Ημέρα ποίησης

Με πρωτοβουλία της UNESCO ορίστηκε η 21η Μαρτίου ως Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης το 1999. Ο διεθνής πολιτιστικός οργανισμός θέλησε με αυτό τον τρόπο να προωθήσει την τέχνη της ποίησης και συγκεκριμένα τις προσπάθειες των μικρών εκδοτών να τυπώνουν συλλογές νέων ποιητών, την επιστροφή της προφορικής παράδοσης με την ανάγνωση ποιημάτων ενώπιον κοινού και την αποκατάσταση ενός διαλόγου μεταξύ της ποίησης και των άλλων μορφών τέχνης, πάνω στον αφορισμό του Ντελακρουά «Δεν υπάρχει τέχνη χωρίς ποίηση».

http://www.sansimera.gr/worldays/8

Δεν μου αρέσει, ή ίσως δεν την καταλαβαίνω, την βαριέμαι... Για την ποίηση λέω. Ίσως είμαι αρκετά χοντρόπετσος ώστε να μην με αγγίζει. Προσπαθώντας να βρω ένα ποίημα που να μ' αρέσει μου έρχεται πρώτο πρώτο αυτό του Καβάφη, το λένε "η Ιθάκη".

Και ειδικά εκεί που λέει:
Πολλά τα καλοκαιρινά πρωιά να είναι
που με τι ευχαρίστησι, με τι χαρά
θα μπαίνεις σε λιμένας πρωτοειδωμένους·
να σταματήσεις σ’ εμπορεία Φοινικικά,
και τες καλές πραγμάτειες ν’ αποκτήσεις,
σεντέφια και κοράλλια, κεχριμπάρια κ’ έβενους,
και ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής,
όσο μπορείς πιο άφθονα ηδονικά μυρωδικά·
σε πόλεις Aιγυπτιακές πολλές να πας,
να μάθεις και να μάθεις απ’ τους σπουδασμένους.

Ακούστε το/διαβάστε το:
http://www.kavafis.gr/lections/content.asp?id=242&author_id

Καλό Σ/Κ

Τι με έπιασε σήμερα... Η Κική πήγε για δουλειά και μου ανέθεσε τις εξής αποστολές!
1) Να πάω να κουρευτώ, εμ πως θα πηγαίνω με αφάνα το μαλλί στο γραφείο
2) Να βγάλω τα ρούχα από το πλυντήριο, α, κι όχι μόνο, αλλά και να τα απλώσω
3) Να πλύνω πιάτα, μαχαίρια και πηρούνια
4) Να πάω σούπερ μάρκετ να αγοράσω εεε..τι μου είπε... α! κρεμμύδια και φασολάκια Μπαρμπαστάθης, να διαβάσω στην πίσω όψη οδηγίες για το πως μαγειρεύονται
5) Να στρώσω κρεβάτι, να καθαρίσω τραπέζι, και καναπέ
6) Να πάρω τηλέφωνο το Στάθη να πάμε καμμιά βόλτα σήμερα, κάνα σινεμά ή φαγητό

Έλεος ρε μου φαίνονται βουνό! Τόσα πράγματα πότε να προλάβω να τα κάνω;

Κική... άκου αυτό:



Και μη με κατηγόρησει κανείς για μουνοδουλίαση, πάντα έτσι ήμουν! :Ρ

Ήρθε η καταστροφή ή ακόμα;

Από μόνο του το γεγονός είναι ένα μηδενικό. Αλλά από ότι φαίνεται η αντίληψη του μέσου έλληνα μέχρι το μ..... της Τζούλιας φτάνει... Γεια σου Ιουλία!

Παίδια ηρεμήστε όλα πάνε καλά. Εγώ δεν βλέπω και τόσο συνταρακτικές αλλαγές. Δεν έχει αλλάξει στο παραμικρό η ζωή μου. πως ήταν και πριν. Ο κοσμάκης δουλεύει οι υπουργοί τρώνε, ο πρωθυπουργός προσπαθεί να τα έχει καλά με το λαό... Φέρνουμε την καταστροφή μόνοι μας στα σπίτια μας, αλλά περισσότερο στις ψυχές μας. Μολύνουμε την ψυχή μας με την κάθε βλακεία που τα δούμε, θα ακούσουμε ή θα διαβάσουμε καλή ώρα.

Η δημιουργία έχει γίνει άγνωστη λέξη, και η δεκτικότητα πρώτη πρώτη. Δεχόμαστε τα πάντα, κι όχι μόνο αυτό, αλλά κάνουμε πως δεν μας αρέσει και μ αυτό το τρόπο χαλάμε και την ζαχαρένια μας.

