάποια μαλακία έγινε είναι λογικό να παίρνεται τα @#$%^&&* μου. Γι' αυτό λοιπόν τη προσοχή σας. Το 90% το κάνει συστηματικά. Το ιδανικότερο θα ήταν να προμηθευτείτε τις καρτούλες σας την ώρα που κάθεστε στο τραπέζι που σίγουρα είστε πιο νηφάλιοι και από εκεί και πέρα τις διαχειρίζεστε κατά το δοκούν.

9. Σε περιπτώσεις φορτωτικής δε θα πρέπει ποτέ να λέτε όχι, μόνο όταν αυτές όμως περιορίζονται στο free (άντε στη χειρότερη να πληρώσετε το ξενοδοχείο). Άμα είναι να πληρώσετε μπορείτε να βρείτε πολύ καλύτερες από διεθνή μέχρι και εγχώρια μοντέλα, πολύ μεγαλύτερου κάλους και εμπειρίας στο κρεβάτι, που εκεί αξίζει να τα δώσεις. Μεγάλη προσοχή στις περιπτώσεις φορτωτικής όμως διότι κλέβουν την ώρα που όλος τυχαίος μπορεί να σας πάρει ο ύπνος. Από πορτοφόλι, ρολόι, κινητό και στη χειρότερη ακόμα και αυτοκίνητο.

10. Δε πρέπει να ερωτεύεστε ποτέ στριπτιζέζ και ιδίως να της το δείχνετε. Το μάδημα θα πέσει σύννεφο. Διότι σίγουρα θα κουνήσει την ουρίτσα της λίγο παραπάνω και οι καταθέσεις στα πόδια της θα πέσουν βροχή. Αφήστε που κάθε βράδυ θα σας τρώει το μαράζι για το που δουλεύει η αγαπημένη σας και το τι μπορεί να κάνει την ώρα που εσείς δε θα είστε εκεί.

11. Επίσης συναφή με το προηγούμενο είναι και ο έρωτας από τη μεριά της κοπέλας. Δε θα πρέπει να χάψετε το παραμυθάκι. Διότι το πιο πιθανό είναι να μην έχει ερωτευτεί εσάς αλλά το παχυλό σας πορτοφόλι, είτε να ψάχνει μια εξασφάλιση για τα γεράματά της. Υπήρχε περίπτωση γνωστού που τον ''ερωτεύτηκε'' 37-χρονη stripper, παντρεύτηκαν και έζησαν ευτυχισμένοι, αυτός η 37-χρονη στριπτιζέζ και ο 27-χρονος γιος της. Επιθυμητή είναι μόνο η περίπτωση βαριάς μορφής έρωτα από τη μεριά της, η οποία μας εξασφαλίζει ένα έξτρα χαρτζιλίκι. Αλλά με την οικονομική κρίση που έχει πέσει ακόμα και αυτό είναι απειροελάχιστο.

12. Tέλος σεβαστείτε τους άλλους να σας σέβονται και αυτοί. Με ότι και αν αυτό συνεπάγεται και με ότι συμπεράσματα μπορεί να λάβει ο καθένας από αυτή τη συμβουλή.

Πηγή: http://www.thegreekz.com/forum/showthread.php?t=483204

slumdog millionaire

Λίγο πριν είχα γράψει για το avatar και το πόσο ωραία ταινία είναι. Τεχνολογικό επίτευμα...στο cinema ε!
Σήμερα είδαμε στο laptop(!) το slumdog millionaire μια ταινία φανταστική, συγκλονιστική. Δυο φτωχά αδέρφια από την Βομβάη ξεκινούν να ζήσουν μέσα στη ζητιανιά και τη φτώχια. Κοντά τους ένα κοριτσάκι, ο μεγάλος έρωτας του ενός από τους δυο πιτσιρικάδες. Ο σκοπός είναι τα λεφτά κι ο τρόπος για να ζήσεις ευχάριστα, αλλά οι καρδιές των παιδιών έχουν άλλη άποψη. Κι όλα αυτά σε δυο μέρες, ο Τζαμάλ παίζει στο Ινδικό "Ποιος θέλει να γίνει εκατομμυριούχος". Δείτε τη αξίζει! Για μένα 9.0 επειδή τελευταία όλο χαζοχαρούμενα, και εφφετζίδικα μας παρουσιάζουν.

