Εδώ με τη Κική είμαι ακόμα στα Γιαννιτσά, χθές ήρθα από το κυνήγι. Δεν κυνηγάω εγώ βέβαια, εγώ πάω για την παρέα και το βουνό. Στο βουνό νιώθω ελεύθερος και ήρεμος. Αλλά το θέμα που γράφω δεν είναι αυτό, γι,αυτό ας μην μακριγορώ άλλο.
20/08/08-"Παιδιά πρέπει το απόγευμα να είμαι σπίτι, έχω πει στην Κική ότι θα πάμε θέατρο"
-"Τι θέατρο ρε Σπύρο; Πας και στο θέατρο; Και τι θα δείτε;"
-"Βάκχες, αν δεν κάνω λάθος του Ευριπίδη, αρχαία τραγωδία"
-"Χα, χα χα.. Καλά ρε θα αφήσουμε τα τρυγόνια;"
-"Πρέπει να πάω ρε παιδιά δεν μπορώ να πω ψέμματα.." Στην ουσία εγώ ήθελα να πάω περισσότερο από την Κική θυμάμαι μια φορά που είχα δει την Αντιγόνη πριν μερικά χρόνια στο χωριό.
Πάω σπίτι, κάνω μπάνιο..."Κική πάμε;" "Πάμε!"Ένιωθα τόσο όμορφα..ήμουν σίγουρος ότι θα κέρδιζα πολλά πράγματα από αυτή την εμπειρία. Πήγαμε με το αυτοκίνητο, ανεβήκαμε κάτι σκαλάκια και σταθήκαμε μπροστά σε ένα θρανίο για να βγάλουμε εισητήριο.(20ευρώ το κανονικό, 15 το φοιτητικό/νεανικό) Είχα πολύ όρεξη, ήμουν χαρούμενος. Η αλήθεια βέβαια είναι ότι δεν ήξερα την υπόθεση του έργου, αλλά μόλις περάσαμε το ταμείο πήρα ένα τρισέλιδο φυλλάδιο, καθήσαμε λίγο δεξιότερα από τη μέση στο τέταρτο σκαλί. Ο χώρος ήταν πολύ όμορφος, αμφιθέατρο... Παραλίγο να με πάρουν τα ζουμιά από τη συγκίνηση, να και τώρα που τα γράφω αυτά συγκινούμαι πάλι. Βρισκόμουν στη θέση που ήταν πριν δυόμιση χιλιάδες χρόνια πριν κάποιος άλλος και περίμενε να δει την παράσταση. Με ιδρωμένα χέρια γύρισα στην τελευταία σελίδα:
"Οι κάτοικοι ενός χωριού της Θράκης συγκεντρώνονται κάθε τρία χρόνια σε ένα συγκεκριμένο μέρος και αναπαριστούν τον μύθο των Βακχών. Με τα απλά μέσα που διαθέτουν και με ό,τι ο χρόνος έχει μεταφέρει από την παράδοση της διονυσιακής λατρείας, στήνουν μια παράσταση. Ο καθένας τους έχει τον ρόλο του στην τελετή, στο έργο, και όλοι μαζί αποτελούν ένα χορό ενεργών συμμετεχόντων σε αυτή την ιστορία της σύγκρουσης ανάμεσα στον θεό Διόνυσο και τον νεαρό αρνητή της γιορτής, βασιλιά Πενθέα. Με τη συντροφιά του κρασιού και της ζωντανής μουσικής, μέσα από στοιχεία λαϊκών δρώμενων, την ένωση σε κυκλικούς χορούς, σε συμπόσια και, φυσικά, την ένδυση ενός ρόλου, ο θίασος του χωριού συναντιέται, εορτάζει και κοινωνεί τον Διόνυσο, συμμετέχοντας σε μια συλλογική εμπειρία μύησης, έκστασης και μετάβασης. Στη χαρά της γιορτής, την ευδαιμονία του γλεντιού, την κάθαρση της θεατρικής πράξης καταλαγιάζουν οι αντίρροπες δυνάμεις της ζωής που τους κρατούν δέσμιους σε μια περιορισμένη, από κάθε άποψη, καθημερινότητα. Παύει η αγωνία, η ηθική οπτική, τα γήινα συναισθήματα, και το 'είμαι ζωντανός' αποκτά την ολοκληρωμένη του διάσταση. Και τότε, έστω προσωρινά, λύνεται το αίνιγμα της ζωής. Οι μύστες ενώνονται με το θείο και βιώνουν την πληρότητα. Η ελάχιστη γεύση που όλοι εμείς, οι αμύητοι, παίρνουμε μέσα από το κρασί, τον έρωτα και την τέχνη του θεάτρου, δώρα όλα, του θεού Διονύσου, φώτα στα σκοτάδια της ψυχής μας.' Τάσος Ράτζος"
Ενθουσιάστηκα! Σκέφτηκα ότι ίσως να μην είναι και τόσο τραγωδία, αλλά θα παρακολουθήσω την ζωή και την οινοποσία των αρχαίων ήμων. Μετά από λίγη ώρα άρχισε η παράσταση...Κι εγώ ένα ταξίδι ολοκληρωτικό δυο ωρών. Υπέροχα ήταν όλα! Όραση, γέλιο, συγκίνηση, σκέψη λειτουργούσαν ολοκληρωτικά για μένα.Σε κάποια στιγμή είδα γυμνά στήθη από πολύ όμορφες κοπέλες, σκέφτηκα λίγο πονηρά σαν τον κλασσικό το μαλάκα τον Έλληνα, όμως όταν είδα το βλέμμα τους και τις στάσεις του κορμιού ξεχάστηκα, μου φαινόταν ότι αυτή είναι η ενδυμασία τους. Καθάρισε το μυαλό μου ξανά!
