Σκλάβος

Τη φωτογραφία τη τσίμπησα από εδώ http://www.i-claudius.com/gallery/romans/romanroom01/images/slave.jpg

Στη ζωή μου έχω πάντα αυτό το άγχος: Αν θα είμαι ισάξιος με τις προηγούμενες φορές. Όταν κάνω μια νέα αρχή σε κάθε στάδιο της ζωής σε οποιοδήποτε τομέα συνήθως είμαι (πολύ) καλός. Χαίρομαι, και απολαμβάνω την επιβράβευση των άλλων σαν σουλτάνος στο χαρέμι του. Στη συνέχεια γίνεται η “εκκαθάριση”, κάποιοι μένουν, κάποιοι φεύγουν, αλλά τι οξύμωρο, όσοι μείνουν και συνεχίζουν να πιστεύουν σε μένα γίνονται το άγχος μου. Σκέφτομαι ότι αφού είναι τόσο πιστοί σε μένα, πρέπει να ανταπεξέλθω στις προσδοκίες τους, κάτι που θέλω πραγματικά, αλλά από την προσπάθεια που κάνω για να παραμείνουν πιστοί σε μένα γίνομαι σκλάβος τους. Νιώθω ότι με πνίγουν, κι όχι μόνο περιμένουν να παραμείνω το ίδιο καλός, αλλά αν είναι δυνατόν να φτάσω ψηλότερα.

Με πιάνει ταραχή και δεν λειτουργώ όπως όταν είμαι φυσιολογικός, νιώθω ότι μια πέτρα είναι στο στήθος μου και δε λέει να φύγει. Δε μπορώ να συγκεντρωθώ σε τίποτα και συνεχώς άσχημες σκέψεις περνάνε από το μυαλό μου. Το χειρότερο είναι ότι δεν μπορώ να ξεσπάσω σε τίποτα, ούτε σε δάκρυα, πουθενά. Παρά τις προσπάθειές μου δεν μπορώ να φέρω εις πέρας το παραμικρό που θα σκεφτώ. Αυτό με κάνει μελαγχολικό, κάτι που ευτυχώς απ’ ότι έχω καταλάβει οι άλλοι δεν το αντιλαμβάνονται, και νιώθω αδύναμος για το οτιδήποτε. Στο κεφάλι μου νιώθω έναν ελαφρύ γλυκό πονοκέφαλο που όταν πάω να συγκεντρωθώ σε κάτι αυτός μεταμορφώνεται σε ένα γενικευμένο πόνο σε όλο το κεφάλι μου. Όταν πάρω από εκεί το βλέμμα και τη σκέψη μου καταλαγιάζει, κι έρχεται ο γλυκός πονοκέφαλος.

άγχος(το) ουσ. αγωνία, παθολογική ψυχική κατάσταση που κλιμακώνεται από την έντονη δυσφορία ως τον πανικό, και της οποίας προηγούνται συνθήκες πραγματικής ή συμβολικής απειλής

Όταν χάσω τελείως τον εαυτό μου στην προσπάθεια, έρχεται η νεράιδα στον καθρέφτη μου και με επαναφέρει στα ίσια μου(βλ. [C' est la vie Pinochio]. Έχω χάσει πλέον τον στόχο που είχα όταν ξεκίνησα, που σημαίνει ότι έχω χάσει χρόνο άσκοπα αρμενίζοντας μέσα στις λεπτομέρειες, και είμαι αναγκασμένος να συνεχίσω από εκεί που ήμουν πριν αρχίσω να ανησυχώ για τους πιστούς μου. Όμως τότε καταλαβαίνω ότι αυτοί θα είναι εκεί αν είναι αληθινά πιστοί σε μένα, ξεδιαλύνει το τοπίο και επιτέλους σπάω τα δεσμά που εγώ ο ίδιος δημιούργησα για τον εαυτό μου. Αλλά γιατί συμβαίνει αυτό κάθε φορά που προσπαθώ να κάνω ένα βήμα στη ζωή; Ενώ έχω φάει το γάιδαρο, στην ουρά λιγοψυχώ. Πνίγομαι σε μια μικρή κουταλιά νερό, ενώ έχω κολυμπήσει σε ολόκληρο ωκεανό.

Το ένστικτο όμως της επιβίωσης με κάνει να εξοπλίζομαι με υπομονή, ισιώνω το κεφάλι και βάζω πλώρη για εκεί που είχα ξεκινήσει.

Υ.Γ. Χθες στην εκπομπή της Έλλης Στάη σιγουρεύτηκα ότι ο κύριος Καραχάλιος (Ν.Δ.) είναι ένας ξύλινος, ηλίθιος άνθρωπος, χωρίς άποψη και κρύοκωλος. Ο Ανδρουλάκης (ΠΑΣΟΚ) πολύ ευχάριστος και με ωραίες ιδέες ανέβασε το ενδιαφέρον της εκπομπής. Ο πιτσιρικάς του (ΣΥΡΙΖΑ) καλός και έδινε μια νεανική εικόνα στη συζήτηση. Ο Κ.Καζάκος απλός, σταθερός και ρομαντικός έδινε βάρος στο ΚΚΕ μόνο με την παρουσία του. Ο Ρουμελιώτης (τηλεκανίβαλος) έκανε τη πλάκα του με όλους. Κύρτσος ένας μαλακοπίτουρας δημοσιογράφος, παπαγαλάκι του κερατά.