Εν τω μεταξύ ο σκηνοθέτης Ντάνι Μπόιλ έχει σκηνοθετήσει και μια από της αγαπημένες μου ταινίες το "trainspottig"

Να 'σαι καλό παιδί...

www.gamato.info επέστρεψε

Καλά σιγά τώρα μην ασχολείστε εσείς που γυρνάτε στα blogs με torrents.. Αλλά ποτέ δεν ξέρεις! Όπως και να 'χει το http://www.gamato.info/ άνοιξε ξανά, άφου είχε κλείσει πριν λίγο καιρό. Έκτοτε έχουν γραφτεί/ειπωθεί πολλά και όπως γράφει κι ο admin είναι ΟΛΑ ΑΛΗΘΕΙΑ!
Προσωπικά δεν κατεβάζω πράγματα από εκεί. Πολύ λίγα πράγματα.
Πάντως είναι μέσα στους τρεις δημοφιλέστερους ελληνικούς tracker.

Η MS σε νέες γαργαλιστικές εξυπνάδες

σ.σ.Γειά σου Bill Gates με τα ωραία σου!

Νέα δημοσίευση από kosmous » Σήμερα, 16:55
Ακόμη ένα αρθράκι με αρκετό ενδιαφέρον από την επικαιρότητα:

Κερδοφόρος στάση στις Μπαχάμες (Tης Ευρυδικης Μπερση / ebersi@kathimerini.gr)

Γαλλική εταιρεία πωλεί οινοπνευματώδη στη θυγατρική της στις Μπαχάμες αντί 3 ευρώ το μπουκάλι. Η θυγατρική μεταπωλεί το ίδιο ποτό αντί 18 ευρώ στην αμερικανική αγορά. Το κέρδος της εταιρείας στη Γαλλία είναι ελάχιστο, αφού τα 3 ευρώ πλησιάζουν το κόστος, και έτσι οι φόροι που πληρώνει στη Γαλλία είναι επίσης ελάχιστοι. Αντίθετα, τα κέρδη του ίδιου ομίλου στις Μπαχάμες είναι τεράστια και, το σημαντικότερο, αφορολόγητα.

Με αυτό το απλό και εξαιρετικά διαδεδομένο κόλπο, το γαλλικό (αγγλικό, αμερικανικό, ελληνικό κ.λπ.) κράτος χάνει τεράστια έσοδα και τη συνέχεια την ξέρουμε όλοι: Ψάχνει να τα βρει στραγγίζοντας τον απλό Γάλλο (Αγγλο, Αμερικανό, Ελληνα κ.λπ.) φορολογούμενο, εφαρμόζοντας περικοπές μισθών και μειώσεις κοινωνικών υπηρεσιών. Ισως στους καιρούς των παχιών αγελάδων να ήταν πιο εύκολο να παραβλέψει κανείς αυτήν την εξόφθαλμη ανισορροπία, τώρα όμως όχι.

Η συνάντηση του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ), που διοργανώθηκε στο Παρίσι την περασμένη Πέμπτη, είχε αντικείμενο αυτήν ακριβώς την τακτική, γνωστή ως transfer pricing (διακριτή τιμολόγηση ενδοομιλικών συναλλαγών). Το φαινομενικά αυτονόητο ζήτημα που τέθηκε στο τραπέζι ήταν να υποχρεωθούν οι πολυεθνικοί όμιλοι να ανακοινώνουν τα οικονομικά τους αποτελέσματα ανά χώρα (country by country reporting). Αφού έχουν τη δυνατότητα να απλώσουν τις δραστηριότητές τους σε πολλά κράτη, σίγουρα δεν θα είναι μεγάλος κόπος να ενημερώσουν τους πολίτες του κάθε κράτους ξεχωριστά για το τι παράγουν και τι κερδίζουν εντός των συνόρων του.