Η υπόθεση του έργου είχε ως εξής:
Ο Διόνυσος, γιος του Δία και της κόρης του Κάδμου Σεμέλης, φτάνει στη Θήβα με μορφή ανθρώπου, για να επιβάλει τη λατρεία του. Οι κόρες του Κάδμου αμφισβητούν τη θεϊκή του καταγωγή και παρασύρονται από το θεό και ως Μαινάδες παρέμεναν στο Κιθαιρώνα. Ο Πενθέας, γιος της Αγαύης αποφασίζει να στραφεί ενάντια στις Μαινάδες γιατί είναι ντροπή για την Ελλάδα να πιστέψει στον καινούργιο θεό που του αρέσουν τα όργια και οι κρασοκατανύξεις. Συνέλαβε το Διόνυσο, αυτός ελευθερώθηκε και με σεισμό κατέστρεψε το παλάτι. Στη συνέχεια ο Πενθέας μεταμορφώνεται σε Μαινάδα από το Θεό, όταν έφτασε στο βουνό, ντύνεται νύφη για να μην τον αντιληφθούν οι μαινάδες, όμως ο Διόνυσος τον προδίδει με σκοπό να πάρει την εκδίκησή του και τον δίνει στις μαινάδες ως άντρα, με πρώτη τη μητέρα του τον διαμέλισαν. Η Αγαύη επιστρέφει θριαμβευτικά στο σπίτι αλλά ο Κάδμος την κάνει να συνειδητοποιήσει τι έπραξε. Το έργο κλείνει με την εμφάνιση του Διόνυσου ως θεού. Δεν υπάρχει πρόσωπο στο έργο που δεν θα μεταμορφωθεί, ο ίδιος ο θεός μεταμορφώνεται από ζώο σε θνητό, ο Πενθέας από βασιλιάς γίνεται μαινάδα, ηδονοβλεψίας, αδύναμο παιδί, ελάφι σφάγιο.
Εικόνες που θα μου μείνουν στο μυαλό:
Χορός και γλέντι με συνοδεία κρασιού και γυναικών, άγριος έρωτας.
Ο Διόνυσος, άρχοντας γελαστός στη μέση του τραπεζιού να κερνάει κρασί τη παρέα και να κόβει ψωμί για όλους(εδώ σκέφτηκα το μυστικό δείπνο).
Ο βοσκός να περιγράφει το σφαγιασμό του Πενθέα. Καταπληκτική περιγραφή! Επίσης σε κάποια στιγμή λέει: Πέρασαν άκρη άκρη στο κελαριστό ποτάμι..." κι εγώ άκουγα ποτάμι! Οι κοπέλες έπαιζαν με το νερό που είχαν σε κάτι σιδερένιους κουβάδες. Δεν υπήρχε κανενός είδους ηλεκτρονικά μέσα, εκτός από το φωτισμό, όλοι οι ήχοι ήταν φυσικοί. Απίστευτο!
Ο δυστυχισμένος Κάδμος να κουβαλάει το καρότσι του νεκρού του γιου μέσα στο καρότσι.
Και το κορίτσι στο τέλος του έργου που λέει:
"Μορφές πολλές παίρνει το θεικό
Αγνωστο τέλος δίνουν στα πράγματα οι θεοί
Εκείνα που είναι να γίνουν δεν έγιναν ποτέ
Κι αυτά που γίνονται. Δεν ήταν για να γίνουν
Σιωπή.Σιωπή"
...
*Ο τζώρτζογλου ως Διόνυσος ήταν εξίσου καλός με τα υπόλοιπα παιδιά της παράστασης!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου