O Neo στην Αθήνα

Ζούμε στην Αθήνα 5 μήνες. Πότε ήρθαμε, πότε βρήκαμε δουλειές. Πότε γίναμε τα ρομποτάκια που κοροϊδεύαμε...
Είναι αυτοί οι άνθρωποι που η ζωή τους είναι δουλειά, σπίτι, σπίτι δουλειά, και το Σαββάτο σπίτι με παρέα και ταινία, ή μια βόλτα έξω, εκεί που η μάζα διασκεδάζει.

Αλήθεια εδώ που μένω τώρα έχω πιο έντονη την αίσθηση ότι υπάρχει κάποιος που κανονίζει ακόμα και το πως θα διασκεδάζω. Είναι κάποιος που όλη μέρα ασχολείται με τις μάζες, και π.χ. αν το ΜΕΤΡΟ ή ο ηλεκτρικός δεν είναι γεμάτα, δηλαδή ο ένας δεν μυρίζει την μυρωδιά του άλλου, δεν ξεκινάει για την επόμενη στάση, μπορεί να κάτσει σε μια στάση μέχρι και 15 λεπτά (τα έχω μετρήσει) ειδικά τις πρωϊνές ώρες συμβαίνει πιο έντονα.. Ένα άλλο παράδειγμα είναι το πως περπατάμε, πάντα βιαστικά! Μα τώρα επιτέλους που μένω εδώ το καταλαβαίνω, περπατάνε βιαστικά γιατί έχουν αργήσει! Έχουν αργήσει στη δουλειά, στη φίλη/φίλο που τους περιμένει, για τα παιδιά που πεινάνε, για το φροντιστήριο, για τις δουλειές που έχουν μείνει πίσω, γιατί θέλουν να πάνε να ξεκουραστούν και να ξυπνήσουν την επόμενη μέρα, όπου θα αρχίσει πάλι η ίδια ιστορία. Λοιπόν αυτός ο ΚΑΠΟΙΟΣ που ασχολείται με τις μάζες, έχει σκεφτεί από πριν πως, αν ζητήσεις κάτι παραπάνω από κάποιος αυτός θα το κάνει, αν ζητήσεις ακόμα περισσότερα θα προσπαθήσει να το κάνει, κι ακόμα περισσότερα τότε θα τον έχεις του χεριού σου, θα τρέχει ανελλιπώς όλημέρα για σένα, και θα είναι ικανοποιήμενος με τα ψίχουλα που του δίνεις. Αυτός θα αγχώνεται στο εξής, κι όχι εσύ, αυτός έχει τις ευθύνες πια.

Εγώ ένα έχω να πω, στ'αρχίδια μου και τα λεφτά τους και οι υψηλές θέσεις αν το αντίτιμο που θα πληρώνω θα είναι η υγεία μου, σωματική και ψυχική.

Ευτυχώς η Κική ασχολείται με τη σχέση μας, γιατί εγώ είχα ξεφύγει για ένα διάστημα και το μόνο που με ενδιέφερε ήταν (και είναι, αλλά όχι τόσο πολύ) η δουλειά.

Αυτός ο ΚΑΠΟΙΟΣ που καθόρισε τον τρόπο ζωής τόσων εκατομμυρίων ανθρώπων από εμένα θα πάρει τ'αρχίδια μου. Α, και μία κλανιά.