Στο φαράγγι της Σαμαριάς

Ανοίγω τα μάτια μου. 5:00 το πρωί, ντύνομαι για μπάνιο στη θάλασσα. 6:00 ξεκινάμε για το φαράγγι της Σαμαριάς. Μαθαίνω ότι είναι 12 χλμ. και θα το περάσουμε. Μου φαίνεται ότι θα αφήσω τα κοκκαλάκια μου μέσα στο φαράγγι.. Φτάνουμε.

Κατάβαση στην αρχή, πέτρινα σκαλιά κάπως απότομα. Νοιώθω τους κραδασμούς στα γόνατά μου, τα οποία μετά από λίγο τα νοιώθω να τρέμουν κιόλας! Έλατα τριγύρω, και διάφορα άλλα δέντρα. Κατεβαίνουμε κάπως καλύτερα τώρα, η ομάδα μας είναι δεμένη. Λέμε αστεία και συζητάμε για το φαράγγι. Είναι το μεγαλύτερο (σε μήκος) στην Ευρώπη! Κατεβαίνοντας, μερικοί μένουν πίσω κι άλλοι προηγούνται πιο μπροστά, με αποτέλεσμα η να παρέα αρχίζει και σπάει. Συναντάμε την πρώτη πηγή με νερό η οποία διαθέτει και wc. Το έχω ανάγκη σκέφτομαι και τα πόδια μου με οδηγούν στο πέτρινο σπιτάκι… Το πρωτόγονο ένστικτό μου, μου λέει πως οι άνθρωποι έκαναν την ανάγκη τους στην φύση πριν μερικά χρόνια. Έτσι πάω από πίσω και κάνω το ψιλό μου. Ανακούφιση…Και συνεχίζουμε την κάθοδο πιο άνετα τώρα γιατί έχουμε αρχίσει και συνηθίζουμε την αίσθηση.


Επιτέλους φτάνουμε στον πυθμένα του φαραγγιού. Περνάμε κάθετα το ποτάμι και στη συνέχεια περπατάμε κατά μήκος του. Στο δρόμο πετυχαίνουμε τουρίστες που κάνουν την διαδρομή ανάποδα. Βγάζουμε φωτογραφίες στους μικρούς καταρράκτες του ποταμού. Στο ποτάμι βρίσκουμε μια γυναικεία μπλούζα, κάνω πρόστυχα σχόλια για το τι μπορεί να έχει προηγηθεί στο σημείο αυτό. Γελάμε και συνεχίζουμε.



Περιστασιακά κάνουμε στάσεις για νερό από τις πηγές που έχει κάθε τόσο στη διαδρομή. Αρχίζουμε και «νοιώθουμε» το φαράγγι της Σαμαριάς. Έχουμε σταματήσει την κουβέντα και ο καθένας μας βρίσκεται στον κόσμο του, στην επαφή του δηλαδή με το φαράγγι. Νοιώθουμε πόσοι μικροί και ανήμποροι είμαστε μπροστά στη φύση. Την θαυμάζουμε και γινόμαστε κομματάκια από το πανέμορφο παζλ, του οποίου νοιώθουμε να έχουμε τη θέση μας σ’ αυτό. Πέτρα και ήλιος στα μάτια μας, πλέον περπατάμε μηχανικά χωρίς να βλέπουμε γύρω μας. Τα κλείνω για μια στιγμή και μυρίζω την ατμόσφαιρα. Αίσθηση ελευθερίας με κατακλύζει παρόλο που βρισκόμαστε μέσα σε φαράγγι.