Προσωπικά δεν νιώθω κανένα άγχος για το μέλλον. Ίσως η επιλογή μου να μην έχω ένα χαζοκούτι απέναντι από τον καναπέ μου να μην ήταν και τόσο λάθος. Το να ασχολούμαι με πράγματα που μ αρέσουν όταν είμαι σπίτι μου, μου βγαίνει σε καλό, σε σχέση από το να κάθομαι και να βλέπω τις καλά φιλτραρισμένες "ειδήσεις" του κάθε καναλάρχη που τα παίρνει από κάποιο κόμμα. Κι εγώ θέλοντας να είμαι αντικειμενικός να βλέπω τις ειδήσεις ταυτόχρονα σε όλα τα κανάλια.

Προτίνω να ασχοληθούμε περισσότερο με τα κοντινά μας πρόσωπα, να τους πούμε πόσο τους αγαπάμε... παρά να κοροϊδεύουμε ο ένας τον άλλον με δήθεν επαναστατικές ιδέες. Αυτές τις έχει ή όχι ο καθένας στο κεφάλι του και τις κάνει πράξη όταν έρθει η ώρα να ψηφήσει, αφου λοιπόν υπάρχουν τόσοι πολλοί επαναστάτες (του ίντερνετ και της τηλεόρασης) γιατί μα κυβερνάνε 2-3 οικογένειες από τότε που δημιουργήθηκε το κράτος;
Ας κοιτάξουμε στον καθρέφτη, ας κοιτάξουμε τα αγαπημένα μας πρόσωπα και αφήστε τους υπόλοιπους.

blue-whitegt ΡΕ!

Θα ξεκινήσω με μια φράση που με/μας είπε κάποτε ο admin ενός από τα μεγαλύτερα sites στην Ελλάδα. Τα λόγια ειπώθηκαν μετά από τις ανησυχίες κάποιων moderators του site σχετικά με ανακοινώσεις που είχαν βγει τότε για διώξεις κτλ.

Αυτή τη στιγμή το 90% των ελληνικών warez sites με direct links & torrents που γνωρίζω είναι down. Όσα δεν είναι down έτρεξαν να σβήσουν τα links δηλώνοντας πως δεν είχαν ποτέ καμία σχέση με warez, αλλά απλά συνομιλούσαμε. Εντάξει, αυτό είναι απλά αστείο…
Όλα ξεκίνησαν αυτή τη βδομάδα μετά τις ενέργειες εναντίων του greek-fun. Δεν νομίζω κάποιος να μην πει πως δεν ήταν καρφωτή! Διότι ποιος ο λόγος κύριε εισαγγελέα να πας σε ένα δευτερο-τριτοκλασσάτο forum και όχι στα Νο1, που αυτή τη στιγμή λειτουργούν κανονικότατα;
Προσωπικά βλέπω απλά κινήσεις εντυπωσιασμού. Διότι όπως προείπα, εαν ήταν θα βαρούσαν στο κεφάλι με τη μία.
Την ώρα που ένα μεγάλο ποσοστό καλλιτεχνών «ξεπουλάει» τα CD του στα περιοδικά και στις Κυριακάτικες εφημερίδες, όχι για την ψυχή της μάνας του βέβαια, αλλά για να φάνε κάτι παραπάνω και αυτοί, αφού απ’τα δισκοπωλεία χαΐρι δεν βλέπουν, θυμήθηκε ο νόμος τα περι φοροδιαφυγής και πνευματικών δικαιωμάτων. Πόσο bad timing δηλαδή…
Η πειρατεία θέλουμε δεν θέλουμε, είναι διαφήμιση. Είναι δωρεάν διαφήμιση κιόλας, ακόμα πιο σημαντικό! Και η πειρατεία γεννάει ανάγκες. Ανάγκη για ταχύτητα. Τι ταχύτητα; Ταχύτητα σύνδεσης. Δηλαδή περισσότερα λεφτά στους παρόχους
Οπότε επιτρέπετε διότι απλά χρειάζεται.
Και όχι κύριε μου, δεν θα δίνω εγώ στο σινεμά κάθε βδομάδα 9+ευρώ. Μέσα σε ούτε 5 χρόνια το εισιτήριο ανέβηκε 1.500 δραχμές! Κάτσε ρε παιδιά, χαλαρώστε λίγο! Με 20 ευρώ παίρνεις το DVD ολόκληρο, εγώ θα σε δώσω 10; Για κουλ λίγο.
Για να μην συζητήσω καν – τώρα που το θυμήθηκα – το θέμα των υποτίτλων που βγήκε μεγάλο κανάλι (όλοι το ξέρετε) και άρχισε τα δικαστικά επειδή μια ομάδα έτρωγε χρόνο για να υποτιτλίσει σειρά το οποίο την προέβαλε (και σε διαφορετικό κύκλο κιόλας!). Δηλαδή εγώ που θέλω να δω Battlestar Gallactica, τι πρέπει να κάνω; Να περιμένω το 2050 να βγει στην Ελλάδα; Διότι υπότιτλους έχει μόνο ο 1ος από τους 4 κύκλους.
__________________

"Στο internet κανεις δεν ξέρει ότι δεν είσαι σκύλος" .Αυτό το γνωρίζω, βεβαια.απλός δεν μπορούσα να φανταστώ ότι θα έπεφτα διαρκώς πάνω σε τόσα "ζώα"
Aσε που όπως φαίνεται ούτε τα ίδια δεν ξέρουν τι είναι...

antros22

Αφησα να περασουν μερικες μερες μπας και κοπασει η οργη που ενιωσα οταν εμαθα τα νεα... μπας και αποφυγω να γραψω βαριες κουβεντες που θα πηγαζαν απο την πικρια που νιωθω και οχι απο τα ιδια τα γεγονοτα... εις ματην.

Η πλακα ειναι οτι η οργη μου δεν πηγαζει τοσο απο το ιδιο το γεγονος του κατεβασματος της σελιδας, οσο απο τις μεθοδευσεις που φαινεται οτι προηγηθηκαν.

Εξηγουμαι: συμφωνα με τα μεχρι τωρα γνωστα γεγονοτα, αλλα και απο αυτα που γραφονται αυτες τις μερες απο επαϊοντες του χωρου (τεχνικους δικτυων κλπ), προκυπτει οτι ουδεποτε οι αρχες εβαλαν χερι στον σερβερ που φιλοξενουσε το gamato.

Αυτο απλουστατα γιατι ο σερβερ βρισκοταν στην Ολλανδια, αρα μακρια απο τα αδιακριτα βλεμματα της οποιας ελληνικης διωκτικης αρχης.

Αυτο γενναει το ευλογο ερωτημα σχετικα με το πως ταυτοποιησαν και τελικα συνελαβαν τους διαχειριστες του.

Πως δηλαδη μπορεσε καποιος να πει, με τετοια σιγουρια που δικαιολογει ενταλμα συλληψης, οτι "ΕΣΥ φιλε εισαι διαχειριστης/μοντερατορας/VIP στο ταδε site". Χωρις να εχει προσβαση στην σελιδα, χωρις να εχει προσβαση στον υπολογιστη του "κατηγορουμενου".

Η απαντηση φαινεται οτι ειναι εξαιρετικα συντομη, και συνοψιζεται σε τρια γραμματα: DPI.

Για οσους δεν ξερουν τι ειναι αυτο, και δεν κανουν τον κοπο να διαβασουν το λινκ, ουσιαστικα ειναι το αντιστοιχο της υποκλοπης εφαρμοσμενη στο ιντερνετ.

Ο παροχος λοιπον, βαζει ενα φιλτρο που υποκλεπτει ο,τι επικοινωνια προκυψει προς/απο μια συγκεκριμενη σελιδα και μολις εμφανιστει σε αυτην η λεξη "administrator", "moderator", "VIP member", αυτοματως καταγραφει την ΙΡ, την αντιστοιχιζει σε γραμμη τηλεφωνου-αρα σε ονοματεπωνυμο και παρ'τον παραβατη στο πιατο.

Το προβλημα ειναι οτι αυτη η διαδικασια ειναι ΠΑΡΑΝΟΜΗ εκτος εαν διενεργηθει με εισαγγελικη εντολη, η οποια ομως και παλι δεν ξερω κατα ποσον μπορει να εκδοθει νομιμα χωρις καμια ενδειξη εις βαρος καποιου συγκεκριμενου ατομου. Ειναι σαν να λες "δωστε μου την αδεια να παρακολουθω ολα τα τηλεφωνα της χωρας για να πιασω οποιον κακοποιο τολμησει να μιλησει στο τηλεφωνο".

Θα ηθελα λοιπον παρα πολυ να δω δημοσιευμενη καποια στιγμη την δικογραφια ωστε να μαθουμε

- ακριβως την μεθοδο που χρησιμοποιηθηκε,
- ποια νομικη καλυψη εχει,
- ποιος παροχος χρησιμοποιει τεχνολογια DPI,
- με τι ντουφεκι θα κυνηγαει τους πελατες μετα απο αυτο ο συγκεκριμενος παροχος.

Kατα την γνωμη μου, τιποτε απ'ολα αυτα δεν εχει απολυτως καμια ελπιδα να σταθει σε δικαστηριο. Και οι διωκτες το ξερουν. Δεν τους νοιαζει ομως, γιατι ετσι κι αλλιως πετυχαν αυτο που ηθελαν. Να δειξουν στα αφεντικα τους οτι κατι κανουν, οτι δικαιολογουν τους μισθους τους.

Οποιος πηρε πρεφα για τι πραγμα μιλαω τοσην ωρα, καταλαβαινει ποσο κυριολεκτικη ειναι η φραση που χρησιμοποιηθηκε απο τους ιθυνοντες του BWGT "κλεινουμε την σελιδα για να προστατεψουμε τα μελη μας".



