Βελόνα

Κλείνω τα μάτια και σκέφτομαι τον ξάδερφό μου το Θοδωρή. Είναι από τις λίγες φορές που γίνεσαι πραγματικός αδερφός με κάποιον συγγενή. Αναρωτιέμαι τι θα του έλεγα αν βρισκόταν τώρα μπροστά μου.
Γεια σου αδερφέ μου. Με βλέπεις άραγε από ‘κει ψηλά; Χάθηκες θυμάμαι έτσι ξαφνικά. Θυμάσαι τι ωραία περάσαμε εκείνο το Καλοκαίρι πριν φύγεις για τον ουρανό; Ήμουν ευτυχισμένος για σένα γιατί είχες ξεφύγει από την πρέζα.

Ήμασταν στο χωριό, σε περίμενα να σχολάσεις από την οικοδομή για να πάμε να πιούμε μπύρες στην παραλία. Και το βράδυ πηγαίναμε και τρώγαμε στον «πλάτανο». Μετά αν βρισκόταν κανένα τσιγάρο το πίναμε και αρχίζαμε τις φιλοσοφίες μας. Τα πιο τρελά μας όνειρα λέγαμε. Ακόμα θυμάμαι που είχες πει κάποτε ότι εγώ θα γινόμουν πλούσιος από τις επιχειρήσεις μου. Και εσένα θα σε έβαζα διευθυντή, και όποτε γουστάραμε θα πηγαίναμε διακοπές σε εξωτικά νησιά. Με γκόμενες να μας παίρνουν πίπες ενώ εμείς θα πίναμε τα πιο καλά ναρκωτικά. Με τις ώρες μιλάγαμε για τη ζωή, το θάνατο, για την ίδια την ύπαρξη. Κι ακόμα, για τον παράδεισο και την κόλαση. Ή τότε που ήρθα σπίτι και μου είπες ότι διάβασες τις «Πύλες της Φωτιάς»! Πόσο χαρούμενο με είχες κάνει! Σε θυμάμαι να λάμπει το πρόσωπό σου. Μου είπες «Όταν το διαβάσεις θα νοιώσεις περήφανος που είσαι Έλληνας». Ναι αδερφέ μου, υπέροχο βιβλίο! Και ξέρεις τι μου έκανε μεγάλη εντύπωση; Που ενώ δεν είχες ιδέα από βιβλία, η περιγραφή σου ήταν ζωντανή και η κρίση σου σωστή. Και πως όταν τσακωνόμασταν στενοχωριόμουν… Το ξέρω κι εσύ το ίδιο… Γιατί ρε γαμώτο δεν με άκουσες;

Θυμάσαι που τέλειωνε το Καλοκαίρι και έμπαινε ο Σεπτέμβρης; Εσύ δούλευες ενώ εγώ έπρεπε να επιστρέψω στο ΤΕΙ. Και μου είπες « Θα πάω Αθήνα, έχω ανάγκη να ξεσαλώσω λίγο»
«Που να πας τώρα, να αφήσεις την δουλειά; Άστο καλλίτερα, μην πας.»
Το ήξερα ότι δεν μπορούσα να σου αλλάξω γνώμη. Θυμάμαι που έφυγες από το χωριό μια μέρα μετά από μένα. Θυμάμαι που πήρες τηλέφωνο από την Αθήνα και μου είπες ότι περνούσες τέλεια, με ουϊσκι και γκόμενες (άφησες να εννοηθεί ότι έπινες και πρέζα). Χάρηκα στην αρχή αλλά όταν κατάλαβα ότι έπινες και πρέζα ένας κόμπος ήρθε και στάθηκε στο λαιμό μου.

Προσποιήθηκα ότι χάρηκα που ήμουν χαρούμενος. Την άλλη μέρα εκεί που διάβαζα για την εξεταστική μου έστειλε μήνυμα ο Θανάσης: «Ο Λάκης είναι στο νοσοκομείο». Η καρδιά μου πιάστηκε, τα χέρια μου ίδρωσαν… Το κατάλαβα ότι έφυγες από αυτή τη πουτάνα τη ζωή. Τον πήρα τηλέφωνο και τον ρώτησα τι είχε γίνει. Μου είπε ότι οι γονείς σου έχουν ανέβει Αθήνα. Εκείνη τη στιγμή σιγουρεύτηκα. Μετά μου τα μάσαγε… Πήρα τηλέφωνο το Κώστα.
«Τι έγινε ρε; Τι έπαθε ο Λάκης;»
«Ο Λάκης πέθανε».
«Πως;»
«Έπεσε με το μηχανάκι ενός φίλου του»
Ήθελα να τον βρίσω άσχημα έτσι κάφρικα που μου το ξεστόμισε, γι’αυτό του το ‘κλεισα στα μούτρα.
Μαλακίες! Ξέρω ότι πέθανες από τη πουτάνα τη πρέζα… Να σου πω την αλήθεια δεν έκλαψα! Νεύριασα μαζί σου παλιομαλάκα! Το ήξερες ότι μπορεί να πεθάνεις από αυτή τη μαλακία και μου έλεγες μαλακίες ότι ξέρεις τι κάνεις και ότι μπορείς να το κοντρολάρεις. Να ορίστε τώρα που με άφησες μόνο μου μέσα στη πουτανοζωή. Να ξέρεις ότι όλοι όσοι νόμιζες ότι δεν σε αγαπάνε από τους συγγενείς μας, ήταν αυτοί που απέδειξαν με τις πράξεις τους ότι έκανες λάθος. Μου λείπεις ρε μαλάκα!

download
Απόγονοι του Ομήρου – Σπάσε τη βελόνα