Βιβλίο;

Θυμάμαι τότε που είχα ανακαλύψει αυτόν τον υπέροχο κόσμο που περιμένει να τον ανακαλύψουμε, μέσα στις σελίδες των βιβλίων, αυτά τα μαύρα ορνιθοσκαλίσματα που μοιάζουν με κάγκελα που καλύπτουν το λευκό, την ελευθερία…

Το πρώτο βιβλίο που διάβασα ήταν «ο Ταχυδρόμος του Νερούδα» (Πάμπλο Νερούδα είναι Χιλιανός ποιητής). Πήγαινα σε μια σχολή. Είχα βαρεθεί το σχολείο, και τους φίλους μου ακόμα, κι αυτούς τους είχα βαρεθεί. Μια μέρα, μετά από το μάθημα της ιστορίας μου λέει μια καθηγήτρια «Σπύρο κάτσε λίγο να σου πω κάτι σε παρακαλώ». Προσπαθούσα να σκεφτώ τη είχα κάνει πάλι και ποια θα είναι η τιμωρία μου, γιατί, τι άλλο θα μπορούσε να μου πει, αφού δεν είχαμε κανενός είδους σχέση;

Όταν έφυγαν τα παιδιά για να κάνουν διάλειμμα ήρθε στο θρανίο μου και με ρώτησε έτσι ξερά:
«Σπύρο, διαβάζεις βιβλία; εννοώ λογοτεχνικά»
«Όχι, κυρία δε διαβάζω, τα βαριέμαι..»
«Θα ήθελα να σου δώσω ένα βιβλίο και αν έχεις χρόνο θα ήθελα να το διαβάσεις και να μου πεις την γνώμη σου»
Έμεινα να την κοιτάζω με περιέργεια, αλλά δέχτηκα.

Βλέπω τον εαυτό μου να είναι στην κουζίνα μαζί με την οικογένεια και με ένα βιβλίο στα χέρια. Είμαι σίγουρος ότι έκανε στους δικούς μου μεγάλη εντύπωση αλλά δεν μου είπαν τίποτα. Με βλέπω να το διαβάζω και το κορμί μου να παίρνει διάφορες στάσεις, πότε βρίσκομαι με τα πόδια στον τοίχο και το κεφάλι στο καναπέ, πότε μπρούμυτα, πότε ανάσκελα και πότε με το κεφάλι έξω από το κρεβάτι και το βιβλίο στο πάτωμα!

Είχα χαθεί μέσα του, είχα ξεχάσει ότι διάβαζα γραμμές, δεν έβλεπα γράμματα πια. Τα μάτια μου ήταν γεμάτα εικόνες. Μια παραλία, ένα καφενείο με ένα ξύλινο ποδοσφαιράκι μέσα. Μια ανηφόρα, ένα ποδήλατο, ένας ταχυδρόμος, μια κουκλάρα μελαχροινή, ένας γέρος γοητευτικός ποιητής.
Την επόμενη μέρα που που διάβασα το βιβλίο, στο χαζοκούτι, έβλεπα αυτά που είχα διαβάσει. Η ταινία είναι ιταλική και λέγεται “il postino”. Χάρηκα πολύ γιατί η ταινία έμεινε πιστή στο βιβλίο.

Την επόμενη μέρα στο σχολείο συνάντησα την καθηγήτρια, «κυρία, το διάβασα το βιβλίο και μου άρεσε» «Μπράβο Σπύρο, χαίρομαι, είδες την ταινία που είχε χθες;» «Ναι κυρία την είδα!» «Θες να σου δώσω άλλο βιβλίο;» Ναι κυρία, θέλω!» Μου έδωσε του Νίκου Καζαντζάκη «Βίος και πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά». Ήταν η αρχή της γνωριμία μου με τον μπαρμπα-Νίκο τον Καζαντζάκη. Τον λέω έτσι γιατί τον νοιώθω σαν τον δεύτερο παππού μου, που δεν γνώρισα. Τον φανταζόμουν να μου λέει ιστορίες τις οποίες όμως τις είχε γράψει, το μόνο που είχα να κάνω ήταν να τις διαβάσω.

Ποτέ δεν έχω αγοράσει βιβλίο διαβάζοντας μια κριτική, πολλές φορές μάλιστα δεν διαβάζω ούτε την περίληψη που έχει στο πίσω μέρος. Παίρνω βιβλία από ένστικτο, διαβάζω την πρώτη σελίδα, το ξεφυλλίζω ή αν μου συστήσει κάποιος φίλος κάποιο. Καταλαβαίνω από μακριά αν θα μου αρέσει κάποιο ή όχι. Σε μια – δυο αγορές μου έχω ξεγελαστεί βέβαια, πράγμα που έχει συμβεί από τον μερικές φορές υπέρμετρο ενθουσιασμό μου.

Τα δώρα που κάνω είναι κυρίως βιβλία, και το αγαπημένο μου να δωρίζω είναι «ο κόσμος της Σοφίας» του Νορβηγού φιλόλογου Jostein Gaarder. Είναι λίγο ακριβούτσικο (περίπου 25 ευρώ) αλλά αξίζει τα λεφτά του. Ο αναγνώστης μαθαίνει την ιστορία της φιλοσοφίας από τους φυσικούς φιλόσοφους έως και τον Δαρβίνο. Ο τρόπος που είναι γραμμένο το βιβλίο είναι καταπληκτικός! Είναι το ποιο έξυπνο βιβλίο που ξέρω. Σκέφτηκα ότι θα ήταν υπέροχο τα βιβλία του σχολείου να είναι γραμμένο κατά παρόμοιο τρόπο. Το συστήνω ανεπιφύλακτα σε όλους.

Κατεβάστε κι ακούστε:
Απόγονοι του Ομήρου - Μυρωδιά καινούργιας μέρας