Υπο αυτη την εννοια, το BWGT αποτελει "παραπλευρη απωλεια". Εχουν συνηθισει πλεον τα αυτια μας σε αυτη την κουβεντα. Παραπλευρη απωλεια λοιπον οι παρεουλες, οι γνωριμιες, τα ετεροκλητα γκρουπακια χρηστων με κοινο γνωρισμα το μερακι για την μουσικη, την ταινια, την τηλεοπτικη σειρα, τα κομικ και ποσα αλλα...

Παραπλευρη απωλεια οι ατελειωτες ωρες καποιων για να ριπαρουν απο βινυλια εξαφανισμενους ηχους απο τα παλια, ή αλλων που σκαναριζαν παλια χιλιοδιαβασμενα κομικ που δεν υπαρχουν σε κανενα περιπτερο απο δεκαετιες.

Παραπλευρη απωλεια τα νυχτερινα τρεχαματα καποιων τυπων απο σπιτι σε σπιτι για να μεταφερουν ο καθενας το κομματι του "Παρα Πεντε" που ειχε γραψει ωστε να φτασει το τελευταιο επεισοδιο οσο πιο γρηγορα γινοταν στους χιλιαδες Ελληνες του εξωτερικου που περιμεναν, μονοι ή με τους φιλους και τις οικογενειες τους, ανυπομονα να παρουν μια γευση πατριδας.

Παραπλευρη απωλεια ο κοπος καποιων να βοηθησουν, να εκπαιδευσουν, να διαπαιδαγωγησουν τους παραδιπλα πως λειτουργει το πρωτοκολλο, πως να ειναι σωστοι χρηστες του.

Παραπλευρη απωλεια η πιο ενδοξη και επιτυχημενη προσπαθεια ομαδικης λειτουργιας μεταξυ Ελληνων που δεν εχει σκοπο το κερδος αλλα μονο και αποκλειστικα την εθελοντικη προσφορα σε γνωστους και-κυριως-αγνωστους.

Αν τυχον διαβαζουν τα λαμογια που το προκαλεσαν αυτο, ας μαθουν οτι απο αυτη την προσπαθεια ειχαν μονο να μαθουν.

Να μαθουν πως γινεται να ξεκινας κατι απο το μηδεν, μαζευοντας μονο μερακληδες ερασιτεχνες, και φτιαχνεις κατι αξιοζηλευτο, οργανωτικα και εκτελεστικα, και αυτο με μονο κερδος το ευχαριστω του (ιντερνετικα) διπλανου σου.

Αλλα απο ανθρωπους-ακριδες που ξερουν μονο να γκρεμιζουν, να ξεπουλανε και να καινε ο,τι βρουν μπροστα τους με μονο σκοπο το κερδος και την αφορολογητη μεταφορα του σε off-shore εταιρειουλες, τι να περιμενει κανεις...

Οπως θα ελεγε κι ενα φιλαρακι μου απο τα παλια, coglioni ingrati... sucate forte!



Απειρα respects και kudos λοιπον απο μενα σε ολα τα παιδια που εστησαν και κρατησαν ζωντανο τοσα χρονια το BWGT.

Η σελιδα δεν κλεινει απλα, αλλα παραδιδεται στον μυθο και την ιντερνετικη ιστορια.

Για οσους την εζησαν, ειναι μια συλλογη απο εμπειριες και ιστοριες που οχι μονο αξιζει να τις θυμαται κανεις, αλλα να ειναι υπερηφανος γι'αυτες.

It was history in the making, μαγκες!!!

Και μην ξεχνατε: ΚΑΘΕ ΤΕΛΟΣ, ΜΙΑ ΑΡΧΗ.

Hasta la vista, αγαπουλες (που θα'λεγε και καποιος τυπος με αβαταρ εναν μουστακαλη με μια πουρακλα στο στομα)... θα σας ειμαι παντα ευγνωμων για τη βολτα...

spyrakos

Όσα μου 'μαθες εσύ

Και μην ξεχνάς

την Αφρική. Ότι και να ακούω πως γίνεται γύρω μου πάντα είναι λιγότερο από την τα βάσανα που έχει ο λαός αυτής της ηπείρου. Και την ξεχνάμε και κλαιγόμαστε για τα δημοσιονομικά, για τα οικονομικά για τα ασφαλιστικά. Τέτοια ζώα που είμαστε αυτά είναι τα λιγότερα που μας αξίζουν. Ε κι όχι μόνο αυτό, το είδος ζώου που είμαστε είναι γουρούνι. The struggling European economics of Portugal, Ireland, Greece and Spain have quickly become know collectively as the Pigs.

