Θάλεια Φωναζάκη

Άνοιξα τα μάτια μου, κοιτάξα το κινητό 10:30 πμ.
Κυριακή, εφημερίδες, διάβασμα. Οι λέξεις έρχονται στο μυαλό μου autoματα. Το ίδιο και οι επόμενες κινήσεις μου: Σηκώνομαι, κάνω καυτό μπάνιο, παίρνω λεωφορείο, αγοράζω εφημερίδες, επιστρέφω. Ξεκινάω διάβασμα.

Διαβάζω και κάποια στιγμή σηκώνω το κεφάλι να ακούσω τους στίχους ενός τραγουδιού, ενώ με την άκρη του ματιού μου βλέπω την Θάλεια. Κατεβάζω το κεφάλι ανήξερος… Έρχεται χαμογελαστή προς το δωμάτιο μου, η καρδιά μου ανοίγει και χαμογελάω σαν ηλίθιος.
(Ο διάλογος που ακολουθεί είναι περίπου αυτός)
«Να έρθεις το απόγευμα, στις έξι να με δεις»
«Θα παίξεις; Εμμ.. θα αγωνιστείς;
«Ναι»
«Θα έρθω!»
«Έχεις φάει;»
«Ε, ναι, ένα κρουασαν σοκολάτα» (τρελαίνομαι για σοκολάτα)
«Μου έδωσε η μαμά μου ένα ταψί μακαρόνια με κρέας να φάτε όλοι»
«Οκ, θα φάω μετά»
«Πάω να ξεκουραστώ»
«Γεια»
Ήρθε ο Μιχάλης και βάλαμε να φάμε από ένα πιάτο. Υπέροχο! Ήταν τόσο νόστιμο, γλύκα μέσα του, το ένοιωθα, σκεφτόμουν με πόση αγάπη το είχε φτιάξει η μάνα της.(αυτό είναι θέμα για επόμενο ποστ)

Η Θάλεια, κατά κόσμον Θάλεια Φωναζάκη είναι αθλήτρια στο άλμα εις μήκος. Έχει κερδίσει πολλά μετάλλια, και πριν κάποιους μήνες πήρε μέρος σε αγώνες που διεξήχθηκαν στην Αθήνα για την εισαγωγή των αθλητριών στους Βαλκανικούς αγώνες.(η ΕΤ1 κάλυψε τους αγώνες).
Είναι η κουκλάρα από το Ρέθυμνο και έχει ύψος 1,83 και περίπου 64 κιλά. Δυναμική με αυτοπεποίθηση αλλά και με πολύ χιούμορ κατακτά τους πάντες γύρω της. Εγωκεντρική και λιγάκι κυκλοθυμική πράγματα που αν την γνωρίσει κανείς θα την συγχωρήσει αμέσως.

Τελικά μαζευτήκαμε μια παρέα έξι ατόμων και πήγαμε. Νομίζω ότι όλοι μας περιμέναμε να πάρει τη κούπα! (και το χρυσό μετάλλιο εννοείται). Η Θάλεια Φωναζάκη έδειξε μεγάλο ζήλο για την κατάκτηση της πρώτης θέσης, σε κάποια άλματα σχεδόν πετούσε! Ενώ στα άκυρα ή λάθος άλματά της ξεστόμιζε απίστευτες ατάκες! Απευθυνόμενη στον κριτή που υπέδειξε άκυρο άλμα «Ε κάνε κι εσύ ότι δεν βλέπεις!» ή κάτι τέτοιο. Απευθυνόμενη σε μας «Τι κοιτάτε ρε;» Οι κινήσεις της ήταν πολύ θεατρικές, σαν να τα έκανε όλα αυτά για να μας ευχαριστήσει και να μας κάνει να περάσουμε καλά. Μου φαινόταν ότι ήταν πρωταγωνίστρια στο δικό της σόου κι εμείς ήμασταν οι καλεσμένοι.

Ο προπονητής της είναι ένας κύριος με αφάνα μαλλί, (θυμίζει έντονα τον ζωγράφο Bob Ross από την ΕΤ3)ο οποίος απ’ ότι κατάλαβα είναι ελαστικός μαζί της αλλά και αυστηρός όταν χρειάζεται. (όπως όλοι οι προπονητές φαντάζομαι!)
Κάποια στιγμή ακούστηκε από τα μεγάφωνα «Στην πρώτη θέση για το άλμα εις μήκος γυναικών η Θάλεια Φωναζάκη, στη δεύτερη ..(δεν θυμάμαι τα ονόματα των υπόλοιπων κοριτσιών). Χειροκροτήματα και σφυρίγματα από μέρους μας.
Μου άρεσε πολύ όταν πέρασε και χαιρέτησε όλες τις συναθλήτριές της.

Λίγο πριν παραλάβει το κύπελο και το μετάλλιο «Απ’ τον καιρό του Νώε έχω να πάρω μετάλλιο!». Στην επιστροφή της είπα ότι γέλασα πολύ με αυτό και μου απάντησε ότι λόγω υψηλού κόστους δεν δίνουν κύπελα, παρά μόνο μετάλλια κι από ένα λουλουδάκι στους νικητές. (Ε τότε να δίνουν ένα κλαδί ελιάς!).
Αστέρι η Θάλεια Φωναζάκη και της εύχομαι την καλύτερη δυνατή επιτυχία!

Υ.Γ. Θάλεια συγνώμη που τότε στην απονομή των βραβείων του δήμου δεν είχα έρθει.

Δείτε άλμα στα 5.90 μ.