Στη δουλειά μου είμαι από το πρωί μέχρι το βράδυ. Το πρωί τρέχω στις δημόσιες υπηρεσίες και μετά κλείνομαι στο γραφείο μου με έναν υπολογιστή και παλέυω με το χαρτομάνι. Χθες λοιπόν έπρεπε να πάω στο House ένα από τα μαγαζιά μας, για να πάω χαρτούρα στους εργαζομένους διότι έλειπε ο προσωπάρχης. Καλά μην παραξενέυεστε, εκεί μέσα εκτός από βοηθός λογιστή είμαι και μηχανογράφος, μαστορεύω τα pc, και γενικά κάνω πολύ περισσότερα από αυτά που θα έπρεπε. Η αλήθεια είναι ότι το απολαυμάνω πάντως.
Καθώς λοιπόν ήμουν στο Α2 πηγαίνοντας προς το House το λεωφορείο σταμάτησε σε μια στάση από την οποία είδα ένα ζευγάρι κι ένα κορίτσι γύρω στα 10-12 χρονών πάνω σε αναπηρικό καροτσάκι. Πρόλαβα να δω τα γαλάζια της μάτια, τα ολόξανθα μαλλιά της και μια φρίκη, τα ποδαράκια της ήταν μαζεμένα πάνω στο καρότσι, σαν ξένο σώμα, διπλωμένα.
Το ζευγάρι ήταν ντυμένο απλά, σχετικά φτωχικά αλλά αξιοπρεπέστατοι. Το καροτσάκι του κοριτσιού ηταν καινούργιο, και το κοριτσάκι ξανθό και πανέμορφο. Λεπτά χαρακτηριστικά, μικρά χείλη και μάγουλα. Τα χέρια της κάτασπρα, και τα ποδαράκια της τώρα να κρέμονται σαν ξυλάκια που κουνιούνται από τον αέρα. Έφυγα απο τη θέση μου για να βολέυτουν με το καροτσάκι και του γύρισα την πλάτη. Σκέψεις τρελές σαν τα νύχια του γερακιού έγδερναν τα μελίγγια μου.
Πώς θα ζήσει το κοριτσάκι έτσι?
Δεν θα ρωτάει την μαμά του γιατί δεν μπορεί να περπατήσει?
Θα κλαίεί από την στενοχώρια του?
Θα μπορεί να πηγαίνει στο σχολείο όπως τα άλλα παιδιά?
Θα ρωτάει τη μαμά του γιατί δεν είναι σαν τα άλλα παιδιά?
Ένας λυγμός βγήκε από το στόμα μου και τα μάτια μου βούρκωσαν. Κατέβηκα στην επόμενη στάση, ήθελα να περπατήσω λίγο.
Το βράδυ δεν μπόρεσα να κοιμηθώ. Πονάει το στήθος μου, νιώθω πόλυ άσχημα. Νιώθω άσχημα γιατί παραπονιέμαι για τη δουλειά μου, για τα λεφτά, για τη ζωή μου. Είμαι απλά ένας άπληστος, ΑΧΑΡΙΣΤΟΣ άνθρωπος.
Θεούλη μου σε παρακαλώ να κάνεις καλά το κοριτσάκι δεν αντέχω να το σκέφτομαι.
3 σχόλια:
Καθημερινά έχω τέτοιες παραστάσεις. Με το πέρασμα όμως του χρόνου έχουν γίνει βήματα. Το χειρότερο όμως είναι ο οίκτος που συχνά ζωγραφίζεται στα βλέμματά μας, ένας οίκτος και μία λύπηση που ωστόσο δε μεταφράζεται σε ουσιαστική βοήθεια.
Πω πω ρε φίλε, μπήκα να δω το μπλογκ σου και με στεναχώρεσες Σαββατιάτικα. Το επιπλέον κακό για αυτούς τους ανθρώπους και κατάρα παράλληλα είναι να έχεις τέτοιο πρόβλημα και να ζεις στην ακατάλληλη Ελλάδα!
Κύριε δείμο συμφωνώ απόλυτα. Ακούς κάτι γριούλες να λένε κρίμα το καημένο και ωστόσο το άτομο που έχει την πάθηση,πρόβλημακτλ. να είναι μια χαρά με τον εαυτό του. Αυτός είναι κοινωνικός ρατσισμός!
Δημοσίευση σχολίου