Πώς επιβιώνει ο καπιταλισμός

Υπεύθυνος: ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ - ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: ΘΑΝΑΣΗΣ ΓΙΑΛΚΕΤΣΗΣ Του ΖΙΓΚΜΟΥΝΤ ΜΠΑΟΥΜΑΝ Bauman Zygmunt

Οπως το πρόσφατο χρηματοπιστωτικό τσουνάμι κατέδειξε πέρα από κάθε εύλογη αμφιβολία σε εκατομμύρια πρόσωπα, τα οποία οδηγήθηκαν να πιστέψουν στις χρηματοπιστωτικές αγορές και στις τραπεζικές πρακτικές ως έγκυρες μεθόδους για να επιλύουν με επιτυχία τα προβλήματά τους, ο καπιταλισμός στην καλύτερη των υποθέσεων δημιουργεί προβλήματα, δεν τα επιλύει.

Και αυτό για έναν απλό λόγο: ο καπιταλισμός, όπως και το θεώρημα της μη πληρότητας των συστημάτων των φυσικών αριθμών του Κουρτ Γκέντελ, δεν μπορεί να είναι ταυτόχρονα συνεπής και πλήρης. Αν είναι συνεπής με τις ίδιες του τις αρχές, εμφανίζονται προβλήματα με τα οποία αυτός δεν μπορεί να ασχοληθεί. Αρκεί να σκεφτούμε ότι τα στεγαστικά δάνεια, που διαφημίστηκαν σαν ένα εργαλείο για να αντιμετωπιστούν οι δυσκολίες όσων δεν είχαν κατοικία, στην πραγματικότητα πολλαπλασίασαν τον αριθμό εκείνων που ξαναβρέθηκαν χωρίς κατοικία.

Πολύ πριν ο Γκέντελ διατυπώσει το θεώρημά του, η Ρόζα Λούξεμπουργκ είχε γράψει τη μελέτη της για τη συσσώρευση του κεφαλαίου, στην οποία υποστήριζε ότι ο καπιταλισμός δεν είναι σε θέση να επιβιώσει χωρίς μη καπιταλιστικές οικονομίες. Ο καπιταλισμός μπορεί να αναπτύσσεται μόνον όσο θα υπάρχουν «παρθένες περιοχές», έλεγε, ανοιχτές στην επέκταση και στην εκμετάλλευση. Σκεφτόταν τις χώρες που έγιναν αποικίες εκείνη την εποχή. Το πρόβλημα είναι ότι, αφότου κατακτηθούν αυτές οι περιοχές, στερούνται την «παρθενικότητά» τους και έτσι εξαντλείται η πηγή από την οποία τρέφεται ο ίδιος ο καπιταλισμός.

Ο καπιταλισμός, για να το πούμε ειλικρινά, είναι ουσιαστικά ένα παρασιτικό σύστημα. Μπορεί να ευημερεί μόνον όταν βρίσκει έναν οργανισμό, τον οποίο δεν έχει ακόμη εκμεταλλευτεί, και από τον οποίο τροφοδοτείται, αλλά (ιδού το παράδοξο) δεν μπορεί να το κάνει χωρίς με αυτόν τον τρόπο να βλάψει τον οργανισμό που τον φιλοξενεί και, αργά ή γρήγορα, να υπονομεύσει τις ίδιες τις προϋποθέσεις της ευημερίας του ή ακόμη και της επιβίωσής του.

Ευρηματικότητα

Σήμερα, έναν αιώνα μετά από αυτή τη διάγνωση, γνωρίζουμε με ακόμη μεγαλύτερη βεβαιότητα ότι η δύναμη του καπιταλισμού έγκειται στη σαγηνευτική ευρηματικότητα με την οποία αναζητάει και βρίσκει νέα είδη ξενιστών, κάθε φορά που τα προηγούμενα εκμεταλλευόμενα είδη γίνονται πιο σπάνια ή χάνονται εντελώς. Τώρα γνωρίζουμε και την ταχύτητα με την οποία αναπροσαρμόζεται στις ιδιαιτερότητες των νέων εδαφών στα οποία βόσκει. Στο τεύχος Νοεμβρίου του 2008 της περιοδικής επιθεώρησης New York Review of Books ο Τζορτζ Σόρος, με το άρθρο του «The crisis and what to do about it», εξήγησε τη σειρά των καπιταλιστικών πρωτοβουλιών ως μια διαδοχή από φούσκες που μεγαλώνουν κατά κανόνα πολύ πέρα από τις δυνατότητές τους και που σκάνε αμέσως μόλις φτάνουν το σημείο της μέγιστης αντίστασης. Η τωρινή πιστωτική στενότητα δεν αναγγέλλει επομένως το τέλος του καπιταλισμού, αλλά μόνον την εξάντληση ενός από τα εδάφη στα οποία αυτός έβοσκε. Η αναζήτηση του προσεχούς βοσκοτοπιού άρχισε αμέσως. Και ακριβώς όπως στο παρελθόν το καπιταλιστικό κράτος διαλαλούσε τα κατορθώματά του μέσα από την υποχρεωτική κινητοποίηση δημόσιων πόρων, θα αναζητηθούν νέες παρθένες περιοχές και θα γίνουν προσπάθειες να τις ανοίξουν με το καλό ή με το ζόρι, μέχρις ότου και οι δικές τους δυνατότητες, με τη σειρά τους, θα εξαντληθούν.

