μιζεριάζω?

Μπορεί κι όλας (να μιζεριάζω) αλλά όταν σκέφτομαι ότι εγώ είμαι μέσα στη ζεστή αγκαλιά της κοπέλας μου, τρώμε βγαίνουμε έξω διασκεδάζουμε. Υπάρχουν κάτι μικρές στιγμές, του δευτερολέπτου που ένας κόμπος κάθεται στο στέρνο μου και δε μ'αφήνει να αναπνεύσω.
Είναι για κάτι παιδιά που τα σκεφτόμαστε (όλοι?) τις μέρες αυτές! Μου φαίνεται πολύ αδικία! Είναι απλά θέμα τύχης που γεννήθηκά εδώ. Στη θέση μου θα μπορούσε να είναι ένας άλλος κι εγώ τώρα να είμαι μέσα στην εξαθλίωση και τη φτώχεια, να κινδυνεύω να πεθάνω από αρρώστειες που στην Ευρώπη ξεπερνιούνται με ένα απλό φάρμακο. Να πεινάω και να διψάω... κι η μάνα μου να μην μπορεί να καλύψει αυτές τις ανάγκες μου, σε αντίθεση με εσάς, σας παρακαλάνε οι μανάδες σας να φάτε! Κι όταν έρχονται αυτές οι μέρες σας βάζουν να γράψετε γράμματα στον Άη Βασίλη που ξέρετε ότι δεν υπάρχει γιατί η αθωωτητά σας έχει φύγει προ πολλού κι η πονηριά έχει απλώσει τα φτερά της μέσα σας. Λέτε ψέμματα ότι δήθεν ήσασταν καλά παιδιά όλη τη χρονιά, και ξεχνάτε που στενοχωρήσατε τη μάνα σας και το πατέρα σας.
Κι εγώ πήγα στο σύνταγμα και είδα το γιορτινό κλίμα, τον κλόουν που βαριότανε και τον άγγελο με τα ολόλευκα φτερά του, το κόσμο ντυμένο στα καλά του να πηγαινοέρχεται και να μπαίνει στα μαγαζιά να αγοράσει. Κι εκεί πάνω στην όμορφη ατμόσφαιρα ένιωσα εκείνο τον κόμπο στο στέρνο μου και δάκρυσα με τον άγγελο και με χαζόπαιδα που κρατούσαν τεράστιες τσάντες με δώρα και γύρισα απ' την άλλη το προσωπό μου για να μη με δει ο φίλος μου που ήμαστε παρέα, γιατί ντράπηκα για τον εαυτό μου και για όλους μας μαζί που δεν παίρνουμε είδηση ότι κάποιοι άνθρωποι δεν θα κάνουν Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιά γιατί δεν θα έχουν καταλάβει ότι έχουν έρθει οι γιορτινές μέρες της γέννησης του Χριστού, πολύ απλά γιατί οι ανάγκες τους είναι πολύ βασικότερες.

Δεν προσπαθώ να ξορκίσω από πάνω μου τις τύψεις απλά να θυμίσω στον εαυτό μου ότι είμαι άνθρωπος και ότι δεν είναι όλα μέλι-γάλα. Να προσπαθώ να κοιτάζω γύρω μου όσο τα μάτια μου είναι υγρά και να νοιάζομαι για τον άνθρωπο που είναι δίπλα μου γιατί κι αυτός έχει καρδιά κι η ψυχούλα του ξέρει τι μπορεί να περνάει. Ευτυχώς που υπάρχουν ακόμα άνθρωποι σαν την κοπελιά στη φωτογραφία, όπως κι άλλοι που είναι λιγότερο γνωστοί και βοηθούν τους συνανθρώπους μας από το υστέρημά τους. Ας προσπαθήσουμε να γίνουμε όλοι σαν αυτούς. Αυτή είναι η ευχή μου!