Το λουλούδι μου...

http://gallery.photo.net/photo/5769757-lg.jpg

«Εδώ κι εκατομμύρια χρόνια τα λουλούδια φτιάχνουν αγκάθια. Εδώ κι εκατομμύρια χρόνια πάλι, τα αρνάκια τρώνε τα λουλούδια. Και δεν είναι σοβαρό να ψάξεις να βρεις γιατί βάζουνε τόσο κόπο να φτιάξουν λουλούδια που δε χρησιμεύουν σε τίποτα; Δεν έχει σημασία ο πόλεμος αρνιών και λουλιυδιών; Δεν είναι πολύ σπουδαιότερος από τις προθέσεις ενός χοντρού κόκκινου κυρίου; Κι αν ξέρω εγώ ένα λουλούδι μοναδικό στον κόσμο, που δεν υπάρχει πουθενά, παρά μόνο στον πλανήτη μου, και ένα τόσο δα αρνάκι μπορεί να το εξαφανίσει, έτσι, με μια χαψιά, ένα πρωί, χωρίς να πάρει καν είδηση τι έκανε, δεν είναι σπουδαίο αυτό;

Κοκκίνισε κι ύστερα ξαναπήρε φόρα:
«Αν κάποιος αγαπάει ένα λουλούδι που δεν υπάρχει όμοιο του, μέσα στα εκατομμύρια των εκατομμυρίων τα αστέρια, αυτό και μόνο φτάνει για να είναι ευτυχισμένος
όταν τα κοιτάει. Σκέφτεται: "Κάπου εκεί είναι το λουλούδι μου..." Αν όμως το αρνάκι φάει το λουλούδι, γι' αυτόν θα είναι σαν να σβήσαν ξαφνικά όλα τ' αστέρια!
Και δεν είναι σπουδαίο αυτό;»
Δεν μπορούσε να πει τίποτε περισσότερο. Ξέσπασε απότομα σε αναφιλητά. Η νύχτα είχε πέσει. Είχα αφήσει
κι εγώ τα εργαλεία μου. Πολύ που μ' ένοιαζαν τώρα το σφυρί και τα μπουλόνια μου, η δίψα και ο θάνατος. Σε κάποιο αστέρι, σε κάποιον πλανήτη, στο δικό μου πλανήτη, τη Γη, υπήρχε ένας μικρός πρίγκιπας που έπρεπε να παρηγορήσω! Τον πήρα στην αγκαλιά μου. Τον νανούρισα. Του έλεγα: «Το λουλούδι που αγαπάς δεν κινδυνεύει... Θα ζωγραφίσω ένα φίμωτρο για το αρνάκι σου... Θα ζωγραφίσω μια πανοπλία για το λουλούδι
σου...Θα...» Δεν ήξερα κι εγώ τι να του πω. Ένιωθα
πολύ αδέξιος. Δεν ήξερα από πού να τον πιάσω, πώς να τον ξαναπλησιάσω... Είναι πολύ μυστήρια η χώρα των δακρύων.

Ο μικρός πρίγκιπας έχει κυκλοφορήσει σε audiobook και είναι απολαυστικός...