Καταστροφή

Οπως πάντα, και όπως μάθαμε στον εικοστό αιώνα από μια μακρά σειρά μαθηματικών ανακαλύψεων, από τον Ανρί Πουανκαρέ ώς τον Εντουαρντ Λόρεντς, η πιο μικρή απόκλιση μπορεί να μας ρίξει στην άβυσσο και να μας οδηγήσει στην καταστροφή, έτσι όπως και το πιο μικρό βήμα προς τα μπρος μπορεί να εξαπολύσει μια καταιγίδα και να καταλήξει να προκαλέσει έναν κατακλυσμό. Και αυτό γιατί οι αναγγελίες της ανακάλυψης νησιών που δεν καταγράφονται ούτε στους γεωγραφικούς χάρτες, προσελκύουν συνήθως πλήθη τυχοδιωκτών μεγαλύτερα και από τις ίδιες τις διαστάσεις των παρθένων περιοχών - πλήθη που μέσα σε μια στιγμή θα χρειαστεί να μπορέσουν να τρέξουν γρήγορα στις βάρκες τους, για να απομακρυνθούν από μιαν επικείμενη καταστροφή, με την ελπίδα ότι αυτές οι βάρκες θα είναι ακόμη άθικτες και ασφαλείς. Το ερώτημα που τίθεται είναι επομένως σε ποιο σημείο θα εξαντληθεί ο κατάλογος των περιοχών που μπορούν να αναγορευτούν, με μια δεύτερη διαδικασία, παρθένες και πότε οι (φρενιτιώδεις και επινοητικές) εξερευνήσεις θα πάψουν να προσφέρουν κάποια προσωρινή ανακωχή.

Η εισαγωγή των πιστωτικών καρτών και του εύκολου δανεισμού για την απόκτηση κατοικίας είχαν προαναγγείλει αυτό που θα συνέβαινε. Το συμβόλαιο του δανείου έπρεπε να μετατραπεί σε ένα παράγωγο, που επέτρεπε σε αυτόν που δάνειζε να αντλεί διαρκώς κέρδος. Δεν μπορείτε να πληρώσετε τις δόσεις του δανείου σας; Μην ανησυχείτε. Διαφορετικά από εκείνα τα λίγο κακά παλιομοδίτικα άτομα, που ανυπομονούσαν να εισπράξουν τις δόσεις μέσα σε προκαθορισμένες προθεσμίες, εμείς οι μοντέρνοι δανειστές δεν θέλουμε πίσω τα λεφτά μας. Αντίθετα μάλιστα προσφερόμαστε να σας δανείσουμε και άλλα λεφτά, για να πληρώσετε τα χρέη σας και όχι μόνον, αλλά ακόμη και για να έχετε περισσότερα μετρητά. Πράγματι, αυτό που κανείς δεν δήλωνε, αφήνοντας στις βαθιές και σκοτεινές προαισθήσεις των οφειλετών το καθήκον να αντιληφθούν την αλήθεια, είναι το ότι οι τράπεζες που δανείζουν στην πραγματικότητα δεν θέλουν οι οφειλέτες τους να εξοφλούν τις υποχρεώσεις τους. Αν οι οφειλέτες πλήρωναν όσα δανείστηκαν δεν θα υπήρχε πλέον χρέος, ενώ είναι ακριβώς τα χρέη τους (τον τόκο που πληρώνεται μηνιαία) εκείνα που οι δανειστές αποφάσισαν να μετατρέψουν σε κύρια πληγή του διαρκούς τους κέρδους.

Οι πελάτες που επιστρέφουν με επιμέλεια τα χρήματα που έχουν δανειστεί είναι ο εφιάλτης αυτών που χορηγούν δάνεια. Και αυτό γιατί τα κέρδη των μετόχων των τραπεζών βασίζονται κυρίως στη συνεχή «εξυπηρέτηση» των χρεών παρά στην έγκαιρη εξόφλησή τους. Σε ό,τι αφορά αυτούς τους μετόχους, ο ιδεώδης υποψήφιος για δανεισμό είναι εκείνος που δεν θα εξοφλήσει ποτέ το ποσό που δανείστηκε. Τα πρόσωπα που έχουν λογαριασμούς με αποταμιεύσεις, αλλά δεν έχουν χρέη, είναι επομένως οι «παρθένες περιοχές» του σήμερα (του χθες), που επιτρέπουν μιαν εκμετάλλευση. Από τη στιγμή που θα οδηγηθούν να αρχίσουν να καλλιεργούνται, δεν θα 'πρεπε ποτέ να τους παραχωρηθεί η δυνατότητα να αρνηθούν και να ξαναγίνουν ακαλλιέργητα εδάφη. Ετσι μια από τις πιο σημαντικές βρετανικές εταιρείες που δίνουν πιστωτικές κάρτες προκάλεσε πρόσφατα την αγανάκτηση της κοινής γνώμης, όταν αρνήθηκε να παραχωρήσει ξανά πιστωτικές κάρτες στους πελάτες που κάθε μήνα εξοφλούσαν τα χρέη τους.