Αυτό βέβαια ίσως οδηγούσε σε μερικές ελαφρώς ενοχλητικές αποκαλύψεις, όπως παραδείγματος χάριν ότι μεγάλος πολυεθνικός όμιλος που εξορύσσει χαλκό από τη Ζάμπια πληρώνει στη χώρα μόλις 0,6% των κερδών του. Ή ότι η Microsoft, ενώ απασχολεί 40.000 άτομα σε 130 εγκαταστάσεις στην πολιτεία της Ουάσιγκτον, καταθέτει τις άδειες των προϊόντων της στον φορολογικό παράδεισο της πολιτείας της Νεβάδα, με αποτέλεσμα να έχει εξοικονομήσει 728 εκατ. δολ. φόρους μόνο απ’ αυτό το κόλπο. (Εν τω μεταξύ οι υποδομές της πολιτείας της Ουάσιγκτον είναι σε κακό χάλι, περιλαμβανομένης και μιας ετοιμόρροπης γέφυρας που χρησιμοποιούν πολλοί υπάλληλοι της Microsoft για να φθάσουν στη δουλειά τους.) Θα μαθαίναμε ιστορίες για γλόμπους που τιμολογήθηκαν 321 δολάρια έκαστος (τρέχουσα τιμή 66 λεπτά), για άμμο που τιμολογήθηκε 1.993,6 δολ. ο τόνος (τρέχουσα τιμή 11 δολ. ο τόνος), για ξυραφάκια με χώρα προέλευσης τον στερούμενο βιομηχανίας φορολογικό παράδεισο των νησιών Κέιμαν και πολλά άλλα. Δεδομένου ότι το 60% των παγκόσμιων συναλλαγών γίνεται στο εσωτερικό πολυεθνικών ομίλων, οι ενδεχόμενες αποκαλύψεις, αν ποτέ εφαρμοστεί το country by country reporting, θα είναι συγκλονιστικές -γι’ αυτό και οι πολυεθνικές ξεκαθάρισαν στον ΟΟΣΑ ότι διαφωνούν με τις προτάσεις και άφησαν τις μικρές επιχειρήσεις και τους απλούς ανθρώπους να σηκώνουν, ως υπεύθυνοι πολίτες, τα φορολογικά βάρη.

Πηγή:http://forum.ubuntu-gr.org/viewtopic.php?f=14&t=10086

AVATAR η ταινία

Την είδα την ταινία και μου άρεσε πάρα πολύ! Μας άρεσε τόσο πολύ που την είδαμε και δεύτερη φορά! Κόσμος φανταστικός, ιδανικός! Τρίτη διάσταση, τρομερή αν και έχει μέλλον ακόμα. Σε 2-3 χρόνια θα θεωρείται αρχαία... αλλά για σήμερα είναι μοναδική εμπειρία.

Αντιγράφω σχόλια μου από msn.
(12:10:19 AM) spirto: ωωω ήταν μοναδική εμπειρία η τρισδιάστατη έκδοση, αν και σε 2-3 χρόνια αυτή η τεχνολογία θα είναι πολύ αρχαία.
(12:11:01 AM) (#)kourtina(#): to ergo elege tipota?
(12:12:31 AM) spirto: ναι..μου άρεσε που σε κάποια φάση λέει ο εξωγίηνος ( ο αμερικάνος) αυτοί (εννοώντας τους δικούς του) σκότωσαν την μάνα τους (εννοεί την γη, γιατί αυτός μιλάει με την ψυχή του πλανήτη κατα κάποιο τρόπο), το ίδιο θέλουν να κάνουν και σε σένα
(12:13:12 AM) spirto: εκεί ο σκηνοθέτης ρίχνει ένα καρφί πως καταστρεφουμε την γη μας, αντί να είμαστε κοντά της, όπως είναι τα πλάσματα αυτού του πλανήτη
(12:14:39 AM) spirto: μου άρεσε επίσης που θέλει γενικότερα να πει κάποια πράγματα απλά, και που σαν ανθρώπινα όντα έχουμε ξεφύγει εντελώς από την φύση μας
(12:15:07 AM) spirto: μην ξεχνάμε πως πριν 50-60 χρόνια ο άνθρωπος ήταν πολύ πιο κοντά στην φύση, σήμερα ζούμε σε τσιμεντένια κουτιά, ολομόναχοι.