Η ιστορία

Η ιστορία είναι μια πουτάνα. Γι’ αυτό τη σέβομαι βαθύτατα. Μπορεί να σε μαγέψει ή να σε κάνει να αποστρέψεις το πρόσωπό σου με φρίκη. Μπορεί να σε κάνει να την ερωτευτείς ή να τη σιχαθείς. Να σε διδάξει ή να σε καταστρέψει. Να σε κάνει κυνικό ή ονειροπόλο. Φονιά ή ιεραπόστολο. Θύμα ή θύτη. Και λοιπόν; Το ίδιο της κάνει. Δε δίνει δεκάρα.

Η ιστορία δίνει απόλυτη ελευθερία σ’ όσους επιθυμούν να συνουσιαστούν μαζί της. Η ελεύθερη βούληση του ανθρώπου είναι το μοναδικό της αξίωμα. Δεν έχει το παραμικρό πρόβλημα αν ο τυχαίος εραστής τη θεωρήσει αγαπησιάρα ή αιμοσταγή, όμορφη ή άσχημη, τρυφερή ή αδίστακτη, δίκαιη ή άδικη. Αυτοί οι ανθρώπινοι όροι της φέρνουν γέλια. Στο χέρι της δεν κρατά ζυγαριά δικαιοσύνης. Προτιμά ένα ξεσκονόπανο. Οι άνθρωποι είναι μόρια σκόνης πάνω στα έπιπλά της.

Η ιστορία διασκεδάζει με τα έκπληκτα επιφωνήματα όσων χώνονται με νοσηρή περιέργεια στον κόρφο της. Διασκεδάζει διπλά με τη φιλοδοξία των ιστορικών να την εκπορθήσουν και να την προσφέρουν στους αναγνώστες, γεμάτη σοφά συμπεράσματα. Η ιστορία έχει ατέλειωτο χρόνο. Οι άνθρωποι, επειδή δεν έχουν χρόνο, έχουν άγχος. Η ιστορία έχει στιλ. Οι άνθρωποι έχουν μόνο αρχαιολογικά εργαλεία για να την ανασκάπτουν και ματογυάλια για να σκύβουν μίζερα πάνω στους παπύρους της. Η ιστορία έχει χιούμορ. Κάποιοι άνθρωποι ξεχωριστά μπορεί να έχουν χιούμορ, ολόκληρη η ανθρωπότητα όμως είναι γεμάτη σοβαροφάνεια. Η ιστορία αυτοσαρκάζεται, η ανθρωπότητα αυτοδοξάζεται.

Αντιγραφή από το βιβλίο: Μια σταγόνα ιστορία, πρώτο μέρος, του Δημήτρη Καμπουράκη.

Πιστεύω ότι ακόμα κι η ιστορία του κάθενός από εμας είναι έτσι. Μας κοροϊδεύει, μας πληγώνει, μας κάνει άνω κάτω τη ζωή, μας πιάνει από τα πόδια και μας φέρνει γύρω γύρω! Κι εμείς άλλοτε γελάμε, κι άλλοτε κλαίμε.