Εκμετάλλευση

Ιδού όμως κάποιο παράδειγμα της καταστροφικής επίπτωσης αυτής της στρατηγικής: σε μια βρετανική εφημερίδα δημοσιεύτηκε η ιστορία ενός πενηντάχρονου, ο οποίος είχε χρεωθεί 58 χιλιάδες λίρες από 14 τράπεζες. Αυτός ο κύριος δεν κατόρθωνε να πληρώνει τους τόκους του χρέους του. Λυπούμενος εκ των υστέρων για τη βλακεία που τον έσπρωξε σε αυτή την απαράδεκτη κατάσταση, αυτός στράφηκε εναντίον εκείνων που του είχαν χορηγήσει τα δάνεια. Σύμφωνα με όσα είπε, όποιος χορηγεί δάνεια είναι «εν μέρει» υπεύθυνος και κατακριτέος, επειδή επιτρέπει στους ανθρώπους να χρεώνονται με απίστευτη ευκολία. Σε μιαν άλλη μακρινή χώρα, στο Κουίνσλαντ της Αυστραλίας, μια νέα που είναι σήμερα 23 ετών και ονομάζεται Σιόμπχαν Χίλεϊ, πριν από μερικά χρόνια απέκτησε την πρώτη πιστωτική της κάρτα. Τελικά -έτσι δήλωσε- ήταν ελεύθερη να διαχειρίζεται μόνη της τα οικονομικά της. Λίγο καιρό μετά, η νεαρή ζήτησε και απέκτησε μια δεύτερη πιστωτική κάρτα, για να αντιμετωπίσει τους τόκους και τα χρέη που είχαν συσσωρευτεί από την πρώτη. Αφού πέρασε λίγος ακόμη χρόνος, ανακάλυψε ότι η δεύτερη πιστωτική κάρτα δεν αρκούσε για να καλύπτει τους τόκους από τα χρέη της πρώτης. Απευθύνθηκε επομένως σε μια τράπεζα, για να αποκτήσει ένα δάνειο αναγκαίο για να εξοφλήσει τα ανοίγματα και από τις δύο κάρτες. Με δυο λόγια, οι τράπεζες κατόρθωσαν να αποκτήσουν αυτό που ήθελαν: μια παρθένα γη, που την κατέκτησαν και την εκμεταλλεύονται.

Στεγαστικά

Οπως και σε όλες τις προηγούμενες μεταβολές του καπιταλισμού, έτσι και αυτή τη φορά το κράτος βοήθησε στη δημιουργία αυτών των νέων εδαφών. Με βάση μια πρωτοβουλία του προέδρου Κλίντον, έγινε η εισαγωγή στις Ηνωμένες Πολιτείες των στεγαστικών δανείων, που προωθούσε η κυβέρνηση για να προσφέρει εύκολες πιστώσεις για την απόκτηση κατοικίας σε πρόσωπα που δεν είχαν τα μέσα για να εξοφλούν τα δάνειά τους και συνεπώς για να μετατρέψει σε οφειλέτες εκείνα τα τμήματα του πληθυσμού που μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν είχαν ενταχθεί στο κύκλωμα της εκμετάλλευσης μέσω του πιστωτικού συστήματος. Ακριβώς όμως όπως η εξαφάνιση ανθρώπων που περιφέρονται ξυπόλητοι προκαλεί ανησυχία στην υποδηματοβιομηχανία, έτσι και η εξαφάνιση προσώπων που δεν είναι χρεωμένα επιτρέπει να προβλέψουμε την καταστροφή για τη βιομηχανία των δανείων.