Κάνουμε στάση, τρώμε τα τοστάκια που έχουμε προμηθευτεί από το πρωί, πίνουμε νερό και περιμένουμε τους άλλους. Κάπου εκεί βλέπουμε και τα ξακουστά κρικρι, το είδος κατσικάς που υπάρχει μόνο στη Κρήτη. Πράγματι είναι διαφορετικά από τις συνηθισμένες κατσίκες, αν και απ ‘ότι κατάλαβα δεν τα τάραξε η παρουσία μας. Βλέπουμε και έναν έγχρωμο μαζί με μια Αγγλίδα και κάνουμε σεξιστικά αστεία… Ξεκινάμε πάλι, έχουμε διανύσει γύρω στα 7 χιλιόμετρα. Με κέφι συνεχίζουμε και χαζεύουμε παλιά γκρεμισμένα σπίτια που είναι παράλληλα με το κακοτράχαλο δρόμο που έχουμε πάρει. Συνεχίζουμε μέσα από το ποτάμι, ενώ ο ήλιος καίει τα ακάλυπτα μέρη μας. Σηκώνω το κεφάλι μου και συνειδητοποιώ ένα απίστευτο θέαμα. Σαν ζωγραφιά, μια χαράδρα πανύψηλη που μέσα της φαινόμαστε σαν χρωματιστά λουλούδια διαφόρων χρωμάτων, βαλμένα ανακατεμένα ανάμεσα στις πέτρες. Αρχίζουμε και φωνάζουμε για να ακούσουμε την ηχώ μας. Καταλαβαίνουμε ότι πετύχαμε το στόχο μας και παίρνουμε κουράγιο για το υπόλοιπο της διαδρομής. Μου έρχεται συνειρμικά ότι έτσι όπως είναι το βουνό χωρισμένο στη μέση, θα μπορούσαν να είναι σαν γυναικεία μπούτια…Αλλά δεν βγάζω λέξη γιατί θα ακολουθήσει δούλεμα… Συνεχίζουμε με πειραχτικά αστεία ο ένας στον άλλο. Είμαστε πλέον στην καρδιά του φαραγγιού. Σε λίγο περνάμε πάνω από μικρές γέφυρες κάθετα με το ποτάμι και πατάμε σε πέτρες για να περάσουμε κατά μήκος του, ενώ από κάτω τρέχει κρύο, πεντακάθαρο νερό. Λίγο πιο μετά συναντάμε έναν φύλακα ο οποίος μας προσβάλλει σχεδόν με τους κακούς τρόπους του, επειδή φωνάζαμε στη χαράδρα πιο πίσω. Είναι τόσο αγενής που λίγο έλλειψε να του φορέσω καμιά πέτρα στο κεφάλι, γιατί ενώ πιο πριν έχω ομολογήσει ότι εγώ φώναζα και ζητάω συγνώμη γιατί καταλαβαίνω ότι είναι επικίνδυνο επειδή μπορεί να δημιουργηθεί κατολίσθηση ή να νομίσει ότι κάτι σοβαρό έχει συμβεί, αυτός συνεχίζει να μιλάει όπως μιλάει στη μαμά του… Γρήγορα όμως τον ξεχνάμε και προχωρούμε αποφασιστικά προς την έξοδο. Μετά από λίγο, τουλάχιστον έτσι μου φάνηκε, φτάσαμε στην έξοδο! Περπατήσαμε πάνω σε ένα άθλιο πετρόχτιστο δρόμο που έκανε τα πόδια μας να υποφέρουν, σκέφτηκα αν αυτός που είχε την ιδέα έχει περπατήσει ποτέ πάνω σ ’αυτόν τον δρόμο.

Τέρμα τα παράπονα, βγήκαμε στο δρόμο! Φτάσαμε στην Αγία Ρουμέλη, όπου κάναμε μπάνιο και ήταν απολαυστικά. Ήταν λίγο κρύα στην αρχή αλλά τα πόδια μας ξανάνοιωσαν από το νερό και την αίσθηση από το βότσαλο της θάλασσας, κάτι σαν φυσικό μασάζ. Αυτό ήταν!

Ο επόμενος σταθμός ήταν η Παλαιόχωρα αλλά είχε κυματάκι και το καράβι που επιβιβαστήκαμε δεν ήταν για θάλασσα, γιατί πολύ απλά ήταν ποταμόπλοιο, που σημαίνει ότι δεν είχε καρίνα. Έτσι με το παραμικρό κυματάκι κουνιόταν σαν καρυδότσουφλο. Στην παραλία παρατήρησα μια παραλία και δήλωσα ότι πολύ θα ‘θελα να βρισκόμουν εκεί. Στην αμέσως επόμενη παραλία έκανα ξανά σχόλιο ότι είναι πολύ ωραία παραλία, και ότι να! υπάρχει κι άνθρωπος εκεί και μας χαιρετάει.. Σε λίγο είδαμε το καράβι μας να πλησιάζει προς την παραλία και καταλάβαμε ότι ο κύριος δεν μας χαιρετούσε, αλλά μας έκανε νόημα για βοήθεια! Η βάρκα του είχε μισοβουλιάξει και στην προσπάθεια του καραβιού να την βγάλει έξω πήγε στον πάτο. Εν τω μεταξύ όλοι είχαμε βγει στα κάγκελα και διασκεδάζαμε με τις απεγνωσμένες προσπάθειες του καπετάνιου μας. Εν τέλει ήρθε ένα φουσκωτό και τον μάζεψε. Εμείς συνεχίσαμε την πορεία μας παλεύοντας με τα κύματα. Κάποιοι άρχισαν να ξερνάνε ενώ εμείς συζητούσαμε τι θα κάνουμε σε περίπτωση που βυθιζόταν το καράβι. Δήλωσα ευθαρσώς ότι θα βγάλω όλα μου τα ρούχα για να μην έχω βάρος και πέσω στη θάλασσα Στο δρόμο μας ανακοινώθηκε ότι δεν είναι δυνατόν να προσαράξουμε στο λιμάνι της Παλαιόχωρας και ότι θα πάμε στα Σφακια. Από την αντίθετη κατεύθυνση δηλαδή! Ξαναπεράσαμε απ’ τα ανοιχτά βέβαια, έξω από την Αγία Ρουμέλη και σε κάμποση ώρα ήμασταν στα Σφακια. Εκεί βρήκαμε ξενοδοχείο και περάσαμε τη νύχτα.

Την άλλη μέρα, πήγαμε για μπάνιο στο Φραγκοκάστελλο (εκεί που υπάρχει ο μύθος για τους Δροσουλίτες και λένε ότι κάθε χρόνο, κάποιο βράδυ του Αυγούστου οι άνθρωποι βλέπουν σκιές πολεμιστών να πολεμούν στην παραλία), και φύγαμε το απόγευμα. post scriptum: Σβήστηκε…