Για άλλη μια φορά ο καπιταλισμός πλησιάζει σε μια μη ηθελημένη αυτοκτονία, δρώντας έτσι ώστε να εξαντλεί τους πόρους των νέων παρθένων περιοχών που εκμεταλλεύεται. Με δυο λόγια, ο καπιταλισμός τέλειωσε; Δεν τον νομίζω. Η είδηση του θανάτου του καπιταλισμού, όπως θα έλεγε ο Μαρκ Τουέιν, είναι τρομερά υπερβολική. Το κράτος έσπευσε να βοηθήσει. Αρκεί να σκεφτούμε τα γιγάντια σχέδια σωτηρίας των τραπεζών που κατάρτισαν οι κυβερνήσεις όλου του κόσμου. Αλλά έχει εισαχθεί και ένα είδος κράτους πρόνοιας για τους πλουσιότερους. Για να αναφέρουμε ένα μόνο παράδειγμα από την πρόσφατη ειδησεογραφία: τη στιγμή που σταμάτησε ακριβώς στο χείλος της καταστροφής, χάρη στην άφθονη ροή του χρήματος των φορολογουμένων, η τράπεζα TSB Lloyds άρχισε να ασκεί πιέσεις στο δημόσιο ταμείο, για να κατευθύνει μέρος του πακέτου σωτηρίας στους λογαριασμούς των μερισμάτων των μετόχων της. Και παρά την επίσημη αγανάκτηση των εκπροσώπων του κράτους, προχώρησε ατάραχη στην καταβολή μπόνους, εκδηλώνοντας μια τέτοια πλεονεξία και απληστία σαν αυτές που οδήγησαν τις τράπεζες και τους πελάτες τους στην απόλυτη καταστροφή. Δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει αυτό. Σύμφωνα με τον Στίβεν Σλιβίνσκι του Ινστιτούτου Cato, ήδη το 2006 η αμερικανική κυβέρνηση ξόδεψε 92 δισ. δολάρια για να στηρίξει με οικονομική βοήθεια κολοσσούς της βιομηχανίας όπως η Boeing, η Ibm και η General Motors.

Συναλλαγή

Πριν από χρόνια, ο Γιούργκεν Χάμπερμας υποστήριζε ότι το κράτος είναι καπιταλιστικό και υπενθύμιζε ότι η ουσία του καπιταλισμού είναι η ένωση κεφαλαίου και εργατικής δύναμης. Σκοπός αυτής της ένωσης είναι να πραγματοποιεί μιαν εμπορική συναλλαγή: το κράτος αγοράζει την εργατική δύναμη.

Για να γίνει ωστόσο η συναλλαγή πρέπει να ικανοποιούνται δύο προϋποθέσεις: το κεφάλαιο πρέπει να είναι σε θέση να αγοράζει και η εργατική δύναμη πρέπει να μπορεί να αγοραστεί, δηλαδή να γίνεται αρκετά ενδιαφέρουσα και δελεαστική για να αγοραστεί από το κεφάλαιο. Κύριο καθήκον του κράτους είναι επομένως να δράσει έτσι ώστε και οι δυο αυτές προϋποθέσεις να υλοποιηθούν. Γι' αυτόν τον λόγο το κράτος πρέπει να κάνει δύο πράγματα: πρώτον, να χρηματοδοτήσει το κεφάλαιο στην περίπτωση που δεν διαθέτει την αναγκαία ρευστότητα για την αγορά μιας παραγωγικής και επικερδούς εργατικής δύναμης.

Δεύτερον, να βεβαιωθεί ότι η εργατική δύναμη αξίζει πραγματικά να αγοραστεί, δηλαδή ότι είναι σε θέση να αντέξει τον κόπο της βιομηχανικής παραγωγής, ότι είναι δυνατή και υγιής και ότι είναι κατάλληλα προετοιμασμένη και διαθέτει εκείνες τις εργασιακές γνώσεις και ιδιότητες που είναι αναγκαίες ώστε να απασχοληθεί στον βιομηχανικό τομέα. Ο Χάμπερμας έγραφε αυτά τα πράγματα στον καιρό της μοντέρνας «στέρεης» κοινωνίας των παραγωγών. Σήμερα, στη «ρευστή» κοινωνία, το κράτος είναι καπιταλιστικό στο μέτρο που εγγυάται μια συνεχή πιστωτική διαθεσιμότητα. Εξάλλου, η συνεργασία κράτους και αγοράς είναι κανόνας στον καπιταλισμό. Η σύγκρουση μεταξύ τους, αν ποτέ παρουσιαστεί, είναι αντίθετα η εξαίρεση. Απομένει να δούμε το μέλλον, δηλαδή τις μελλοντικές παρθένες περιοχές.

ΖΙΓΚΜΟΥΝΤ ΜΠΑΟΥΜΑΝ

Ενας από τους κορυφαίους σύγχρονους κοινωνιολόγους

Ο 85χρονος σήμερα Ζίγκμουντ Μπάουμαν είναι ένας από τους κορυφαίους σύγχρονους κοινωνιολόγους και έχει γράψει πολλά και σημαντικά έργα, μερικά από τα οποία μεταφράστηκαν τα τελευταία χρόνια και στη γλώσσα μας. Μέχρι το 1968, ο Πολωνός Μπάουμαν δίδασκε στο Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας. Επειτα υποχρεώθηκε να μεταναστεύσει και συνέχισε τη διδακτική του δραστηριότητα στο Πανεπιστήμιο του Λιντς στη Μεγάλη Βρετανία. Το κείμενό του αυτό είναι η εισήγησή του σε θεωρητικό συμπόσιο με θέμα «Ανησυχίες στη νεωτερικότητα», που έγινε με πρωτοβουλία της οργάνωσης Arci στη Φλωρεντία, τον Δεκέμβριο του 2008.

Πηγή: http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=129283